Παρουσίαση περιβαλλοντικών εργασιών

Παρουσίαση περιβαλλοντικών εργασιών με θέμα:
«Πιέρια, ο κοινός μας τόπος».
Παρασκευή 23 Μαρτίου
στις 6.00 το απόγευμα
Πνευματικό Κέντρο Βελβεντού

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ

Νηπιαγωγεία
1ο Ολοήμερο Νηπιαγωγείο Βελβεντού
2ο Ολοήμερο Νηπιαγωγείο Βελβεντού

Δημοτικά Σχολεία:
6/θ Δημοτικό Σχολείο Κίτρους Πιερίας
2ο Ολοήμερο Δημοτικό Σχολείο Σερβίων
12/θέσιο Ολοήμερο Δημοτικό Σχολείο Βελβεντού

Γυμνάσια:
Γυμνάσιο Περίστασης Πιερίας
Γυμνάσιο Κάτω Μηλιάς Πιερίας
Γυμνάσιο Ρητίνης Πιερίας
Γυμνάσιο Βελβεντού «Ζήνωνoς Παπαναστασίου»

Σχολική εκδρομή

Χορός των παιδιών με συνοδεία κιθάρας,γύρω από το μεγάλο δέντρο, κατά τη προχθεσινή σχολική εκδρομή.

Ώρες χαράς και ξενοιασιάς μετά από έναν δύσκολο και κρύο χειμώνα.

Εξόρμηση καθαριότητας και εξωραϊσμού

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Η Επιτροπή Περιβάλλοντος & Πολ. Προστασίας της «Κοινωνίας Των Πολιτών Του Βελβεντού» με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Δασοπονίας (21/3), διοργανώνει εξόρμηση καθαριότητας και εξωραϊσμού στο αστικό, περιαστικό και δασικό περιβάλλον του Βελβεντού, την Κυριακή 18/3/2012. Τόπος συνάντησης εθελοντών το «ΜΕΤΟΧΙ» στις 8:30 π.μ.
Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Δασοπονίας κάθε χρόνο τιμά την προσφορά των δασών, εξαίρει την σπουδαιότητα τους και, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, τονίζει την άμεση ανάγκη προστασίας και επαύξησης τους ως απαραίτητη προϋπόθεση για την δική μας επιβίωση.
Καλούμε όλους τους πολίτες να συμμετάσχουν στην εξόρμηση που οργανώνει και φέτος η Επιτροπή Περιβάλλοντος & Πολ. Προστασίας της «Κοινωνίας των Πολιτών του Βελβεντού», με τη συνεργασία Συλλόγων και Φορέων του τόπου μας.
TO Δ.Σ ΤΗΣ «ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΤΟΥ ΒΕΛΒΕΝΤΟΥ»

Επίσκεψη των μαθητών μας στο ξυλουργείο

Επίσκεψη στο ξυλουργείο του κ. Μάκη Σακελάρη πραγματοποίησαν μαθητές του σχολείου μας, όπου μας μίλησε για τη δουλειά του ξυλουργού.
Ο κ. Μάκης μας μίλησε για:
-Τα είδη των ξύλων που χρησιμοποιεί.
(πεύκο, έλατο, καρυδιά, καστανιά, δρυς και πολλά άλλα)
Μας έδειξε τα ξύλα και τις διαφορές που έχουν μεταξύ τους.
-Ξύλα από το βουνό το δικό μας, τα Πιέρια, ξύλα από άλλες τις περιοχές της Ελλάδας, αλλά και από το εξωτερικό.
-Ποια θεωρούνται καλύτερα ξύλα και πιο ακριβά.
-Από πού παίρνει τα ξύλα ο ξυλουργός.
-Τι μπορεί να κατασκευάσει με αυτά.
-Μας έδειξε τα εργαλεία και τα μηχανήματα που χρησιμοποιεί.
(πριόνι, σκαρπέλο, κατσαβίδι, φαλτσέτα, ποτηροκολόνα, φαλτσοκόφτης, διαβήτης, ροκάνι, κορδέλα, πλάνη και άλλα. )
-Είδαμε πώς χρησιμοποιείται το κάθε εργαλείο και οι μηχανές.
-Τόνισε ότι όλα τα εργαλεία και οι μηχανές κόβουν πάρα πολύ και γι' αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή.
Στη συνέχεια ο κ. Μάκης μας έδειξε πώς μπορούμε να κάνουμε πρακτικά έναν ξύλινο κύκλο, με διάμετρο 25 εκατοστά και μετά σε ένα ξύλινο κομμάτι ζωγραφίσαμε μια ζωγραφιά με δάσος και μας το έκοψε σε κομμάτια και έτσι κάναμε ένα ξύλινο παζλ.
Να ευχαριστήσουμε τον κ. Μάκη Σακελάρη για την χρήσιμη ενημέρωση που μας έκανε.
Η επίσκεψη έγινε με ευκαιρία την εργασία που κάνει το σχολείο μας, για το δάσος των Πιερίων.

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ "ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΒΕΛΒΕΝΤΟΥ"

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΕΤΗΣΙΑΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ

Καλούνται τα μέλη και οι φίλοι της “ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΤΟΥ ΒΕΛΒΕΝΤΟΥ” στην Ετήσια Τακτική Γενική Συνέλευση, την Παρασκευή 16 Μαρτίου 2012 και ώρα 8:30 μ.μ. στο Κέντρο «ΜΕΤΟΧΙ» Βελβεντού, με τα παρακάτω θέματα:

■Ετήσιος Απολογισμός Δράσης & Οικονομικός Απολογισμός.
■Προγραμματισμός δράσης.
■Καθορισμός ημερομηνίας Αρχαιρεσιών για την ανάδειξη νέου Δ.Σ. .
■Εκλογή Εφορευτικής Επιτροπής για την διενέργεια Αρχαιρεσιών
■Διάφορα θέματα.
ΕΠΙΣΗΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΗΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

ΧΩΡΙΣ ΘΕΡΜΑΝΣΗ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΕΛΒΕΝΤΟΥ

Εδώ και δύο εβδομάδες, για τρίτη φορά φέτος, το Πνευματικό Κέντρο Βελβεντού λειτουργεί χωρίς θέρμανση.
Παρά τις συνεχείς εκκλήσεις προς τη Δημοτική Αρχή το πρόβλημα δεν έχει λυθεί.
Επειδή καθημερινά στον χώρο αυτό πολλές δεκάδες παιδιά του Βελβεντού συμμετέχουν σε πάρα πολλές δραστηριότητες του Μορφωτικού Ομίλου, των Σχολείων και άλλων φορέων, αναγκαζόμαστε να δημοσιοποιήσουμε το πρόβλημα καταθέτοντας και την επιστολή που στείλαμε στη Δημοτική Αρχή τη Δευτέρα 5 Μαρτίου:
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΕΩΝ & ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ
ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ – ΛΥΚΕΙΟΥ ΒΕΛΒΕΝΤΟΥ
ΒΕΛΒΕΝΤΟ 50400
ΘΕΜΑ: Προβλήματα εξαιτίας της μη θέρμανσης του Πνευματικού Κέντρου Βελβεντού.

Κύριοι,
Ο σύλλογός μας, στα πλαίσια της ενημέρωσης μαθητών της Β΄ και Γ΄ Λυκείου και των γονέων τους, διοργάνωσε την Παρασκευή 2 Μαρτίου και ώρα 18.00 στο Πνευματικό Κέντρο Βελβεντού, ομιλία - εκδήλωση για τον Επαγγελματικό Προσανατολισμό, με εισηγητή τον κ. Απόστολο Κουτρουμπέλη.
Δυστυχώς βρεθήκαμε στη δυσάρεστη θέση να πραγματοποιήσουμε την εκδήλωση σ΄ ένα κυριολεκτικά παγωμένο Πνευματικό Κέντρο, εξαιτίας της έλλειψης πετρελαίου θέρμανσης.
Το Διοικητικό μας Συμβούλιο έγινε αποδέκτης έντονων διαμαρτυριών όλων των συμμετεχόντων στην εκδήλωση. Παράλληλα, γονείς – μέλη του συλλόγου, μας κατήγγειλαν ότι το πρόβλημα υπήρχε καθ΄ όλη την εβδομάδα που πέρασε. Και τα παιδιά τους, τα οποία καθημερινά συμμετέχουν σε διάφορες δραστηριότητες στο Πνευματικό Κέντρο (Μουσική Σχολή, Μουσική Μπάντα κ.λ.π.), υφίστανται τις συνέπειες από την έλλειψη θέρμανσης.
Εκφράζουμε την έντονη δυσαρέσκειά μας για τη μη φροντίδα από πλευράς της Δημοτικής Αρχής, ώστε να λειτουργεί υπό φυσιολογικές συνθήκες – όπως συνέβαινε πάντα τα προηγούμενα χρόνια – το Πνευματικό Κέντρο.
Και επειδή το πρόβλημα έχει ξαναπαρουσιαστεί πριν ένα περίπου μήνα στον ίδιο χώρο, σε εκδήλωση του Κ.Π.Ε. Βελβεντού και του Τ.Ε.Ε. Δ. Μακεδονίας (στην οποία μάλιστα παρευρίσκονταν και ο κ. Δήμαρχος), ζητάμε, ως φορέας με μέλη όλους τους γονείς των μαθητών του Γυμνασίου – Λυκείου Βελβεντού και με ευθύνη για τα παιδιά μας, να πραγματοποιείτε τουλάχιστον τα στοιχειώδη στην κοινωνίας μας που δεν θα θέτουν σε κίνδυνο κυρίως την υγεία των παιδιών μας

Για το Δ.Σ.
Ο Πρόεδρος
Κλίγγος Γεώργιος

Το σχολείο μας στις «Περιπέτειες του Τομ Σόγιερ»

Ένα σπουδαίο και πολύ γνωστό έργο «οι περιπέτειες του Τομ Σόγιερ», του Μαρκ Τουέην, είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε με τους μαθητές του σχολείου μας. Μια πολύ καλή θεατρική παράσταση από το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κοζάνης.
Ο Τομ Σόγιερ είναι ένας έφηβος, μαθητής στο σχολείο, μαζί με τον αγαπημένο του φίλο Χωκ Φιν. Ζει με τη θεία του, η οποία τον φροντίζει και προσπαθεί να περιορίσει τις περιπλανήσεις του. Οι δυο φίλοι μεγαλώνουν προσπαθώντας να καταλάβουν τον κόσμο που τους περιτριγυρίζει. Παράλληλα ο Τομ αγαπάει τη συμμαθήτριά του Μπέκυ. Η ιστορία αλλάζει ρότα, όταν ένας κατάδικος το σκάει από τη φυλακή και περιπλανιέται στην περιοχή. Έτσι αρχίζει μια περιπέτεια για τα παιδιά, που θα σφυρηλατήσει τον χαρακτήρα τους και αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες με εντιμότητα και θάρρος.
Πολύ καλή η σκηνοθεσία και τα όμορφα σκηνικά καθώς και οι ερμηνείες των ηθοποιών.
Μια πολύ καλή θεατρική παράσταση, όπως μας έχει συνηθίσει όλα τα τελευταία χρόνια το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης.

«ΚΑΙΡΟΣ ΣΚΕΠΤΙΚΟΣ» - ΚΙ Ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ ΑΛΛΙΩΣ

του Γιώργου Τσιουκάνη
Ένα από τα συμπτώματα της εθνικής μας κρίσης είναι και η αμηχανία που μας έζωσε, για το πώς «θα τη βγάλουμε» από δω και πέρα. Αμηχανία που προέρχεται από την αδυναμία μας να κατανοήσουμε τις πολύπλοκες διεθνείς υποθέσεις αλλά κι από την απροθυμία μας να υπερασπιστούμε μια πατρίδα.
Την περιπέτεια στην οποία έβαλε τις τοπικές κοινωνίες ο Καλλικράτης, μπορούμε ως Βελβεντινοί να την διαβάσουμε και ως ένα τοπικό «ιδιαίτερο» μάθημα, που μας γίνεται για να περάσουμε, μαζί με την τοπική, και την μεγαλύτερη εθνική δοκιμασία.
Όσοι πρωτοστάτησαν, κι είναι οι πολλοί, να ανοίξει το αίτημα, άνοιξαν το δρόμο. Χωρίς την δράση τους, δεν θα είχαμε τώρα την ευκαιρία να θέλουμε κάτι καλύτερο. Ανάγκη να κρατηθούν οι θεσμοί της Αυτοδιοίκησής μας, ως θεσμίσεις-αγκωνάρια της τοπικής μας ταυτότητας, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες. Να μας πλάθουν, να τους πλάθουμε, να κοινωνούμε..
Σ΄ αυτό το πνεύμα και οι σκέψεις που ακολουθούν. Όσοι μας εμπιστεύτηκαν τους τοπικούς θεσμούς και ήδη αποχωρούν σιγά-σιγά, δεν έχουν πολλά να μάθουν από τις πολυλογίες μας. Είναι η αμηχανία των νεότερων που αναζητά μνήμη και ταυτότητα, ατομική και συλλογική, κόντρα στην παγκοσμιοποίηση της λήθης.
Α. (Ε)αυτό-διοίκηση ή ΄Ετερο-Διοίκηση;
O Καλλικράτης μας έχει φέρει σε μια περίοδο χωρίς Δήμαρχο και Δημοτικό Συμβούλιο, όταν πάντα κάτι είχαμε να συζητούμε για πράξεις και παραλήψεις τους. Έχουμε τώρα όλο το χρόνο να πιάσουμε από την αρχή την τοπική μας ιστορία και μνήμη, το πως φτάσαμε ως συλλογικότητα, μέχρις εδώ. Όχι για να ενισχύσουμε τοπικισμούς και φυλετικές ανοησίες, αλλά για να καταλάβουμε καλά τι είναι αυτό που μας εξεγείρει κατά του Καλλικράτη. Που έχει να κάνει με το τι είναι για τον καθένα μας σήμερα το Βελβεντό ως πατρίδα, από τη γενιά του ΄40 ως τη σημερινή του διαδικτύου. Όχι ως κάτι ιερό και μακρινό, αλλά ως τρόπος να συνυπάρχουμε. Ταυτότητα, προσωπική και συλλογική ψάχνουμε. Αυτό νομίζω βρίσκεται στο κέντρο όσων συμβαίνουν.
Επειδή η διοικητική μεταρρύθμιση του Καλικράτη, μιλάει για Αυτοδιοίκηση κι εννοεί Ετερο-Διοίκηση, θίγει το κέντρο αναφοράς της τοπικής μας κοινωνίας: την υπεράσπιση της ελευθερίας μας να είμαστε μια συλλογικότητα. Που θέλει, εκτός από πολίτης του κόσμου, Ευρωπαίος κι Έλληνας, να είμαι και Βελβεντινός, και να μοιράζομαι με άλλους πέντε χιλιάδες ανθρώπους, εντός κι εκτός Ελλάδος, έναν ιδιαίτερο τρόπο στις καθημερινές μου σχέσεις, με τους ανθρώπους και τα πράγματα.
Υπερασπίζοντας έναν τρόπο να συνυπάρχουμε στον ίδιο τόπο, θέτουμε και κοινωνικές προτεραιότητες. Τότε σχηματίζονται οι θεσμοί μας, με το πήγαινε-έλα ανάμεσα «εγώ» και «εμείς», «δημόσιο» και «ιδιωτικό» συμφέρον. Με τον ίδιο όμως τρόπο που βαφτίζουμε «Δημοκρατία» την σημερινή κομματοκρατία, με τον ίδιο τρόπο κινδυνεύουμε να βαφτίσουμε και ως Αυτοδιοίκηση την Ετερο-Διοίκηση.
Και συμβαίνει, αν η τωρινή διεκδίκησή μας περιορίζεται στο δικαίωμα να εκλέγουμε τους 5-6 που θα μας φροντίζουν για να κοιτούμε οι υπόλοιποι τις ιδιωτικές μας υποθέσεις. Τότε δεν υπερασπιζόμαστε τρόπο κοινωνίας αλλά τόπο, κάτι σαν ένα ιδιόκτητο οικόπεδο, όπου όλοι οι γείτονες είναι δυνάμει καταπατητές. Και την αδυναμία μας να τα βάλουμε με τους πραγματικούς υπεύθυνους, την εκτονώνουμε εναντίον τους, με φυλετικές προκαταλήψεις. Ή και αναμεταξύ μας. Σ΄ αυτήν την περίπτωση η πατρίδα περιορίζεται στο οικόπεδό μας. Και τότε, λιγοστεύουν και οι αντοχές μας απέναντι σε ένα κομματικό κράτος που δεν του «αρέσουν» οι διαφορετικότητες των τοπικών κοινωνιών.

Νομίζω ότι οι όποιες εσωτερικές διαφωνίες στην αντικαλλικρατική μας περιπέτεια, έχουν νόημα μόνο αν αναφέρονται σ΄ αυτή την διάκριση: υπερασπιζόμαστε τρόπο Αυτοδιοίκησης ή τόπο Ετερο-Διοίκησης; Από αυτήν την διάκριση θα κριθεί όλο το αντικαλλικρατικό μας εγχείρημα.
.Β. Γλιστρώντας συναισθηματικά στον τοπικισμό
Η μέχρι σήμερα διεκδίκηση βασίστηκε σε δράσεις όπως πορείες, διαδηλώσεις, απεργίες, κατάληψη χώρων, και γραπτά κείμενα κυρίως για τόνωση του συναισθήματος. Όπως γίνεται συνήθως σε ένα κόμμα ή σε μια συντεχνία. Που ναι μεν, στην αρχή κινητοποιούν συναίσθημα, κολακεύοντάς το, αλλά σε βάθος χρόνου μας αφήνουν ανυπεράσπιστους απέναντι σε κάθε πονηρή εξουσία, που χειρίζεται εύκολα τις συναισθηματικές εξεγέρσεις. Επειδή όμως η τοπική κοινωνία δεν είναι μήτε κόμμα μήτε συντεχνία, δεν βρίσκουν χώρο ν΄ ακουστούν όλες οι φωνές της και υποχρεώνονται σε ηχηρή αποχή αρκετές σκέψεις, ιδιαίτερα χρήσιμες σε τέτοιες συνθήκες, επειδή δεν αντέχουν μεγαλοστομίες και ιδιοτέλειες.
Η απειλή του Καλλικράτη δεν περιορίζεται στο να διοικούμαστε από δήμαρχο και δημοτικό συμβούλιο με έδρα τα Σέρβια. Απειλεί τη συνοχή της συλλογικότητάς μας, στην οποία συνυπάρχουν όλες οι ως τώρα κατακτήσεις της κοινωνίας, μαζί και με τις σημερινές μας αγωνίες. Χωρίς αυτήν τη συνοχή, θα μας ήταν αδιάφορο, το που θα μας πήγαινε ο Καλλικράτης - αν λεγόμαστε Βελβεντινοί, Σερβιώτες ή Καλαματιανοί.
Παράδειγμα : χάρις στη συνοχή της συλλογικότητας που κληρονομήθηκε από τους προηγούμενους, κατορθώθηκε δέκα χρόνια μετά τον εμφύλιο να ξεκινήσουν οι συνεταιρισμοί. Μέγα Αγκωνάρι που πάτησε πάνω σε παλιότερα. Η κίνηση του 20ου αιώνα, των συγχωριανών. Με μόνο το συναίσθημα, θα συνεχίζονταν το κλίμα του εμφυλίου, όπως έγινε στα πιο πολλά χωριά, και θα είχαμε αντί για συνεταιρισμό μεγαλεμπόρους, κι άλλους τόσους μετανάστες. Είναι για τον ίδιο λόγο, που οι διοικούντες τον Συνεταιρισμό δεν δίσταζαν «να στήνουν στην προυσλιά» τον κακό παραγωγό, δηλαδή στη ράμπα του συνεταιρισμού ώστε να φαίνεται απ΄ όλους, για να διορθώσει το ιδιωτικό προϊόν του, κι ύστερα να το παραδώσει στον δημόσιο θεσμό.
Υπάρχει όμως η συνοχή μας ως συλλογικότητα, ή υπερασπιζόμαστε κάτι που χάσαμε και θα θέλαμε να μην έχει χαθεί;

Το συναίσθημα από μόνο του, φωνάζει «…για το Δήμο μας θα δώσουμε και αίμα», και γίνεται τοπικισμός. Ο οποίος χρειάζεται και εσωτερικούς αντιπάλους, της ίδιας ποιότητος. Και οι δυο θέλουν Δημαρχείο κι όχι Αυτοδιοίκηση, μοιράζουν πιστοποιητικά Βελβεντινοφροσύνης, ψηφίζουν με «γραμμή» στις τελευταίες εκλογές του ΜΟΒ σαν να ήταν κόμμα που κινδυνεύει από την εκλογή των “άλλων”, θα πουν και ψέματα αν χρειαστεί, θα στιγματίσουν πρόσωπα της τοπικής κοινωνίας που έδωσαν μέρος της ψυχής τους για το χωριό, θα κρυφτούν στην χυδαία ανωνυμία του διαδικτύου για να σπιλώσουν πρόσωπα και συνειδήσεις. Κι ενώ οι μεν θα βαφτίσουν κατώτερους τους γείτονες γλιστρώντας προς το φυλετισμό, οι άλλοι θα προτιμήσουν τους γείτονες προκειμένου να «γλυτώσουν» από τους 5-6 ντόπιους .
Ο τοπικισμός αρέσκεται σε ομιλίες σαν την τελευταία που παρακολουθήσαμε, όπου ο ομιλητής Δ.Π. μας κρατούσε ομήρους για μιάμιση ώρα, μιλώντας για τα πάντα, εξουθενώνοντάς μας, κι από ευγένεια να περιμένουμε πότε θα τελειώσει. Τέτοιες συναντήσεις οργανώνονται για την κολακεία του συναισθήματος – γι΄ αυτό και δεν προκαλούν συζητήσεις αυτογνωσίας. Όπως θα μπορούσε να είναι π.χ. μια ημερίδα για τον «κοινοτισμό σήμερα»- που είναι η καρδιά του αγώνα μας. Το συναίσθημα όμως που δεν παντρεύεται με την πραγματικότητα, ζητιανεύει την ταυτότητά του από τους εκτός.
Δεν ανησυχεί όμως για την κλειστή Παιδική Βιβλιοθήκη. Μήτε μπορεί να την ανοίξει, γιατί ο εθελοντισμός και η αλληλεγγύη είναι συνειδητή κι όχι συναισθηματική απόφαση. Είναι η βαθύτερη κατανόηση της σημασίας της Π.Α.Β. για τις μικρές ηλικίες που λείπει. Το ότι δηλαδή είναι το μόνο ανοιχτό παράθυρο για τα παιδιά της κλειστής μας κοινωνίας, απ΄ όπου μπορούν να σχετίζονται δημιουργικά με άλλους κόσμους και πολιτισμούς, εντός και, κυρίως, εκτός Ελλάδας. Κάτι που είναι γι΄ αυτά σήμερα τόσο σημαντικό όσο και το κολυμβητήριο. Επειδή αυτό δεν το έχουμε κατανοήσει καλά, μένει η Παιδική Βιβλιοθήκη κλειστή. Δεν είναι όμως το συναίσθημα που προέχει τώρα, αλλά η συνοχή της συλλογικότητάς μας.

Είναι λογικό να υποθέσουμε ότι ένα ανάλογο ποσοστό σαν το δικό μας θα προέκυπτε σε οποιοδήποτε μκρό Δήμο γινόταν δημοψήφισμα με το ίδιο ερώτημα, «Ανεξάρτητοι ή με τον Καλικράτη;». Γι΄ αυτό το 95% του δημοψηφίσματος, δεν μπόρεσε να αποτρέψει μια εσωτερική αμηχανία για το «που θα πάει το πράγμα», συνελεύσεις διαδοχικών μονολόγων αντί διαλόγων, εκδηλώσεις επιβεβαίωσης για τα εύκολα αντί στοχασμού για τα δύσκολα, γκρίνιες εναντίον του «Δήμου Σερβίων-Βελβεντού» (έχουν κι αυτοί την αυτοδιοίκηση που θέλουν), από τα μεγάλα θέματα μέχρι τις λακκούβες, καχυποψία στις συζητήσεις, αλλά, και κυρίως αυτό, σιωπή αρκετών συγχωριανών. Μήτε μπόρεσε να ενεργοποιήσει εθελοντικές δράσεις για την περίοδο της Αυτοδιοίκησής μας χωρίς Δήμαρχο και Δημοτικό Συμβούλιο, πέρα από κάποιες πρωτοβουλίες λίγων ατόμων.
Διεκδικούμε από ένα αναξιόπιστο κράτος την ελευθερία να είμαστε μια συλλογικότητα. Η συνοχή αυτής της συλλογικότητας είναι το αυτοδιοικητικό μας κεφάλαιο - όχι η ομοφωνία, αλλά η συνοχή. Ως εγγύηση και δυναμική των θεσμών, τέτοια που να μην διανοείται κανείς να τους δει ως εξουσία για προσωπική του ιδιοτέλεια, επειδή καιροφυλακτούμε οι άλλοι, ενεργοποιώντας το θεσμό να τον «εξοστρακίσουμε».
Το συναίσθημα όμως, από μόνο του, θέλει να εκτονωθεί, και εύκολα χειραγωγείται Και θα συνομιλήσει αν χρειαστεί και πελατειακά, με όλους τους υπεύθυνους που μας έφεραν σ΄ αυτό το χάλι, στα εθνικά και τοπικά θέματα. Επειδή για το συναίσθημα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Αλλά τι αγιάζει το σκοπό; Μήπως αυτό που μας έλειψε για να ανοίξει η Παιδική Βιβλιοθήκη;

Γ. Κοινωνία του μέτρου
Το ξέχειλο συναίσθημα είναι σύμπτωμα παιδικής ηλικίας και δεν αρμόζει σε κοινωνίες που και ιστορία έχουν αλλά και μνήμη. Και γι΄ αυτό, από μόνο του δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος αυτής της διεκδίκησης. Μας είναι όμως χρήσιμο ως προθάλαμος, για να κατανοήσουμε, αυτό το κάτι που είναι για τον καθένα το χωριό μας.
Νομίζω ότι αυτό που δίνει την ιδιαιτερότητα στην κοινωνία μας, είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν οι ανάγκες επιβίωσης των ανθρώπων εδώ. Το «εγώ» και το «εμείς», το «ιδιωτικό» και το «δημόσιο», δεν έπαψαν να συγκρούονται διαρκώς, ψάχνοντας τόπο να συνυπάρξουν αρμονικά. Κατορθώματά τους είναι οι τοπικοί κοινωνικοί θεσμοί: στην οικονομία οι συνεταιρισμοί, στην πνευματική ζωή ο ΜΟΒ, στην εκκλησιαστική εμπειρία οι ενορίες, τα εκκλησιαστικά μυστήρια μαζί με τα πανηγύρια, στα ξωκλήσια το ιερό μαζί με το κοσμικό δωμάτιο δίπλα, τα καφενεία, οι γιορτές. Όλα τα παραπάνω με πολλούς αθόρυβους πρωταγωνιστές. Κι ούτε μια ταμπέλα να λέει ποιος έκανε το κάθε έργο. Για να χωρούν οι θεσμοί ακόμα κι όσους δεν τους στήριξαν ποτέ.
Αυτό δεν θα γινόταν κατορθωτό αν δεν είχε βρεθεί, τοπικά ένα μέτρο, ίδιο για τα ιδιωτικά και τα δημόσια. Κάθε τοπική κοινωνία έχει το δικό της μέτρο. Εμείς είμαστε κοινωνία ενός μέτρου, που η μεζούρα του εδώ, μεταξύ πολλών αρνητικών, όπως το «ισί μπουτί», είχε και πολλή εργασία, πολλή σιωπή, δυο αυτιά ανοιχτά κι ένα στόμα λιγομίλητο, αξεχώριστη την οικογενειακή νοικοκυροσύνη από την τάξη στο δημόσιο χώρο, ευσέβεια, ευπρέπεια στο δημόσιο χώρο, απέχθεια στο χρέος, «άπλωμα ποδιών ως εκεί που φτάνει το πάπλωμα», αργά και σταθερά βήματα, κι εμπιστοσύνη στο χρόνο που όλα θα τα βάλει στη θέση τους. Πάνω σ΄ αυτά τα θετικά πάτησαν οι θεσμοί και ρίζωσαν. Τα αρνητικά δεν αντέχουν στο χρόνο, όταν τα θετικά είναι ενεργά. Και γι’ αυτό όσοι κάθε φορά μας εκπροσωπούν σηκώνουν το μεγάλο βάρος να φανούν άξιοι να προσθέσουν κάτι σ΄ ό,τι τους παραδόθηκε.
Παράδειγμα: Οι κοινοτικές εκλογές του 1982 έγιναν μέσα στο κλίμα της έντονης πολιτικής ψευτοσύγκρουσης της εποχής μεταξύ «αλλαγής» και «συντήρησης». Κέρδισε η «αλλαγή». Αλλά τίποτε δεν θα μπορούσε να αλλάξει τοπικά κόντρα στην συνοχή της κοινωνίας,, άρα χωρίς και την συνεργασία των «αντιπάλων». Ένοιωσα προσωπικά αυτή τη ζεστή αγκαλιά της συνοχής της συλλογικότητας, σε δύσκολες ώρες του Δημαρχείου, από το ΄83 ως το ΄90 . Κι έτσι κατάλαβα ότι η διάκριση σε «συντηρητικούς» και «προοδευτικούς» δεν εκφράζει τίποτα στην τοπική μας συλλογικότητα.

Δ. Η κάθαρση - με κλειστή ή ανοιχτή τοπικότητα;
Τι από τα παραπάνω συνεχίζει να λειτουργεί στην καθημερινότητά μας;
Τι υπερασπιζόμαστε σήμερα; Τον τόπο μας ή τον τρόπο μας;
Η επωνυμία «Κοινωνία Πολιτών Βελβεντού» θέλει να εκφράσει κάτι που υπάρχει ή κάτι που χάσαμε και ευκαιρία τώρα να το ξαναθεσμίσουμε;
Ποια ήταν η τελευταία φορά που ακούστηκε δημόσια «συγνώμη» από εκλεγμένο μας; Ήταν εκκωφαντική η έκρηξη.
Γιατί ο λόγος των νέων δεν έχει φρεσκάδα ανατροπής, αλλά μιμείται εμάς;
Με τέτοια ερωτήματα ανοιχτά, αλλά κρυμμένα κάτω από το χαλί, μας βρίσκει ο Καλλικράτης. Μας έρχεται ως απειλή αλλά και ως κάθαρση: ευκαιρία να βγουν στην επιφάνεια όσα στοιβάχτηκαν από το ΄74 κι εδώ, μέσα μας: ατομικές και κομματικές περιπέτειες, προσωπικές και συλλογικές αναζητήσεις, αντιπάθειες πολιτικές και προσωπικές, αδικίες που κάναμε κι άλλες που νοιώσαμε, κυρίως για όσους μένουμε στο χωριό. Αλλά κυρίως οι σημερινές αγωνίες μας.
Στη μεταπολίτευση ήταν η κομματική προτίμηση που συγκροτούσε τις τοπικές συλλογικότητες, ειδικά για μέρη σαν το Βελβεντό, όπου οι εμφύλιες πληγές ακόμα και σήμερα υπάρχουν ανάμεσά μας. Η συνοχή της κοινωνίας αγροτών και μαστόρων, βοήθησε ώστε στη δεκαετία του ΄80 ένα μεγάλο μέρος της κομματικής πολιτικής να αναπτυχθεί και να εκτονωθεί γρήγορα, στο μεγαλύτερο μέρος της -τουλάχιστον γρηγορότερα από άλλες μικρές κοινωνίες – με κορυφαίο τίμημα τη διάσπαση του ΣΕΠΟΠ. Στις επόμενες δυο δεκαετίες, οι κομματικοί χώροι σιγά – σιγά κουράστηκαν. Άλλαξε εν τω μεταξύ και η σύσταση του πληθυσμού, με πολλούς εν ενεργεία και συνταξιούχους δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους. Η μόνη ευρύχωρη συλλογικότητα που απόμεινε πλέον, πέραν της Ελληνικής, ήταν η τοπικότητα που, αν δεν ξεπέφταμε σε τοπικισμό, θα λέγονταν «Βελβεντινότητα». Κι ενώ η μεταπολίτευση στην Ελλάδα ήταν «η συνέχιση του εμφυλίου με ειρηνικά μέσα», έφτασε και σε μας η παγκοσμιοποίηση των αγορών, που λέξη δεν θέλει να ακούει για έθνη, πατρίδες, τοπικές κοινωνίες και συλλογικές ταυτότητες, παρά μόνο για καταναλωτές.
Κάθε κλειστή κοινωνία όμως, έχει ανάγκη να είναι «κάτι», που να την διακρίνει από τις γειτονικές. Και η δική μας είχε τα συλλογικά της κατορθώματα, απ΄ όπου έπαιρνε επιβεβαίωση η συλλογική της ταυτότητα. Όσο όμως η διοίκηση των τοπικών υποθέσεων έγινε υπόθεση όλο και πιο λίγων ατόμων, οι οποίοι για πάνω από δυο δεκαετίες συνεχίζουν να μας εκπροσωπούν, άρχισαν να πληθαίνουν όσοι δεν συμμετέχουν στα κοινά. Από κοντά οι προσωπικές αντιπάθειες αλλά και οι αυταρχισμοί διοικούντων. Αναπόφευκτα τότε και τα λάθη.
Κι έτσι περάσαμε σε λαϊκές συνελεύσεις ρουτίνας, όπου οι εκλεγμένοι δεν έρχονται για να γονιμοποιήσουν διάλογο αλλά για να κάνουν ανακοινώσεις και να εκμαιεύσουν συναινέσεις. Κι από την άλλη, σε αστήρικτες και συχνά χυδαίες κατηγορίες δημοτών εναντίον εκλεγμένων, ακόμα και για όσους ανιδιοτελώς, νύχτα και μέρα, φρόντιζαν κοινές υποθέσεις. Συμπτώματα κλειστής κοινωνίας που τρώγεται μέσα της και αναζητά απ΄ έξω τους σωτήρες. Έτσι μπορώ να καταλάβω π.χ. το φιάσκο «Χιονοδρομικό Α.Ε.», την ανάθεση του κληροδοτήματος στην Αθήνα (η μόνη μας ιδιοκτησία ) σε ιδιώτη, την σημερινή δυσκολία να ξαναενωθούν ΣΕΠΟΠ και ΔΗΜΗΤΡΑ, την κλειστή Παιδική Βιβλιοθήκη, τις γειτονιές να περιμένουν τον υπάλληλο με το ειδικό μηχάνημα να πλύνει τους κάδους σκουπιδιών, και τους νέους μας να βλέπουν ως «θλιβερή υποβάθμιση» (στην ιστοσελίδα νεολαίας) το να πλένονται σήμερα οι κάδοι από γειτόνισσες.
E. Αυτοδιοίκηση για την Αυτοδιάθεση – Και η Αυτοδιάθεση για Τί;
«Δεν ταιριάζει σε «αριστοκράτες» με τέτοιους προγόνους. Έτσι τους υπερασπιζόμαστε. Με τους θεσμούς που μας παρέδωσαν, όχι τους τόπους που μας άφησαν» (Θουκυδίδης, 5ος αι. π.Χ)
Η Αυτοδιοίκησή μας όλο και στενεύει και μας δίνεται τώρα η ευκαιρία να το κατανοήσουμε. Χωρίς αυτήν την κατανόηση, μπορεί να παραμείνουμε κλειστή κοινωνία και με ανεξάρτητο τον Δήμο. H κλειστή κοινωνία δεν αντέχει τον «άλλο» κι ανοίγεται προς τα έξω μόνο για να κολακευτεί. Όταν όμως νοιαζόμαστε, και για τους άλλους, εντός και εκτός, γινόμαστε κοινωνία ανοιχτή στον κόσμο και κοινωνία πολιτών - ακόμα και μέσα σε Καλλικρατικό Δήμο. Αρκεί η συνεργασία με γειτόνους να είναι επιλογή των κοινωνιών μας. Κι είναι για όλους μας χρήσιμο, να συμβάλλουμε ώστε να κατανοήσουν και οι γείτονες, ότι όφειλαν από την πρώτη στιγμή να συμπορευτούν στο αίτημά μας, γονιμοποιώντας έτσι και τη δική τους αυτοδιοικητική αυτοσυνειδησία.
Αυτοδιοικητική θα γίνει η διεκδίκησή μας εάν δοθεί, έστω και τώρα, μια απάντηση στο ερώτημα:
«Γιατί μια ολόκληρη κοινωνία, συνηθισμένη στη διαφάνεια των θεσμών, να διεκδικεί κάτι τόσο υψηλό χωρίς πυξίδα και να εξαρτάται, αποκλειστικά και μόνο, από τα «εάν» και «όταν» των επαγγελματιών πολιτικών της Αθήνας; Με ποια κριτήρια θα αποφασίσουμε να συνεχιστεί ή να σταματήσει η διεκδίκησή μας, αν μέχρι τις επόμενες δημοτικές εκλογές, δεν αλλάξει κάτι;».

Η απάντηση έπρεπε να δοθεί με την ίδρυση της ΜΚΟ. Αλλά έστω και τώρα. Όσο δεν ορίζουμε με σαφήνεια το πώς προχωρούμε, εκμεταλλευόμαστε, συνειδητά ή όχι δεν έχει σημασία, το συναίσθημα των συγχωριανών.
Νομίζω ότι ένα μπορεί να είναι το αυτοδιοικητικό κριτήριο: αν θέλουμε και μπορούμε, ως κοινωνία, όσο διαρκεί αυτή η εκκρεμότητα, να λειτουργήσουμε αυτοδιοικητικά, εξυπηρετώντας, εμείς τις ανάγκες που προκύπτουν. Μη αφήνοντας π.χ. κλειστή τη Βιβλιοθήκη και χάσκουσες τις λακκούβες, για να φαίνεται η ανεπάρκεια του «Δήμου Σερβίων-Βελβεντού». Να λειτουργήσουν ομάδες, επιτροπές, πρωτοβουλίες. Όπως γίνεται με τους φανούς. Που όταν τους ανάβει το Δημαρχείο, είναι τόπος και τζάμπα σουβλάκια. Αλλά όταν τους ανάβει η συλλογική ανάγκη της γειτονιάς, είναι τρόπος συνύπαρξης κι έκρηξη γιορτής, - ανοιχτό το σπίτι μας σ΄ όλους να γιορτάσουμε με ό,τι έχουμε. Το έζησα στο φανό της γειτονιάς μου, λίγες μέρες πριν. Υπάρχει ακόμα η σπίθα.
Η συλλογικότητά μας είναι τραυματισμένη. Το ένοιωσαν καλύτερα όσοι πήραν μέρος στις ως τώρα εθελοντικές κινήσεις. Ζητάει εθελοντές - αιμοδότες. Κι όπως κανείς δε σκέφτεται να βγεί από την εκκλησιά για να αποφύγει το δίσκο που θα περάσει σε λίγο, ας γίνει κι εδώ το ίδιο. Σ΄ αυτό το «δίσκο» ρίχνουμε εθελοντισμό κι αλληλεγγύη. Αν αδειάζοντάς τον, βρούμε μπόλικα κι από τα δυο, συνεχίζουμε αυτοδιοικητικά, ως κοινωνία πολιτών. Επειδή «πρώτα νικάς (μέσα σου) και μετά πολεμάς». Αν βρούμε να περισσεύει η αδιαφορία, γίναμε κοινωνία περιορισμένης ευθύνης - κι ας τελειώνει εδώ η περιπέτεια. Αλλά ό,τι κι αν προκύψει, θα αποφασίσουμε πατώντας στην πραγματικότητα. Με αυτοσυνειδησία.
Κάποια στιγμή αυτή η περιπέτεια θα τελειώσει, έτσι ή αλλιώς. Και είθε να ξαναποκτήσουμε την διοικητική μας ανεξαρτησία. Όχι ως αυτοσκοπό, αλλά ως έναν από τους θεσμούς της Αυτοδιοίκησής μας, με τους οποίους χαιρόμαστε την Αυτοδιάθεσή μας, ως τοπική κοινωνία που ανοίγεται, όλο και πιο συνειδητά, προς τον κόσμο όλο.
Ο Καιρός θα δείξει.
Γ. Τσιουκάνης

Ενημέρωση για το δάσος στο σχολείο μας

Η ενημέρωση έγινε από δυο υπαλλήλους του δασαρχείου τον κ. Χρήστο και τον κ. Θανάση.Μας μίλησαν για τα εξής θέματα:
-Χρησιμότητα δάσους-Χρησιμότητα ξύλου
-Δασικοί Συνεταιρισμοί Παλαιογρατσάνου και Σκούλιαρης.
-Καθήκοντα δασοφυλάκων
-Έλεγχος για αποφυγή λαθροϋλοτομίας-Προστασία δάσους από παράνομη βοσκή
-Άδεια για να κοπούν ξύλα από το δάσος-Κοπή ξύλων μετά από μελέτη δασολόγου.
-Έλεγχος κυνηγών για την εφαρμογή των κανόνων της περιόδου κυνηγιού.
-Πρόληψη πυρκαγιών ( φροντίδα να είναι ανοιχτοί οι δασικοί δρόμοι-δεξαμενές νερού στο δάσος-δημιουργία αντιπυρικών ζωνών)
Ακολούθησαν ερωτήσεις των παιδιών με τα παρακάτω θέματα:
-Έξαρση της λαθροϋλοτομίας λόγω αύξησης της τιμής του πετρελαίου
-Κυνηγητική περίοδος ανάλογα με το είδος ζώου
-Δέντρα κωνοφόρα, πλατύφυλλα, αειθαλή-Θάμνοι
-Δυσκολίες εργασίας δασοφυλάκων
-Λειτουργία Δασικού φυτωρίου στο Βελβεντό μέχρι πριν λίγα χρόνια, με μεγάλη προσφορά στο δάσος αλλά και στην οικονομία του τόπου
-Αναδάσωση περιοχών των Πιερίων
-Ικανότητα του δάσους να αναγεννιέται μόνο του μετά από πυρκαγιά.
- Ανακήρυξη αναδασωτέων των εκτάσεων που καίγονται.
-Κόβονται τα δέντρα που βρίσκονται σε ώριμη ηλικία και αυτό καθορίζεται από τους δασολόγους με διαχειριστική μελέτη.
-Το δικό μας δάσος είναι 80.000 στρέμματα. Πλήρης εκμετάλλευση του δάσους γίνεται κάθε 10 χρόνια.
-Είδη φυτών στα Πιέρια (μαύρη και δασική πεύκη, έλατο, οξιά, δρυς, πλατάνι, ιτιά, ακακία, πουρνάρια, άλλους θάμνους και βότανα.
-Φυτά που έχουν καρπούς στα Πιέρια (καστανιές, αγριοφράουλες, βατόμουρα, μανιτάρια, γκορτσιές και άλλα)
-Το ύψος που φτάνουν τα δέντρα των Πιερίων είναι 30 μέτρα.
Να ευχαριστήσουμε πολύ τον κ. Θανάση και τον κ. Χρήστο για την πλήρη ενημέρωση που μας έκαναν, καθώς και το υλικό σχετικό με το δάσος που μας έφεραν.
Η ενημέρωση έγινε με ευκαιρία την εργασία που κάνει το σχολείο μας για τα Πιέρια όρη.