5 Οκτωβρίου: Ημέρα Εκπαιδευτικών

Με αφορμή την ημέρα των εκπαιδευτικών-5 Οκτωβρίου μερικές απόψεις για τον ρόλο του εκπαιδευτικού, όπως καταγράφηκαν στην πολύ ενδιαφέρον ιστοσελίδα ¨χαμογελάκια"

 http://www.xamogelakia.com

Όσα χρόνια κι αν περάσουν…

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όποια βαθμίδα εκπαίδευσης κι αν αγγίξεις, όταν σου ζητηθεί να μιλήσεις για τον καλό δάσκαλο, τελικά στο ρόλο του μαθητή θα μπεις για ν’ απαντήσεις… Σκέφτεσαι για λίγο τους δασκάλους που είχες, αυτούς που αγάπησες  και δεν ξεθώριασε το πρόσωπό τους από τη μνήμη σου, αυτούς που πέρασαν και δεν σε άγγιξαν αλλά κι αυτούς που σε απογοήτευσαν και τους θυμάσαι με λύπη ή ακόμη και θυμό, χρόνια μετά… Τελικά, λες, ο δάσκαλος σε καθορίζει, σε στιγματίζει, καλός ή κακός σου αφήνει κάτι, καλό ή κακό. Δασκάλους στη ζωή μου είχα πολλούς, σε όλα μου τα χρόνια. Ακόμη και τώρα βρίσκονται στο δρόμο μου άνθρωποι που ως δασκάλους τους νιώθω και εγώ μαθήτρια και ίσως αυτό δεν τελειώνει και ποτέ όσο τη ζωή με έρωτα και περιέργεια την αντιμετωπίζεις. Και όσο σκεφτόμουν τι σημαίνει καλός δάσκαλος είδα πως και μόνη της η λέξη κρύβει μια τρυφεράδα, μια προστασία, ίσως γιατί έχει μέσα της τη λέξη  ‘καλός’, ίσως πάλι γιατί η προσδοκία μας ξεπερνά την εμπειρία μας.

Δάσκαλοι  για μένα ήταν αυτοί που

*με σεβάστηκαν και δεν απαίτησαν το σεβασμό μου παρά προσπάθησαν γι’ αυτόν

*μου παρουσιάστηκαν σαν αληθινοί, γνήσιοι άνθρωποι και δεν μου προκάλεσαν ποτέ φόβο

*έδωσαν ευκαιρίες σε όλους μας και χρησιμοποίησαν τη διαφορετικότητά μας με τον πιο δημιουργικό τρόπο

*μου έδειξαν προς τα πού να κοιτάξω αλλά δεν μου υπέδειξαν και τι να δώ

*με ενέπνευσαν, με καθοδήγησαν αλλά δεν με χειραγώγησαν ποτέ

*είχαν χιούμορ και αγάπη για τη ζωή

*ήξεραν να ξεχωρίζουν, να κατανοούν, να διαβλέπουν

*άκουγαν προσεκτικά

*είχαν το θάρρος να ξεπεράσουν ενίοτε τον παιδαγωγικό τους ρόλο και να αξιοποιήσουν πατρικά ή μητρικά στοιχεία τους  όταν εμείς το χρειαζόμασταν για να νιώσουμε ασφαλείς και να πιστέψουμε στους ανθρώπους

*δεν έψαχναν επιβεβαίωση ή ανταπόδωση, μονάχα τη χαρά να ανεβούμε ένα σκαλί παραπάνω από αυτούς

*ήταν γενναιόδωροι

*«ανοιχτοί» στα σημάδια που τους δίναμε

*δεν εστιάζαν στη γνώση αλλά στη σχέση

*κι όμως με κάποιο τρόπο μας έκαναν να αγαπήσουμε τη γνώση, να πηγαίνουμε και για το χατίρι τους στο σχολείο και το πρωινό ξύπνημα να φαντάζει λιγότερο επώδυνο…

*μου έβγαλαν τον καλύτερό μου εαυτό

*μου πέρασε έστω και μια στιγμή από το μυαλό η σκέψη να γίνω δασκάλα για να τους μοιάσω!

*δεν τους ξέχασα ποτέ κι όσο περνούν τα χρόνια μια γλυκιά τρυφερότητα και μια ευχή τους συνοδεύει  πάντα  να είναι  καλά σαν ένα ευχαριστώ διαρκείας που με σεβάστηκαν…

*η επίδρασή τους δε περνά ποτέ και τα λόγια τους αντοιχούν στα αυτιά μου σαν χθές.

Όπως είπε και ο Καζαντζάκης, χρησιμοποίησαν τον εαυτό τους σα γέφυρα για να περάσουμε απέναντι και μετά το πέρασμα την άφησαν να γκρεμιστεί χαρούμενα και μας ενθάρρυναν να φτιάξουμε τις δικές μας…

Χωρίς ίχνος εγωισμού…

Μαριέττα Κοντού

Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια

Δρ. Κοινωνικής Ψυχολογίας

Δασκάλα καρδιάς!!!

Το να είσαι δάσκαλος σημαίνει ότι θυμάσαι πώς είναι να είσαι παιδί. Σημαίνει πως θυμάσαι ότι τα παιδιά ανοίγουν διάπλατα τα μάτια μπροστά στο άγνωστο και καμιά φορά, δυσκολεύονται να το αποδεχτούν. Άλλωστε, αυτός είναι ο ρόλος σου σε αυτό το πρώτο τους ταξίδι, να τα πάρεις από το χέρι και να τους δείξει πως το άγνωστο δεν είναι τόσο τρομαχτικό όσο πιστεύουν και πως το μόνο που χρειάζεσαι είναι μια ευκαιρία να τους το αποδείξεις. Δάσκαλος σημαίνει πως γίνεσαι κι εσύ παιδί όταν χρειαστεί και για την ακρίβεια, με τα παιδιά ο χρόνος σταματά μια για πάντα. Οι μέρες φεύγουν, οι εποχές αλλάζουν αλλά εσύ πάντα εκεί, ένας αιώνιος έφηβος χάρη στην αγάπη που εισπράττεις. Ναι, αν ένας δάσκαλος ψάχνει λόγους να αγαπήσει τη δουλειά του αυτή είναι η αμέτρητη, αγνή και άδολη αγάπη που λαμβάνει από τους μαθητές του σε τόσο μεγάλες δόσεις ώστε αισθάνεται πλούσιος. Τελικά, αυτό σημαίνει να είσαι δάσκαλος… Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω είναι πάντα ίδιο. Πλούτος ψυχής, αμέτρητα χαμόγελα και μια ευτυχία που δεν μπορεί να την κατανοήσει όποιος δεν δουλεύει με παιδιά. Νιώθω τυχερή. Περισσότερο όμως, νιώθω ευλογημένη.

Νατάσα Γκουτζικίδου

Κοινωνιολόγος

Συγγραφέας

Δασκάλα στο ΑΡΩΓΗ.School

Τι σημαίνει «Δάσκαλος»…

«Δουλειά σου είναι να μάθεις γράμματα στα παιδιά»… Αυτά είναι λόγια που ειπώθηκαν σε μένα λίγους μήνες πριν. Μετά το σοκ που ένιωσα -γιατί ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι αυτή είναι η δουλειά μου, ή τουλάχιστον μόνο αυτή-, άρχισα να αναρωτιέμαι τι σημαίνει για μένα να είσαι «Δάσκαλος». Και ενώ άρχισα να σκέφτομαι τι ΔΕΝ σημαίνει δάσκαλος, στα σίγουρα, στην πορεία άρχισα να οραματίζομαι τη ζωή μου στην τάξη τα τελευταία 17 χρόνια και να κάνω εικόνα τον εαυτό μου ως δασκάλα, αλλά και πολλούς άξιους συναδέλφους… Δεν είμαι σίγουρη ότι είναι τα σωστά συμπεράσματα σύμφωνα με τα ΔΕΠΠΣ και ΑΠΣ, αλλά είναι τα συμπεράσματα μιας δασκάλας που ακόμη ψάχνεται…

Δάσκαλος σημαίνει…

• Να  έχεις διαρκώς ερωτήματα… «Τι κάνω τώρα;», «Τι τρέχει με το Μάνο άραγε;», «Γιατί η Αρετή κλαίει κάθε πρωί;», «Πώς θα κάνω τον Αντώνη να προσέξει λίγο περισσότερο;», «Τι παιχνίδι να σκαρώσω για να θυμούνται το πα , την προπαίδεια, τον κανόνα;», «Πώς να αντιμετωπίσω τον Γιάννη που σηκώνει χέρι και χτυπάει τους συμμαθητές του;»….
• Να ψάχνεις συνεχώς απαντήσεις και να συνειδητοποιείς ότι ποτέ δεν μπορείς να πεις, στα σίγουρα, ότι ξέρεις «Πώς να αντιμετωπίσεις το οτιδήποτε», γιατί πολύ απλά δεν έχεις να κάνεις με τους ίδιους ανθρώπους κάθε φορά…
• Να φεύγεις από το σχολείο προβληματισμένος… «Έπραξα σωστά σήμερα;», «Πώς θα είναι καλύτερα να αντιμετωπίσω αυτό το πρόβλημα αύριο;»
• Να ξέρεις ότι, σήμερα, στην εποχή της υπερπληροφόρησης, είναι αδύνατο να «μεταφέρεις» γνώσεις στα παιδιά, παρά μόνο τις δεξιότητες που θα τα βοηθήσουν  να βρίσκουν μόνα τους τις απαντήσεις.
• Να μην ξεχνάς ότι είναι παιδιά και ουδεμία σχέση έχουν με τους ενήλικες, όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι να «εξοπλίσουν» τα κορίτσια με γνώσεις για τις νέες τάσεις της μόδας και για το «ταιριαστό» μακιγιάζ για κάθε περίσταση, ενώ τα αγόρια για τα νέα όπλα και τα νέα gadgets…
• Να αγωνιάς για τα παιδιά που ζουν δύσκολες καταστάσεις στα σπίτια τους, για τα παιδιά που δουλεύουν στους δρόμους αντί να βρίσκονται στο σχολείο, για τα παιδιά που η υγεία τους είναι εύθραυστη…
• Να προβληματίζεσαι, όταν γονείς δεν αντιλαμβάνονται τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το παιδί τους ή, –συμβαίνει και αυτό!- να προσπαθείς να πείσεις γονείς ότι τίποτα το σοβαρό δεν συμβαίνει στο παιδί τους!!!
• Να σκέφτεσαι πώς θα «ξεφύγεις» από το μάθημα δημιουργικά!
• Να αφιερώνεις ώρες ψάχνοντας την κατάλληλη δραστηριότητα για τα παιδιά που έχεις ΑΥΤΗ τη χρονιά! Δεν ταιριάζει ό,τι είχες σκεφθεί για τους περσινούς!
• Να συγκινείσαι όταν ακούς φράσεις όπως: «Κυρία, δε θα σας ξεχάσω ποτέ!», ή «Κυρία, πέρασα στο Πανεπιστήμιο και το οφείλω σε σας!», «Σας ευχαριστούμε για όλα τα παιχνίδια, τα τραγούδια και τους χορούς που μοιραστήκατε μαζί μας!»
• Να νιώθεις ευγνωμοσύνη όταν εργάζεσαι σε περιβάλλον που επικρατεί η αλληλοβοήθεια και η συμπαράσταση μεταξύ συναδέλφων που δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη!
• Να θυμώνεις αλλά και να χαμογελάς με τις σκανδαλιές των παιδιών!
• Να μοιράζεσαι την καθημερινότητά σου με 20 ζευγάρια μάτια (στην καλύτερη!) και να μη βαριέσαι ποτέ!
• Να ξυπνάς το πρωί και πηγαίνεις με όρεξη στη δουλειά σου, ακόμα κι αν κουράζεσαι!
• Να αγαπάς τη δουλειά σου, να αγαπάς τα παιδιά!

 Όλα αυτά -ενδεχομένως και με άλλη σειρά προτεραιότητας!- καθώς και άλλα πολλά είναι ό,τι σημαίνει για μένα «Δάσκαλος»! Και θα προσθέσω και κάτι πιο προσωπικό… Αν αγαπάς και δάσκαλο, τότε τα ζεις όλα εις διπλούν! Καλή δύναμη στο έργο όλων των συναδέλφων!

Δήμητρα Φωτοπούλου

Δασκάλα Δημοτικού

Εκπαιδευτικός σημαίνει…

…να αντιμετωπίζεις με υπομονή κάθε δυσκολία αλλά και να επιδεικνύεις δυναμικότητα σε κάθε πρόβλημα….
…να βαδίζεις δίπλα στα παιδιά κι όχι μπροστά από αυτά….
…να πιστεύεις στις ικανότητές τους κι όχι μόνο στις δικές σου….
…να μην τα ξεχωρίζεις αλλά και να ασχολείσαι ξεχωριστά με το καθένα, ανάλογα με τις ιδιαίτερες ανάγκες τους…
…να χαμογελάς ακόμη κι αν μέσα σου πονάς…..
…να θέτεις ως πρωταρχικό σκοπό σου να κάνεις κάθε παιδάκι ευτυχισμένο κι όχι να δημιουργήσεις “ρομπότ” με υψηλή νοημοσύνη αλλά χωρίς ψυχή και συναισθήματα….
…αλλά πάνω απ’ όλα εκπαιδευτικός σημαίνει να αγαπάς τα παιδιά!

 

Ματθαιάκη Ειρήνη
Νηπιαγωγός στο Νηπιαγωγείο Βλαχάτων Κεφαλληνίας

πηγή: http://www.xamogelakia.com

Τα 12 πιο σημαντικά πράγματα που πρέπει να γνωρίζουμε για τα «Παιδιά του Σήμερα»

The 12 Most Important Things to Know About “Kids of Today”

Angela Maiers,
ελεύθερη μετάφραση Άννα Παππά, δασκάλα -συγγραφέας

Ρωτήστε οποιονδήποτε να σας πει τη γνώμη του για τα «Παιδιά του Σήμερα».
Το συνηθέστερο που θα ακούσετε είναι ότι τα σημερινά παιδιά είναι ανερμάτιστα, αλαζονικά, ανεύθυνα, χωρίς σκοπό, χωρίς ενδιαφέροντα.
Θα ακούσετε ότι δεν έχουν χαρακτήρα, δε διαπνέονται από βασικές αξίες όπως για παράδειγμα η ευγένεια.
Σίγουρα, τα σημερινά παιδιά έχουν διάφορες ετικέτες αλλά τίποτε δεν τα ξεχωρίζει περισσότερο από τις προηγούμενες γενιές, από το γεγονός ότι τα σημερινά παιδιά είναι πιο κατασταλαγμένα, σε αντίθεση με οποιαδήποτε άλλη γενιά έχουμε γνωρίσει.
Ως παιδαγωγός και ως γονέας, δε θα μπορούσα παρά να συμφωνήσω πλήρως.
Τα σημερινά παιδιά δεν είναι όπως ήταν στο παρελθόν και ποτέ δεν ήμουν πιο περήφανη και πιο συγκινημένη καθώς μοιράζομαι μαζί σας το γιατί.

12 ενδιαφέροντα πράγματα που δεν πρέπει να μας διαφεύγουν για τα σημερινά παιδιά:

1. Είναι φωτεινά και δημιουργικά
Δεν χρειάζεται να μιλήσετε μαζί τους περισσότερο από ένα λεπτό, για να διαπιστώσετε ότι είναι έξυπνα, διορατικά, και μάλλον ιδιοφυή. Αναθέστε τα έναν ρόλο και θα διαπιστώσετε πόσο καλά θα τον διαχειριστούν. Και μετά αναθέστε τα έναν άλλο, αντίθετο, και θα διαπιστώσετε το ίδιο.

2. Είναι αισιόδοξα
Η γενιά τους είναι εξαιρετικά αισιόδοξη. Πιστεύουν στο μέλλον. Πιστεύουν στους ικανούς ανθρώπους. Πιστεύουν ότι κάποιος μπορεί να ξεχωρίσει, να κάνει τη διαφορά, επειδή το έχουν, ήδη, δει να συμβαίνει.
Ακούγοντάς τα να μιλούν για τον κόσμο που οραματίζονται πάρτε κουράγιο και ελπίδα. Εμπνευστείτε.
«Ακόμη κι αν είμαστε δώδεκα ή δεκατριών χρονών, μπορούμε να ονειρευόμαστε. Δεν θα είμαστε για πάντα μαθητές. Θα γίνουμε δάσκαλοι, θα γίνουμε ηγέτες. Θα έχουμε φωνή και θα κάνουμε σπουδαία πράγματα. Και δε θα περιμένουμε κανέναν να μας πει πώς θα τα κάνουμε. Ο κάθε ένας από μας, στην κατάλληλη ώρα θα κάνει το θαύμα του».

3. Ξέρουν πώς να μοιράζονται
Το μοίρασμα, η ανταλλαγή είναι το απαραίτητο προσόν των αυριανών πρωτοπόρων. Η διαπολιτισμική επικοινωνία είναι το παν. Το μοίρασμα είναι στο DNA τους. Μοιράζονται φωτογραφίες, video, ιστορίες, ελπίδες και όνειρα. Η συνήθεια της ανταλλαγής και η διαδικασία της δυναμώνει, όχι μόνο τις σχέσεις τους, αλλά χτίζει ταυτόχρονα και την απαραίτητη συνήθεια του «συμβάλλειν».
Ενισχύει τους δεσμούς, καλλιεργεί το αίσθημα της προσφοράς.

4.  Παγκόσμιοι μαθητές και άριστοι δάσκαλοι
Τα σημερινά παιδιά έχουν επαναπροσδιορίσει τους ρόλους τους. Είναι μαθητές και ταυτόχρονα είναι δάσκαλοι και ηγέτες. Είναι αυτάρκεις και ανεξάρτητοι. Δεν περιμένουν να μάθουν στο σχολείο το πώς και το τι. Αυτή η γενιά των παγκόσμιων μαθητών είναι συνδεδεμένη και μοιράζεται γνώσεις και εμπειρίες. Μαθαίνουν πώς να απλώσουν τα φτερά τους και πώς να ανακαλύψουν τις ικανότητές τους, ώστε να διδάξουν και να ηγηθούν. Να πουν στον κόσμο αυτά που ξέρουν και να εμπνεύσουν άλλους ώστε να συνεχίσουν τη δική τους δημιουργικότητα.

5.  Είναι συνειδητοί και ευσυνείδητοι
Τα σημερινά παιδιά έχουν εκτεθεί στα προβλήματα, στις προκλήσεις και στις αλλαγές στον κόσμο, πράγμα που εμείς δε θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε.
Είναι παιδιά μίας άλλης γενιάς και έχουν διαφορετικούς κώδικες επικοινωνίας. Έχουν, επί πλέον, άπειρες πηγές πληροφόρησης.

6.  Είναι τολμηροί και γενναίοι
Τα σημερινά παιδιά δεν είναι μόνο πιο συνειδητά και ευσυνείδητα σε σχέση με το παρελθόν. Θέλουν να είναι μέρος της λύσης για τα προβλήματα που βλέπουν.
Συμμετέχουν στις κοινές ανησυχίες, που είναι η υπερθέρμανση του πλανήτη, η φτώχια, η αδικία, ο πόλεμος. Δεν περιμένουν. Σηκώνονται και παίρνουν θαρραλέα θέση σχετικά με το τι πιστεύουν και την αλλαγή που θέλουν να δουν.

7.  Αναζητούν τις προκλήσεις
Η σημερινή νεολαία δε θέλει χάδια. Οι σημερινοί νέοι διακρίνονται στις αλλαγές και στις προκλήσεις που είναι αυθεντικές και δίκαιες. Είναι ευπροσάρμοστοι, ευέλικτοι και δεν τυποποιούνται, ώστε να κλειστούν στο “κουτί”. Το τελευταίο το μισούν. Θέλουν να δημιουργούν, να εφευρίσκουν, να καινοτομούν. Και όταν δεν μπορούν να χειριστούν μία πρόκληση ψάχνουν για ανθρώπους που θα τους ωθήσουν, που θα τους προκαλέσουν και που θα τους κάνουν να πετύχουν περισσότερα.

8.  Είναι συμμέτοχοι και λύτες προβλημάτων
Η ιστορία μας διδάσκει ότι, κατά καιρούς, οι νέοι έχουν εμπλακεί σε κοινωνικά κινήματα, αλλά η σημερινή νεολαία είναι πιο δραστήρια από ποτέ. Διακατέχεται από ενεργητικότητα, ενθουσιασμό και πάθος όσο ποτέ άλλοτε. Και το κάνει όχι για να συμμετέχει στο πρόβλημα, αλλά για να λύσει το πρόβλημα.

9. Θέτουν ερωτήματα
Η σημερινή γενιά δεν είναι ικανοποιημένη με το status quo. Ευχαριστιέται όταν αμφισβητεί τα πάντα και ξεσηκώνεται όταν της επιβάλλουν κάτι με το ζόρι. Θέτει ερωτήματα και προσπαθεί να κατανοήσει σε τι πρέπει να πιστεύει και γιατί πρέπει να το πιστεύει.

10. Εκτιμούν τους φίλους
Λέω στους μαθητές μου: Δείξε μου τον φίλο σου και θα σου δείξω το μέλλον σου.
Σήμερα τα παιδιά είναι βαθιά αφοσιωμένα σε φιλίες. Οι φίλοι ασκούν μεγάλη επιρροή και τα παιδιά είναι πρόθυμα να δεσμευτούν σε αυτές τις σχέσεις. Πέρα από το κοινωνικό όφελος τα παιδιά βιώνουν τη διαδικασία της οικοδόμησης και τη διατήρησης ισχυρών σχέσεων, που είναι το κλειδί για κάθε επιτυχία, σε κάθε τομέα.

11. Τα παιδιά αλλάζουν τον κόσμο
Οι σημερινοί νέοι επιδιώκουν να κάνουν τη διαφορά. Θέλουν να είναι μέρος της αλλαγής. Θέλουν να υπηρετήσουν αυτό που πιστεύουν και το θεωρούν ωφέλιμο για τους υπόλοιπους. Αυτό που έχει θετικό αντίκτυπο στον κόσμο.

12.  Θέλουν και χρειάζονται την καθοδήγησή μας
Δεν έχει καμία σημασία πόσο έξυπνη είναι η γενιά των παιδιών, ούτε πόση αυτοπεποίθηση έχει. Πάντοτε χρειάζεται και πάντοτε ανταποκρίνεται θετικά στην υποστήριξή μας. Θέλουν την βοήθειά μας, ειδικά όταν πρόκειται να πάρουν μία απόφαση ζωής.
Οι ενήλικοι είναι χρήσιμοι στη ζωή τους ώστε να ξεπερνούν μερικά εμπόδια, καθημερινά εμπόδια.
Θέλουν τους ενήλικους και προσδοκούν από αυτούς την εμπιστοσύνη στις δυνατότητές τους, στο ταλέντο τους, στις προσδοκίες τους.
Θέλουν να γνωρίζουν οι ενήλικοι ότι τα παιδιά είναι διαφορετικά και ότι η διαφορά μπορεί να είναι καλή.

Ελπίζω να μοιράζεστε τα ίδια συναισθήματα με μένα.
Έχουμε αφήσει στα παιδιά μας έναν κόσμο που απαιτεί από αυτά να είναι όλο και πιο έξυπνα, όλο και πιο δημιουργικά. Όμως πρέπει να κατανοήσουμε ότι τα σημερινά παιδιά είναι τόσο ικανά να ανταπεξέλθουν, όσο δεν ήταν ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία. Καλωσορίζω τις πεποιθήσεις σας για το τι ξέρουν τα παιδιά και το τι μπορούν να κάνουν. Και είμαι πεπεισμένη ότι με τη βοήθεια και την υποστήριξή σας το μέλλον τους θα είναι γεμάτο ελπίδα και νέες ευκαιρίες.

Πηγή: http://pappanna.wordpress.com/

Η σχολική μας εκδρομή

Φωτογραφία από τη σημερινή σχολική εκδρομή!

Πολύ παιχνίδι!!!

Ανακαλύψτε τα ταλέντα του παιδιού σας!!!

Συχνά το ταλέντο είναι κρυφό. Μπορείτε όμως αν θέλετε να το ανακαλύψετε και να το βοηθήσετε να το «ξεδιπλώσει». Εάν ο τετράχρονος γιος σας ξυπνούσε μια μέρα κι άρχιζε να παίζει τις δικές του συνθέσεις στο πιάνο, θα ήταν προφανές ότι έχει ένα εξαιρετικό ταλέντο στη μουσική. Ωστόσο, εάν δεν είστε οι γονείς του Βαγγέλη Παπαθανασίου (ο οποίος ξεκίνησε πράγματι να συνθέτει σε ηλικία τεσσάρων ετών), είναι μάλλον απίθανο να δείτε κάτι τέτοιο να συμβαίνει. Αυτό δεν σημαίνει ότι το παιδί σας δεν έχει κάποιο ταλέντο. Μην ξεχνάτε ότι το ταλέντο δεν είναι πάντα κάτι οφθαλμοφανές, όπως η ικανότητα να τραγουδάει σε τρεις οκτάβες ή να φτιάχνει ακριβές αντίγραφο του Πύργου του Άιφελ με πλαστελίνη και μάλιστα σε ολόσωστη κλίμακα. Μερικά από όσα κάνει το παιδί σας καθημερινά -ναι, ακόμα και αυτά που θεωρείτε ότι σας εκνευρίζουν- μπορεί να αποτελούν ενδείξεις ενός διαφαινόμενου ταλέντου στην επικοινωνία, την οργάνωση, τη στρατηγική ή άλλους τομείς, που σίγουρα μια μέρα θα του φανούν πολύ χρήσιμοι. Δεν έχετε παρά να παρατηρήσετε τη συμπεριφορά του και, αφού ανακαλύψετε την ιδιαίτερη κλίση του, να προσφέρετε στο παιδί σας τα απαραίτητα «όπλα» για να την εξελίξει.

Τι ταλέντο μπορεί να κρύβεται, λοιπόν, πίσω από τη συνήθειά του να… 

… μιλάει ακατάπαυστα;

Τα περισσότερα νήπια δεν σταματούν να μιλούν, παρά μόνο όταν τα έχει πάρει ο ύπνος (μερικά, ούτε και τότε). Υπάρχουν, όμως, κάποια που δεν τα χαρακτηρίζει μόνο το γεγονός ότι μιλούν πολύ, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο χειρίζονται τη γλώσσα, το πλούσιο (σε σχέση με τα άλλα παιδιά της ηλικίας τους) λεξιλόγιο και η ανεπτυγμένη ικανότητα να συνθέτουν φράσεις που εκφράζουν «δύσκολες» και περίπλοκες έννοιες. Εάν το παιδί σας ανήκει σε αυτή την κατηγορία, τότε ίσως κρύβει μέσα στις λιλιπούτειες διαστάσεις του ένα μεγάλο ταλέντο.

Το ταλέντο του: Η ευχέρεια στην εκφορά και το χειρισμό του λόγου είναι συχνά ένα χαρακτηριστικό των ιδιαίτερα προικισμένων παιδιών. Σηματοδοτεί μια άνεση στην επικοινωνία, που θα το βοηθήσει σίγουρα στις σχολικές επιδόσεις αλλά και σε πολλούς άλλους τομείς της ζωής του, όπως για παράδειγμα στις κοινωνικές και αργότερα τις επαγγελματικές του σχέσεις. Οι άνθρωποι που από μικρή ηλικία μπορούν να εκφράζονται με ευκολία, συνήθως κατακτούν στην πορεία την ικανότητα της πειθούς και πολύ συχνά ασχολούνται με επαγγέλματα που απαιτούν άνετο χειρισμό του λόγου και επιχειρηματολογία, όπως η δικηγορία ή η δημοσιογραφία.

Συμβουλή: Βοηθήστε το παιδί να εξελίξει αυτό το ταλέντο του, ζητώντας του να σας διηγείται ιστορίες και συζητώντας μαζί του με κάθε ευκαιρία. Όταν μεγαλώσει αρκετά, ώστε να μπορεί να γράφει, ενθαρρύνετέ το να καταγράφει τις σκέψεις και τις ιστορίες που σκαρφίζεται, ώστε να μάθει να χειρίζεται εξίσου σωστά και το γραπτό λόγο.

Τι να προσέξετε: Είναι πολύ σημαντικό να του διδάξετε ότι δεν αρκεί κανείς να είναι καλός ομιλητής… πρέπει να είναι και εξίσου καλός ακροατής. Μάθετέ του να σέβεται το συνομιλητή του, να μη διακόπτει τον άλλον όταν μιλάει και να σκέφτεται αυτό που πρόκειται να πει πριν το ξεστομίσει. Προσέξτε, επίσης, να μη μετατραπεί από ένα γλυκό παιδί της ηλικίας του σε ένα μικρομέγαλο ομιλητή!

… μαστορεύει;

Όταν του δίνετε ένα παιχνίδι, ασχολείται μόνο για λίγα δευτερόλεπτα παίζοντας μαζί του με τον τρόπο που προβλέπει ο κατασκευαστής και στη συνέχεια προσπαθεί να το διαλύσει για να δει πώς ακριβώς λειτουργεί. Τα αυτοκινητάκια του είναι συνήθως χωρίς ρόδες, οι κούκλες έχουν τα χέρια κολλημένα εκεί όπου κανονικά μπαίνουν τα πόδια, ενώ μια φορά έψαχνε στην πλάτη σας για να δει πού ακριβώς μπαίνουν οι μπαταρίες σας!

Το ταλέντο του: Ο Τόμας Έντισον, όταν ήταν παιδί, περνούσε την ώρα του στο εργαστήρι των γονιών του μαστορεύοντας. Αν και ήταν ένας μέτριος μαθητής που είχε μαθησιακές δυσκολίες (πιθανότατα δυσλεξία), έμεινε στην ιστορία ως μια ιδιοφυΐα που με τις εφευρέσεις του άλλαξε τις καθημερινές συνήθειες όλης της ανθρωπότητας. Τη στιγμή που ένα παιδί καταφέρει να βάλει δύο κύβους τον έναν πάνω στον άλλον, αρχίζει να κατακτά τις βασικές αρχές της Μηχανικής. Κάποια θα αρκεστούν στο να φτιάχνουν πύργους με τουβλάκια. Κάποια άλλα, όμως, θα συνεχίσουν να αναζητούν την αιτία πίσω από το αποτέλεσμα: Πώς στέκεται κάτι όρθιο; Πώς κινείται; Πώς μπορώ να αξιοποιήσω το καθετί για την εξυπηρέτησή μου; Οι μεγαλύτεροι μηχανικοί και εφευρέτες ξεκίνησαν κάποτε να απαντήσουν σε μερικές τέτοιες απλές ερωτήσεις.

Συμβουλή: Προμηθεύστε το με τα υλικά που «δίνουν ζωή» στις κατασκευές που υπάρχουν στο μυαλό του, όπως τουβλάκια, πλαστικά ή ξύλινα εργαλεία, αλλά και άδεια κουτιά από χαρτόνι, πλαστικά δοχεία, κουβαρίστρες και ό,τι άλλο μπορεί να «δώσει τροφή» στη φαντασία του. Ικανοποιήστε την περιέργειά του για το πώς λειτουργούν τα πράγματα, δίνοντάς του να εξερευνήσει αντικείμενα που σίγουρα θα του φανούν ενδιαφέροντα, όπως ένα χαλασμένο ξυπνητήρι, ένα λουκέτο με το κλειδί του ή ένα παλιό τηλέφωνο.

Τι να προσέξετε: Σε κάθε περίπτωση, καλό είναι να το παρακολουθείτε στενά σε αυτές τις αναζητήσεις του, για να μπορείτε να παρέμβετε άμεσα όταν απειλείται η ασφάλειά του, καθώς τέτοιου είδους παιδιά είναι πιθανό να κάνουν επικίνδυνα πράγματα απλά και μόνο για να δουν τι θα γίνει. Και, φυσικά, η ανακάλυψη της ανακατασκευής ενός παιχνιδιού είναι ένα δημιουργικό παιχνίδι, η συνεχής καταστροφή όμως των αντικειμένων για διασκέδαση δεν είναι ούτε δημιουργική αλλά ούτε και παιχνίδι.

… είναι συνέχεια «στην πρίζα»;

Αυτό το παιδί κινείται, τρέχει, πηδάει και παίζει διαρκώς. Αγαπάει την άσκηση και τα σπορ και βαριέται εύκολα τις δραστηριότητες που δεν απαιτούν κίνηση, γι' αυτό -αντίθετα με άλλα παιδιά της ηλικίας του- δύσκολα θα χρειαστεί να κάνετε καβγά μαζί του για να μην κάθεται με τις ώρες μπροστά στην τηλεόραση.

Το ταλέντο του: Το παιδί σας πιθανώς έχει ανεπτυγμένο ένα ιδιαίτερο είδος αντίληψης, που ονομάζεται «κιναισθητική». Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να μαθαίνει πράγματα και να αφομοιώνει πληροφορίες καλύτερα, όταν η διαδικασία της μάθησης περιλαμβάνει κίνηση και δράση. Δεν αποκλείεται να ασχοληθεί συστηματικά ή και επαγγελματικά με τον αθλητισμό, το χορό ή τη μουσική, ενώ σίγουρα θα δυσανασχετήσει αργότερα εάν βρεθεί σε «δουλειά γραφείου», γι' αυτό είναι πιο πιθανό να επιλέξει μια λιγότερο «καθιστική» εργασία.

Συμβουλή: Δώστε του την ευκαιρία να εκτονώνεται σωματικά, εξασφαλίζοντας δραστηριότητες που απαιτούν κίνηση στο καθημερινό του πρόγραμμα. Η παγίδα είναι ότι όσο εύκολα ενθουσιάζεται τόσο γρήγορα μπορεί να βαρεθεί κάτι, γι' αυτό είναι σκόπιμο να εφευρίσκετε νέα ενδιαφέροντα κάθε τόσο. Τα παιδιά που διαθέτουν καλή κιναισθητική αντίληψη αφομοιώνουν πληροφορίες καλύτερα όταν συνδυάζουν τη μάθηση με κίνηση, γι' αυτό ίσως είναι προτιμότερο να μην απαιτείτε από το παιδί να μένει καθισμένο στο γραφείο του μέχρι να τελειώσει τα μαθήματά του, αλλά να βάλετε π.χ. στο δωμάτιό του ένα μεγάλο πίνακα (ή να καλύψετε έναν τοίχο με ρολό χαρτιού), ώστε να μπορεί να λύνει τις ασκήσεις του όρθιο. Στο τέλος της ημέρας, αυτό το παιδί έχει μεγαλύτερη ανάγκη από τα άλλα για ξεκούραση και ηρεμία, γι' αυτό υιοθετήστε ένα χαλαρωτικό βραδινό πρόγραμμα και τηρήστε το κατά γράμμα.

Τι να προσέξετε: Η αγάπη για τη σωματική κίνηση είναι πολύ σημαντική για το παιδί, αρκεί αυτό να μη συμβαίνει σε υπερβολικό βαθμό. Αν παρατηρήσουμε μεγάλη κινητικότητα και δυσκολία του παιδιού να μείνει σε ένα σημείο ή να συγκεντρωθεί, τότε καλό θα είναι να βεβαιωθούμε ότι δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα, όπως για παράδειγμα διαταραχή ελλειμματικής προσοχής / υπερκινητικότητα.

… είναι ο αρχηγός της ομάδας;

Έχει άποψη για τα πάντα και επιμένει σε αυτήν. Ακόμα κι αν είναι προφανές ότι κάνει λάθος, πάντα χρειάζονται επιχειρήματα για να το αποδεχτεί. Του αρέσει να θέτει τους κανόνες του παιχνιδιού, να είναι ο αρχηγός της ομάδας και να συντονίζει τη λειτουργία της.

Το ταλέντο του: Ένα παιδί με τα χαρακτηριστικά του γεννημένου αρχηγού θα μπορούσε να προοδεύσει στο σχολείο, στα αθλήματα και σε πολλούς άλλους τομείς στη ζωή του. Το παιδί-ηγέτης θέλει πάντα να βοηθά την ομάδα του να κερδίζει, να ξεχωρίζει από το πλήθος και να παίρνει τα εύσημα. Βοηθήστε το να εξελίξει αυτό το ταλέντο του, και δεν αποκλείεται μια μέρα να το δείτε πρωταθλητή, βραβευμένο επιστήμονα ή ακόμα και πρωθυπουργό!

Συμβουλή: Αφήστε το να αναπτύξει τις ηγετικές ικανότητές του. Δώστε του επιλογές και αρμοδιότητες, όπως για παράδειγμα να αποφασίσει μόνο του για το «θέμα» που θα έχει το πάρτι ή η διακόσμηση του δωματίου του.

Τι να προσέξετε: Όσο θετικό είναι να γνωρίζει ότι υπολογίζετε στη γνώμη και τη βοήθειά του, άλλο τόσο σημαντικό είναι να ξέρει πως σε ό,τι αφορά κάποια βασικά θέματα το «αφεντικό» είστε εσείς. Προσπαθήστε να μη μετατραπεί το παιδί σε «αφεντικό» που υπερεκτιμά τον εαυτό του, τόσο στο σπίτι όσο και στο σχολείο του. Βοηθήστε το να μάθει ότι ένας αρχηγός υπακούει πάντα στους κανόνες και σέβεται τους άλλους, ώστε να μην απομονωθεί από τις παρέες των συνομηλίκων του. Όσο ικανός κι αν είναι ένας ηγέτης, είναι μισός χωρίς μια καλή ομάδα στο πλευρό του.

… ταξινομεί τα αντικείμενα σε κατηγορίες;

Στο δικό του δωμάτιο, τα παιχνίδια δεν είναι πεταμένα δεξιά-αριστερά όπως συνηθίζεται στα παιδικά δωμάτια. Αντίθετα, τα αυτοκινητάκια είναι τακτοποιημένα το ένα πίσω από το άλλο σε ίσιες γραμμές και ανά χρώμα, ενώ τα βιβλία σε ξεχωριστό ράφι ανάλογα με το μέγεθος και το σχήμα τους. Αυτό το παιδί λατρεύει την τάξη και την οργάνωση.

Το ταλέντο του: Το παιδί σας είναι πιθανό να διαθέτει οργανωτική σκέψη με αναλυτική ικανότητα, ενώ είναι ιδιαίτερα καλαίσθητο και δίνει σημασία στις λεπτομέρειες. Είναι, επίσης, πιθανό να έχει πολύ καλή μαθηματική σκέψη. Θέλει την αρμονία και την ισορροπία στο χώρο του και παρατηρεί πράγματα που ένα άλλο παιδί δεν θα πρόσεχε ποτέ.

Συμβουλή: Προμηθεύστε το με παιχνίδια που περιλαμβάνουν ή προϋποθέτουν να ταιριάξει αντικείμενα ή να συνεχίσει ακολουθίες (όπως το memory, οι κατασκευές με χάντρες). Ζητήστε του να σας βοηθήσει να οργανώσετε το συρτάρι με τα εσώρουχά του ή τα μαχαιροπίρουνα και ενθαρρύνετέ το να ξεκινήσει μια συλλογή. Τα παιδιά με αυτά τα χαρακτηριστικά γίνονται φανατικοί συλλέκτες, και αυτή η ενασχόληση μπορεί να τα βοηθήσει να εξελίξουν την τάση τους για οργάνωση και να οξύνει τη μαθηματική σκέψη.

Τι να προσέξετε: Η έντονη ενασχόλησή του με τη συγκεκριμένη σειρά των πραγμάτων ή των χρωμάτων είναι επιθυμητή σε φυσιολογικό επίπεδο. Στο βαθμό, δηλαδή, που δεν προκαλεί άγχος ή δεν γίνεται αυτοσκοπός για το παιδί. Αρκεί να μπορεί να δεχτεί ότι ακόμη κι αν μείνει κάτι αταίριαστο ή σε λανθασμένη σειρά, δεν χάλασε ο κόσμος. Δεν χρειάζεται πάντα όλα να είναι τέλεια!

… έχει αστείρευτη φαντασία;

Μιλάει μόνο του, έχει φανταστικούς φίλους και ονειροπολεί ακατάπαυστα. Το παιδί αυτό είναι ανοιχτό σε κάθε νέα ιδέα, εφευρίσκει συνεχώς διαφορετικούς τρόπους για να χρησιμοποιεί καθημερινά αντικείμενα (π.χ. αποθηκεύει τις ζωγραφιές του στα κουτιά των κορν φλέικς) και έχει τις πιο περίεργες απορίες, όπως «Τι κρατάει τα αστέρια στον ουρανό;».

Το ταλέντο του: Εσείς πιστεύετε ότι απλά βρίσκεται στον… κόσμο του, όμως στο μυαλό του παιδιού σας ενδέχεται την ίδια στιγμή να γεννιέται μια επαναστατική ιδέα. Ο λόγος για τον οποίο στρέφεται τόσο συχνά στην ονειροπόληση και τον κόσμο των παραμυθιών ή της φαντασίας μπορεί να είναι το γεγονός ότι η καθημερινότητα φαντάζει στα δικά του μάτια πεζή και αδιάφορη ή ότι υπάρχουν πολλές ιδέες στο μικρό κεφαλάκι του, οι οποίες το βοηθούν να εξελίσσει τη δημιουργική του σκέψη. Κι αυτό είναι χαρακτηριστικό πολλών ανθρώπων που διοχετεύουν την ανάγκη τους να ξεφύγουν από τη βαρετή πραγματικότητα μέσω της τέχνης. Ίσως στο σπίτι σας μεγαλώνει ένας σημαντικός ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας ή ντιζάινερ.

Συμβουλή: Η δημιουργικότητα και η φαντασία είναι στοιχεία που χαρακτηρίζουν γενικά τα παιδιά, αλλά έχουν την τάση να χάνονται με το πέρασμα της ηλικίας. Εάν το παιδί σας έχει ανεπτυγμένη δημιουργική σκέψη, βοηθήστε το να διατηρήσει την αθωότητα με την οποία αντιμετωπίζει τη ζωή. Μπείτε μαζί του στον κόσμο της φαντασίας του, ακούστε με ενδιαφέρον τις ιστορίες του -όσο απίθανες κι αν φαντάζουν-, στρέψτε το ενδιαφέρον του στην τέχνη και βοηθήστε το να ανακαλύψει ποια μορφή τού ταιριάζει φέρνοντάς το σε επαφή με μουσικά όργανα, θεατρικές παραστάσεις, μουσεία, βιβλία κλπ.

Τι να προσέξετε: Είναι πολύ καλό να ενισχύουμε στο παιδί την ανάπτυξη της φαντασίας, αρκεί να υπάρχει και το «πραγματικό» παιχνίδι, καθώς και να μπορεί να διαχωρίζει τη φαντασία από την πραγματικότητα. Οι φανταστικές ιστορίες και τα φανταστικά παιχνίδια είναι πολύ δημιουργικά, όμως εξίσου σημαντικά είναι και τα πραγματικά παιχνίδια με τους πραγματικούς μας φίλους.

Μαρία Ποθητού

Σύμβουλος Γονέων & Ανάπτυξης Παιδιού

Συντονίστρια Σχολών Γονέων & Εφήβων

Παιδαγωγός Προσχολικής Αγωγής

Μέλος του Πανελληνίου Συνδέσμου Σχολών Γονέων

Απόψε Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου στο TOP CHANNEL

ΜΚΟ «Κοινωνία των Πολιτών του Βελβεντού» και δημοτική αρχή Σερβίων- Βελβεντού απόψε στις 22.30 στην «ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΚΔΟΣΗ»- TOP CHANNEL

are on facebookShare on twitterShare on emaiShare on pinterest_shaore Sharing Service

Με το μεγάλο θέμα του Βελβεντού και της αντιπαράθεσης που έχει ξεσπάσει το τελευταίο διάστημα μεταξύ ΜΚΟ «ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΤΟΥ ΒΕΛΒΕΝΤΟΥ» και της δημοτικής αρχής Σερβίων- Βελβεντού, θα ασχοληθεί σήμερα η εκπομπή του TOP CHANNEL «ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΚΔΟΣΗ» η οποία κάνει πρεμιέρα για τη φετινή τηλεοπτική χρονιά.

Εκπρόσωποι της δημοτικής αρχής και μέλης της ΜΚΟ από το Βελβεντό, απαντούν στα ερωτήματα των δημοσιογράφων Ζήση Πιτσιάβα και Παναγιώτη Πλιάτσιου, ξεκαθαρίζοντας μια σειρά ζητημάτων που προέκυψαν μετά και τις καταγγελίες του Δημάρχου Σερβίων- Βελβεντού, Σάκη Κοσματόπουλου.

Απόψε στις 22.30 στο TOP CHANNEL

πηγή:kozanimedia

Αγαπημένε μας γιατρέ Ιπποκράτη...

Αγαπημένε μας γιατρέ Ιπποκράτη,
Την πρώτη φθινοπωρινή μέρα του 2014 ήταν γραφτό να σε αποχαιρετίσουμε, ανέτοιμοι όλοι μας για τη στιγμή αυτή. Διότι παρά τα 97 σου χρόνια κανένας δεν σε είδε ούτε στιγμή αδιάθετο. Ούτε στο κρεβάτι του πόνου ή και των γηρατειών όπως θα ήταν φυσιολογικό να δούμε κάθε άλλον άνθρωπο στο κατώφλι ενός γεμάτου αιώνα ζωής. Μόλις προχτές ανταμώσαμε στο Πνευματικό Κέντρο σε μιαν εκδήλωση.
Πως αλήθεια μπορούσαμε να ετοιμαστούμε για τη στιγμή αυτή;

Ειλικρινά από χτες που ακούσαμε το θλιβερό μαντάτο προσπαθούμε να απαντήσουμε σε δυο υπαρξιακά ερωτήματα.
Τι να είναι άραγε ο άνθρωπος και τι η μνήμη του; Πως καταγράφεται η πορεία του στη συλλογική συνείδηση; Και, βέβαια, η δική σου πορεία και η στάση ζωής μπορεί να δώσει ασφαλείς απαντήσεις.

Το βιογραφικό σου πλούσιο σε προσφορά και αγάπη στον συνάνθρωπο, στον ασθενή, στην επιστήμη… Αεί διδάσκων και αεί διδασκόμενος. Επιγραμματικός και τεκμηριωμένος. Χαρισματικός και ευαίσθητος.
Η προσωπική σου μάχη για την υγεία αξεπέραστη στις κοινωνίες ολόκληρης της περιοχής για περισσότερο από 70 χρόνια. Η πρωτοβουλία σου να στηθεί αγροτικό ιατρείο στο Βελβεντό το 1971 ήταν ένα ευεργέτημα στον τόπο μας.
Η ανταπόκρισή σου σε κάθε τι επείγον υπήρξε αξιοζήλευτη, ακόμη και με τις δυσκολότατες συνθήκες συγκοινωνίας και επικοινωνίας των παλιότερων χρόνων.
Η σχέση σου με τους συμπολίτες, με τους συγχωριανούς, με τους ασθενείς σου ήταν σχέση ανακούφισης και γιατρειάς και στο βάθος απόλυτης εμπιστοσύνης και αλληλοεκτίμησης. Πέρασες από τα σπίτια όλων μας και δεν υπάρχει βελβεντινόπουλο και παιδί της περιοχής που να μην δέχτηκε την αύρα της θεραπείας σου.
Ήσουν επιεικής με τους άλλους και αυστηρός με τον εαυτό σου.
Η ζωή σου άφηνε παντού το αποτύπωμα της ολιγάρκειας.
Το ήθος σου είχε το μέτρο της σεμνότητας και της ταπεινοφροσύνης.
Έχεις το σπάνιο πλεονέκτημα, αγαπημένε μας γιατρέ, να έχεις μπει οριστικά και αμετάκλητα στο μυαλό και την ψυχή πολλών ανθρώπων. Δεν θα μπορεί να διδαχθεί η έννοια της δημόσιας προσφοράς στο πολυτιμότερο αγαθό της ζωής, την υγεία, χωρίς αναφορά στη δική σου συμβολή.
Σήμερα, είναι απλά η ώρα ενός αποχαιρετισμού.
Το σημείωμα που άφηνες στη βαρειά ξύλινη πόρτα του ιατρείου σου άλλαξε. Αντί για το γνωστό «Επιστρέφω αμέσως», γράφει από σήμερα «Αναχωρώ» και ήδη ταξιδεύεις για την «ποθεινήν πατρίδα» για να συναντήσεις τους γονείς σου, τ’ αδέρφια σου, τους φίλους, τα μπρατίμια σου, συμφοιτητές και καθηγητάδες σου, πολλούς από τους ασθενείς σου, αλλά και τον πατέρα της ιατρικής τον Ιπποκράτη, τον συνονόματό σου και περήφανο για σένα μαθητή του.
Από σήμερα η φυσική σου σιωπή θα υπογραμμίζει στη σκέψη μας αλλά και στη τοπική ιστορία την αξία του έργου και της προσωπικότητάς σου. Αν η απώλεια είναι συνάρτηση της προσφοράς, τότε το κενό που αφήνεις δύσκολα θα αναπληρωθεί.
Αγαπημένε μας γιατρέ υποκλινόμαστε. Υπήρξαμε τυχεροί που ζήσαμε μαζί σου στο ίδιο χώρο και χρόνο.
Σε ευχαριστούμε για αυτό…. και μας συγχωρείς, γιατί ακόμη και τώρα μας διαφεύγει όλο το μέγεθος σου.
Αιωνία σου η μνήμη…
(ΤΑΠΕΙΝΗ ΑΦΙΕΡΩΣΗ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟΥ ΤΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ ΤΟΥ)

--------------------------------------------------------------

Κείμενο:Μανώλης Στεργίου, πρόεδρος της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης ¨Κοινωνία των Πολιτών Βελβεντού"-

πρώην δήμαρχος Βελβεντού.

Ιπποκράτης Παπαγεωργίου: Έφυγε στα 97 του χρόνια ο γιατρός-σύμβολο του Βελβεντού.

Κείμενο:Μανώλης Στεργίου,από την προσωπική του σελίδα στο facebook.

Έφυγε από κοντά μας ο συμπατριώτης μας γιατρός Ιπποκράτης Παπαγεωργίου, που γεννήθηκε το 1917. Αποτέλεσε για την κοινωνία των Βελβεντινών ζωντανό σύμβολο προσφοράς και χρέους στο συνάνθρωπο αλλά και στον τόπο μας. 

Ο Ιπποκράτης Παπαγεωργίου, που ήταν το πέμπτο τέκνο του γιατρού Θωμά Παπαγεωργίου και της Αναστασίας, το γένος Αντωνιάδη, τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο στο Βελβεντό. Εισήλθε με εξετάσεις  στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στρατεύθηκε και συμμετείχε σε όλες τις πολεμικές επιχειρήσεις. Υπηρέτησε μεταξύ άλλων και στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο στα Καμένα Βούρλα ως βοηθός γιατρού. Το Φεβρουάριο του 1946 επανήλθε στην Αθήνα όπου έλαβε το πτυχίο της Ιατρικής. Παρέμεινε εκεί και παρακολούθησε την ειδικότητα του παιδιάτρου καθώς και άλλες κλινικές ειδικότητες στο Νοσοκομείο «Αγλαΐα Κυριακού» μέχρι την επιστράτευσή του στις 2 Ιουλίου 1948. 

Υπηρέτησε στο στράτευμα άλλα δυο χρόνια με το βαθμό του Ανθυπιάτρου, παίρνοντας μέρος σε επικίνδυνες αποστολές και επιχειρήσεις. Για τις πολύτιμες υπηρεσίες του αυτές η πατρίδα τον προήγαγε στον μεγαλύτερο βαθμό που μπορεί να πάρει έφεδρος αξιωματικός, του Επιάτρου, Ταγματάρχη Υγειονομικού. Τα πάμπολλα μετάλλια και οι διακρίσεις που έλαβε για τη συμμετοχή του στο στράτευμα υπογραμμίζουν την ανδραγαθία και το υψηλό του φρόνημα. Το 1999 του απονεμήθηκε από το Γενικό Επιτελείο Στρατού δίπλωμα και μετάλλιο για τις υπηρεσίες του την περίοδο 1940-1941. 

Από τον Ιούλιο του 1950 εγκαταστάθηκε στο Βελβεντό και από το 1957 ως το 1982 υπηρέτησε στο Αγροτικό Ιατρείο Βελβεντού, προσφέροντας ακούραστα και πάντοτε με θαυμαστή αμεσότητα, μέγιστες υπηρεσίες στο κοινωνικό σύνολο, στους συνανθρώπους του όχι μόνο του Βελβεντού αλλά και  όλης της γύρω δυσπρόσιτης περιοχής, από το ορεινό Καταφύγι και το Πολύφυτο μέχρι και τα χωριά του Τσιαρτσιαμπά. 

Μετεκπαιδεύτηκε πάμπολλες φορές στη ιατρική επιστήμη προσθέτοντας πολύτιμες γνώσεις για την καθημερινή άσκηση του λειτουργήματός του. Η εμπεριστατωμένη κατάρτισή του αλλά και η τεράστια πείρα του ήταν τα όπλα του για να σώσει άπειρες φορές ανθρώπινες ζωές, την ύστατη στιγμή. 

Από το 1972 κατέχει τον τίτλο της ειδικότητας της Γενικής Ιατρικής. Ήταν από τους εμψυχωτές για τη ιδέα της εθελοντικής αιμοδοσίας στο Βελβεντό, για την οποία τιμήθηκε από την πολιτεία. 

Παντρεύτηκε τον Δεκέμβρη του 1971 με την Ιωάννα Λουκοπούλου από το Βέλο Κορινθίας και απέκτησε δυο παιδιά, τον Θωμά και τον Γιώργο.

Μέχρι και χτες ο γιατρός Ιπποκράτης Παπαγεωργίου, αν και συνταξιούχος  πρόσφερε πρόθυμα τις υπηρεσίες του σε όποιον του τις ζήτησε, καλύπτοντας πολλές φορές την έλλειψη γιατρού στο Βελβεντό.

Για την διαχρονική προσφορά του γιατρού Ιπποκράτη Παπαγεωργίου  στην ιδιαίτερη πατρίδα του, αλλά και στην ίδια του την επιστήμη, που υπηρέτησε με πάθος και αυταπάρνηση, το ΔημοτικόΣυμβούλιο Βελβεντού τον Οκτώβρη του 2005 αποφάσισε, ως ελάχιστη τιμή στο πρόσωπό του, την απονομή του μεταλλίου του Δήμου Βελβεντού, σύμφωνα και με τον εγκεκριμένο Κανονισμό Απονομής Μεταλλίων και Τιμητικών Διακρίσεων του πρ. Δήμου σε ειδική τελετή την Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου 2005 που θα οργάνωνε ο Δήμος Βελβεντού σε συνεργασία με το Πνευματικό Κέντρο, τη Μονάδα Κοινωνικής Μέριμνας, το ΚΑΠΗ και τον Μορφωτικό Όμιλο Βελβεντού. 

Όμως η τελετή της απονομής δεν έγινε ποτέ γιατί προσέκρουσε στην άρνηση του γιατρού από την υπερβολική του ταπεινοφροσύνη που τον συνόδευε σε ολόκληρη τη ζωή του.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει…

Τα έντεκα πράγματα που ζητούν οι μαθητές από τον δάσκαλό τους

Άννα Παππά
δασκάλα-συγγραφέας

Είμαστε, πολλές φορές, άδικοι απέναντι στα παιδιά.
Είτε είμαστε δάσκαλοι, είτε είμαστε γονείς, συγγενείς ή μέλη της ίδιας κοινότητας, έχουμε ένα κοινό χαρακτηριστικό: είμαστε άδικοι απέναντι στα παιδιά.
Ζητάμε από τα παιδιά να τηρούν τις υποχρεώσεις τους, να κινούνται μέσα στα προκαθορισμένα, από εμάς, πλαίσια, να διακρίνονται σε κάθε τους δραστηριότητα, όμως ποτέ δεν ρωτήσαμε τι ζητούν τα παιδιά από μας.
Τι νομίζεται λοιπόν ότι ενδιαφέρουν περισσότερο τα παιδιά;

Για περισσότερο από τριάντα χρόνια με βασανίζει το ερώτημα αυτό. Στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς ήθελα να ζητήσω από τους μαθητές μου να μου δώσουν συμβουλές για το πώς θα είμαι καλύτερη δασκάλα. Δεν το έκανα ποτέ. Ούτε στο τέλος της χρονιάς τους ρώτησα να μου πουν ποιες ήταν οι πιο ευτυχισμένες στιγμές της χρονιάς που πέρασε και γιατί οι στιγμές αυτές ήταν πράγματι ευτυχισμένες.

Το έκανα όμως φέτος.
Το έκανα και η αίθουσα έγινε αμέσως ήσυχη για πολύ ώρα, περισσότερη από όση, αρχικά, υπολόγισα. Τα χαμόγελα στα πρόσωπά τους αντικατόπτριζαν τις ευχάριστες εμπειρίες που είχαν να θυμηθούν και είχαν πολλές. Τόσες πολλές που έγραψαν τόσα όσα δεν έγραψαν άλλη φορά.
Μετά από την ανάγνωση όλων των απαντήσεων θα ήθελα να σας αναφέρω όλες τις ιδέες που καταγράφηκαν. Ιδέες που ήταν τόσο διαφορετικές αλλά και τόσο ίδιες, και ένα ήταν το συμπέρασμα ή καλύτερα το μήνυμα:
Τα μικρά πράγματα είναι που κάνουν τη διαφορά μέσα στην τάξη. Αυτά είναι που θυμούνται τα παιδιά. Αυτά είναι που έχουν σημασία.

Εδώ είναι λοιπόν και παρατίθενται τα 11 πιο σπουδαία πράγματα που προέκυψαν από την ενδιαφέρουσα καταγραφή των μαθητών.

Να μας λέτε καλημέρα κάθε πρωίΚάθε πρωί να μας εύχεστε να έχουμε μία καλή ημέρα, και όταν σχολάμε να μας λέτε αντίο και ένα «τα λέμε αύριο».
Να μας χαμογελάτεΌταν μας κοιτάτε αφήστε μας να δούμε τη χαρά στα μάτια σας!
Δώστε μας λίγη προσοχήΚαθίστε και μιλήστε μαζί μας, ιδιωτικά, προσωπικά, ακόμη και για λίγα δευτερόλεπτα.
Ονειρευτείτε μαζί μαςΒοηθήστε μας να ονειρευτούμε πράγματα που θέλουμε να κάνουμε και όχι μόνον αυτά που πρέπει να κάνουμε. Ονειρευτείτε μαζί μας!
Αναθέστε μας καθήκοντα που να μας προκαλούνΑναθέστε μας δύσκολα πράγματα, αλλά μην μας αφήνετε μόνους. Δείξτε μας πώς να τα χειριστούμε, διδάξτε μας τι και πώς πρέπει να  κάνουμε και εμείς θα το κάνουμε.
Ρωτήστε μας για μαςΡωτήστε μας πώς περάσαμε το Σαββατοκύριακο, τι παιχνίδι παίξαμε, σε ποια μέρη πήγαμε. Δείξτε ότι νοιάζεστε για τη ζωή μας.
Δώστε μας λίγο χρόνοΔώστε μας χρόνο να σκεφτούμε, δώστε μας χρόνο να ονειροπολήσουμε, χρόνο να δράσουμε πάνω σε κάτι που μας ευχαριστεί.
Ενημερώστε μαςΠείτε μας τι μπορούμε να κάνουμε καλά και τι όχι. Δώστε μας χρόνο να βελτιωθούμε, θέλουμε να βελτιωθούμε.
Αφήστε μας να κάνουμε ερωτήσειςΑκόμη και αν οι ερωτήσεις είναι εκτός θέματος, επιτρέψτε μας να ρωτήσουμε. Τότε θα καταλάβετε ότι θέλουμε να μάθουμε, ότι υπάρχουν πράγματα που μας ενδιαφέρουν. Αφήστε μας να σας παραθέσουμε τις προοπτικές μας. Δώστε μας την ευκαιρία να σας πούμε τι μας απασχολεί και όχι μόνο τι ξέρουμε.
Δώστε μας θάρροςΉρθαμε σε σας γεμάτοι όρεξη να μάθουμε. Κρατήστε ζωντανό το ενδιαφέρον μας. Δώστε φτερά στον ενθουσιασμό μας.
Εμπιστευτείτε μαςΔώστε μας ευκαιρίες και ας είναι απαιτητικές. Θα τα καταφέρουμε, αρκεί να μην μας αποτρέψετε να κάνουμε αυτό που μπορούμε να κάνουμε και που ξέρετε ότι είμαστε ικανοί να το κάνουμε καλά. Αλλά και αν δεν μπορούμε, υποσχόμαστε ότι θα προσπαθήσουμε μέχρι να μπορέσουμε.