Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Τα 9 χαρακτηριστικά ενός σπουδαίου Δασκάλου

Τα 9 χαρακτηριστικά ενός σπουδαίου Δασκάλου
Τι κάνει έναν δάσκαλο δυνατό; Τι διαφοροποιεί τον καλό δάσκαλο από τους υπόλοιπους;
Δεν υπάρχει συγκεκριμένη απάντηση στη λύση αυτού του αινίγματος και στην καλύτερη περίπτωση οι απαντήσεις είναι συγκεχυμένες. Στη συνέχεια παρατίθεται λίστα με τα βασικά χαρακτηριστικά, που μερικά μπορεί να μας είναι γνωστά, αλλά τα περισσότερα δεν γίνονται εύκολα ορατά. Ας ρίξουμε λοιπόν μια ματιά σε αυτά που κάνουν τη διαφορά.
Η αυτοπεποίθηση του δασκάλου
Η αυτοπεποίθηση κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας σημαίνει πολλά πράγματα. Σημαίνει εμπιστοσύνη στις επιστημονικές του γνώσεις, αλλά και αυτογνωσία ότι ο τρόπος που διδάσκει δεν υστερεί. Η αυτοπεποίθηση κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας προκύπτει από την άριστη γνώση του αντικειμένου που διδάσκει, ενώ ο τρόπος διδασκαλίας είναι καθαρά θέμα ταλέντου και προσωπικής ικανότητας.
Οι εμπειρίες της ζωής του
Όταν ο δάσκαλος έχει επί πλέον εμπειρίες που αποκτήθηκαν έξω από το σχολείο και έξω από το αντικείμενο των σπουδών του τότε κρατά ένα χρήσιμο εργαλείο μάθησης που τον διευκολύνει να δώσει άλλη προοπτική στο επίπεδο της τάξης του. Ο δάσκαλος που έχει ταξιδέψει, που εργάστηκε σε άλλες εργασίες, που συμμετείχε σε αθλήματα υψηλού επιπέδου, που βίωσε εμπειρίες διαφορετικές, εμβολιάζει το λειτούργημά του με άλλες, υψηλότερες, προοπτικές. Από την κατανόηση της σπουδαιότητας που έχει η συνεργασία και η ομαδική εργασία μέχρι την εμφύσηση της ευγενούς άμιλλας και πλήθος άλλων. Δάσκαλοι που δαπάνησαν σημαντικό χρόνο και κόπο σε εναλλακτικές δραστηριότητες, μπαίνουν στην τάξη με την ακλόνητη πεποίθηση ότι το σχολείο πρέπει να ταυτίζεται με την ευρύτερη εικόνα της κοινωνίας.
Η κατανόηση των κινήτρων του κάθε μαθητή
Όπως ο κάθε μαθητής έχει ένα προσωπικό σύνολο ενδιαφερόντων, έτσι έχει και ένα προσωπικό σύνολο κινήτρων. Οι περισσότεροι μαθητές, μέσα σε μία τυπική τάξη, πράγματι, συμβιβάζουν τα κίνητρα με τα ενδιαφέροντα. Μερικοί, ευτυχώς λίγοι, εμφορούνται από κίνητρα που δεν έχουν σχέση με το σχολείο, αλλά με κύκλους εκτός σχολείου, που τους καθιστούν αδιάφορους για τα σχολικά δρώμενα. Οι μαθητές αυτοί διατρέχουν ορατό κίνδυνο ολικής αποκοπής από την σχολική ζωή και εμπλοκής σε καθαρά εξωσχολικές δραστηριότητες. Εδώ υπεισέρχεται ο ρόλος του χαρισματικού δασκάλου, που καταφέρνει να επανεντάξει τον μαθητή, κάνοντάς τον να βρει ενδιαφέροντα εκεί που, μέχρι σήμερα, δεν έβρισκε. Ο χαρισματικός δάσκαλος έχει τον τρόπο να αλλάξει τα κίνητρα ενός τέτοιου μαθητή με άλλα, που μέχρι τώρα δεν τον ενδιέφεραν.
Είναι όλοι οι δάσκαλοι ειλικρινείς;
Είναι όλοι οι δάσκαλοι ειλικρινείς; Αλλά ας προχωρήσουμε πίσω από την κοινοτυπία, στο τι πραγματικά σημαίνει αυτό. Μερικοί δάσκαλοι διακατέχονται από αβεβαιότητα και αισθάνονται διαρκώς επισφαλείς. Οι δάσκαλοι αυτοί δαπανούν τεράστια ποσά ενέργειας, κάνουν τεράστιες προσπάθειες για να αποκρύψουν κάτι που τους απασχολεί και τους αναστατώνει. Γιατί; Γιατί μερικοί δάσκαλοι παραδέχονται, απολογητικά, ότι «δεν έχω ιδέα ποια είναι η απάντηση στην ερώτησή σου» ενώ άλλοι, που είναι στενά συνδεδεμένοι με τους μαθητές τους, δεν φοβούνται να δείξουν τα συναισθήματά τους μέσα στην σχολική αίθουσα, ούτε έχουν ενδοιασμούς να παραδεχτούν ότι δεν είναι κινητές αποθήκες γνώσεων; Φυσικά κανένας δεν θέλει να φαίνεται ανεπαρκής στην τάξη. Αλλά τι καλύτερο από το να παραδεχτεί ότι «δεν ξέρω, πραγματικά δεν ξέρω, αλλά μπορούμε όλοι μαζί να βρούμε την απάντηση». Ο δεύτερος, ο ειλικρινής, έχει το χαρακτηριστικό του σπουδαίου δασκάλου.
Είναι τεχνολογικά επαρκής;
Για το θέμα αυτό έχει παλαιότερα χυθεί πολύ μελάνι και σήμερα άφθονα pixels. Σήμερα η παραδοχή ότι «δεν είμαι καλός στη χρήση υπολογιστή» μοιάζει με ομολογία ανικανότητας. Πως είναι δυνατόν, όταν η πλειοψηφία των μαθητών έχει ήδη σημαντική ευχέρεια στη χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας, να μην έχει ο δάσκαλος; Η υπόσχεσή του ότι «είμαι πρόθυμος να μάθω» δεν πείθει ούτε τον ίδιο. Το έτος 2013 ο ανεπαρκής τεχνολογικά δάσκαλος είναι αναλφάβητος και δεν συμπληρώνει τα βασικά χαρακτηριστικά του επαγγέλματός του, όπως επιτάσσουν οι καιροί και το συμφέρον των μαθητών του.
Η συνεχής προσπάθεια
Ο δάσκαλος διδάσκει στους μαθητές του την υπευθυνότητα. Η υπευθυνότητα είναι βασικό μήνυμα που πρέπει να περάσει στα παιδιά. Ο δάσκαλος παρακινεί τους μαθητές να πειραματίζονται, να ρισκάρουν και ας αποτυγχάνουν. Η αποτυχία και η ανάληψη ρίσκου, είναι σημαντικοί παράγοντες μάθησης. Δεν έχει σημασία η επιτυχία ή η αποτυχία όσο έχει το ίδιο το εγχείρημα. Η αποτυχία και η, στη συνέχεια, επιτυχημένη προσπάθεια θα μείνει αξέχαστη από τα παιδιά και θα χαρακτηρίζει την υπόλοιπη ζωή τους. Το εκκολαπτήριο της υπευθυνότητας και της επιτυχίας, είναι πολλές φορές οι συνεχείς αποτυχίες.
Η εστίαση σε σημαντικά πράγματα
Ο καθημερινός δάσκαλος δεν αναλίσκεται προσπαθώντας να διορθώσει αυτά που σε μόνιμη βάση δεν λειτουργούν. Αυτά τα διορθώνουν οι σχολικοί σύμβουλοι. Ο καθημερινός δάσκαλος πρέπει να κατανοήσει ότι η καθημερινή αποδοτική και αποτελεσματική εργασία και η επαναλαμβανόμενη στοχοθεσία δίνει ζωή στη σχολική καθημερινότητα, ανατροφοδοτεί τη μάθηση και δίνει ζωντάνια στη σχολική τάξη. Εξαφανίζει την αποτελμάτωση που είναι βασανιστική και αποκρουστική στα παιδιά. Συνδέοντας τη μάθηση με τα ενδιαφέροντα των μαθητών και τις ανάγκες τους επιτυγχάνει τον καλύτερο τρόπο μάθησης. Η «ουσία του πράγματος» για μία εξασφαλισμένη μάθηση είναι η εστίαση σε σημαντικά, για τους μαθητές, πράγματα.
Ο δάσκαλος δεν ανησυχεί για το τι λένε οι ανώτεροί του
Το γνώρισμα αυτό του δασκάλου είναι συνδεδεμένο με τα περισσότερα που παρατέθηκαν προηγουμένως. Οι ταλαντούχοι δάσκαλοι, αυτοί με μεγάλο ειδικό βάρος, κάνουν τη δουλειά τους χωρίς καθόλου να ανησυχούν «για το τι θα πουν οι προϊστάμενοί τους». Βελτιώνονται μόνοι τους διορθώνοντας τα λάθη τους. Και το κάνουν με τρόπο που δεν γίνεται αντιληπτός από τα παιδιά ώστε να χαθεί ο ενθουσιασμός τους.
Οι ταλαντούχοι δάσκαλοι γνωρίζουν, από ένστικτο, ότι η μάθηση δεν είναι μία δραστηριότητα εμποτισμένη με «υπερβολικό νοικοκύρεμα». Γνωρίζουν καλά ότι η τήρηση, σε καθημερινή βάση, άκαμπτων κανόνων σκοτώνει τη φυσική περιέργεια, το πάθος και τον αυθορμητισμό που χαρακτηρίζει τα παιδιά.
Εάν καθημερινά ανησυχούμε για το τι θα πει ο «από πάνω μας» αποστραγγίζουμε την εργασία μας και περιορίζουμε την απόδοσή μας όπως ακριβώς συμβαίνει σε κάθε επάγγελμα.
Η παιγνιώδης ατμόσφαιρα
Ο σπουδαίος δάσκαλος γνωρίζει άριστα τη σημασία του παιχνιδιού στη ψυχοπνευματική ανάπτυξη του παιδιού. Γνωρίζει ότι το παιχνίδι είναι το καλύτερο εργαλείο μάθησης. Η πιο σοβαρή στιγμή για ένα παιδί είναι εκείνη που παίζει. Το παιδί είναι το ίδιο σοβαρό ακόμη και όταν παίζει αστεία παιγνίδια. Συνεπώς μία παιγνιώδης νότα στη σχολική αίθουσα, στη διδασκαλία και στη σχολική καθημερινότητα συμβάλλει τα μέγιστα στην προσοχή, στην αποδοχή και στην αποδοτική μάθηση.
Ο άνθρωπος ανέπτυξε τον πολιτισμό του κυριολεκτικά παίζοντας και μόνον. Αν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε ότι το παιχνίδι είναι για τον άνθρωπο και για το παιδί ιδιαίτερα τόσο πρωταρχική ανάγκη, όσο η τροφή.
Παιδί, παιχνίδι, παιδεία είναι τρεις λέξεις που συνεπάγεται η μία την άλλη. Οι φιλόσοφοι στην αρχαία Ελλάδα, που είχαν αντιληφτεί πλήρως τη σημασία του παιχνιδιού στην κοινωνικοποίηση, στη διαμόρφωση και στη μάθηση του παιδιού επιδοκίμαζαν την χρησιμότητά του και μάλιστα ο Πλάτων έλεγε: ‘’ Έλληνες αεί παίδες εστέ ’’, Έλληνες μείνετε παιδιά για πάντα...
 (βασισμένο στο άρθρο 8 Characteristics Of A Great Teacher)
Άννα Παππά, Δασκάλα, συγγραφέας παιδαγωγικών βιβλίων
Πηγή: kidsgo

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

"ΜαθητοΠαραμύθια"

Το βιβλίο με τίτλο "ΜαθητοΠαραμύθια", μετά τις απαραίτητες διορθώσεις, είναι πια στο τυπογραφείο και ελπίζουμε στις αρχές του επόμενου μήνα, να είναι έτοιμο.
Το βιβλίο περιέχει 11 παραμύθια που έγραψαν και εικονογράφησαν οι μαθητές του σχολείου μας με την επιμέλεια των δασκάλων τους, κατά την διάρκεια διαφόρων προγραμμάτων τα τελευταία εφτά χρόνια.

Στο εξώφυλλο του βιβλίου η μαθήτρια του σχολείου μας,το έτος 2065 μ.Χ.

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

Επιλογή διευθυντών

Πολύς λόγος τελευταία για τον τρόπο επιλογής των διευθυντών των σχολείων. Ρώτησα να μάθω ποια είναι η θέση της ΔΟΕ για το θέμα και η απάντηση που πήρα είναι ότι δεν υπάρχει κοινή θέση,αλλά η κάθε παράταξη έχει τη δική της.
Σκέφτηκα τότε, ότι αν δεν έχουμε εμείς σαν δάσκαλοι μια κοινή θέση, από ποιον περιμένουμε να μας τη φέρει.Από τον κάθε υπουργό που σε λίγο καιρό αλλάζει ή από τους συμβούλους των γραφείων;

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Κατασκευές για το Πάσχα

Οι κατασκευές μας για το Πάσχα, 
όπως έγιναν από τους μαθητές του σχολείου μας

Κάρτα-παιχνίδι, ο τροχός με τα λαγουδάκια

Πασχαλίτσα από χαρτόνι

Καλαθάκι-πασχαλίτσα

Μομπιλέ με αυγά

Κατασκευή-σπασμένο αυγό και πουλάκι

Λαγουδάκι που στέκεται

Αυγοθήκη-παπάκι

Βαφή αυγών

Κάρτα με χαρτί περιτυλίγματος

Κάρτα με ευχές...όσες είναι και τα αυγά

Κάρτα με αυγά και πουλάκια

Βιβλιαράκι με πασχαλινά παιχνίδια

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Πάσχα-Ομαδική κατασκευή

Η ομαδική μας κατασκευή για το Πάσχα!
Καλό Πάσχα με υγεία, χαρά,αγάπη, ελπίδα...

Μέρα κατά του ρατσισμού-Εργασία στην Αγγλική Γλώσσα

Με αφορμή τη μέρα κατά του ρατσισμού οι μαθητές της Γ΄ τάξης του Σχολείου μας ετοίμασαν ζωγραφιές με θέμα ¨Είναι ωραίο να είσαι διαφορετικός¨. 
Οι εργασίες έγιναν στο μάθημα των Αγγλικών, όπου οι μαθητές έχουν σχετικό θέμα στο βιβλίο της τρίτης τάξης, ενότητα 5 ¨Το σχολείο των Ζώων¨. Αφού έγινε η σχετική συζήτηση, διαβάσαμε κι ένα βιβλίο για τη διαφορετικότητα. 










Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Αφίσα για ασφαλές διαδίκτυο

Η νέα μας αφίσα για ασφαλές διαδίκτυο.
Κολλάζ,ζωγραφική,σκίτσο 
και επεξεργασία στον υπολογιστή, 
με προτάσεις για ασφαλή 
και δημιουργική χρήση του διαδικτύου.
Κεντρικό σύνθημα:
 "για να μην σε τραβάει σαν μαγνήτης".

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Σχολική εκδρομή

Φωτογραφίες από τη σημερινή σχολική εκδρομή.
Οι μαθητές μας, τοποθετούν ταμπελίτσες με συνθήματα για την προστασία του περιβάλλοντος.



Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Έλληνες συγγραφείς του σήμερα: Αντιγόνη Σιώμου

Στο φεστιβάλ Fantasmagoria στη Θεσσαλονίκη 
στις 2 Απρίλη και ώρα 11.00 
παρουσιάζουμε το βιβλίο “Η Κοιλάδα”
 της Αντιγόνης Σιώμου από τις εκδόσεις Πατάκη.

Με αφορμή αυτό και αφού διαβάσαμε το βιβλίο της ήρθε η ώρα να τη γνωρίσουμε καλύτερα και επί τη ευκαιρία να μας απαντήσει σε όλες μας τις ερωτήσεις.
 Η περίληψη:
 Ο Ίνγκο Γκρέιφολκ ζει με την αδερφή του και τον άρρωστο πατέρα του σε ένα απομακρυσμένο χωριό του βασιλείου Φιλίρια. Ο Μπόρντο Ρέιβενκοουτ, από την άλλη, λόγω ενός περίεργου χαρίσματος που διαθέτει, βρίσκεται στο πλευρό ενός διεφθαρμένου δούκα ως επαγγελματίας δολοφόνος. Η απαγωγή του Ίνγκο από κάποιους στρατιώτες που κατά λάθος τον περνούν για κατάσκοπο και η ανάθεση μιας νέας αποστολής- δολοφονίας στον Μπόρντο οδηγούν στην τυχαία –και μοιραία– συνάντηση των δύο νέων.

Τα δύο αγόρια θα ενωθούν με ισχυρότερους δεσμούς από αυτούς του αίματος και θα παίξουν αποφασιστικό ρόλο ο ένας στη ζωή του άλλου…

Οι σκέψεις πάνω στο βιβλίο:
 Ένα βιβλίο για τη συμφιλίωση των αντιθέτων. Με προσεγμένη γραφή και αρκετά προσεγμένο υπόβαθρο σε κάθε χαρακτήρα. Μπορούν δύο εχθροί να γίνουν καρδιακοί φίλοι εάν δεν γνωρίζουν το πλαίσιο της έχθρας τους; Πως επηρεάζει όλο αυτό όσους τους περιβάλλουν και ζουν στα δυο αντιμαχόμενα στρατόπεδα, που τελικά δεν ξέρουμε κατά πόσο είναι όντως αντιμαχόμενα; Φυσικά ένα βιβλίο πιο πολύ για αυτούς που αγαπούν το μυστήριο, την εμβάθυνση στις σχέσεις και την ανατροπή και όχι τόσο αυτούς που αγαπούν αποκλειστικά τη δράση, τις epic μάχες και την ένταση.
 Εάν αγαπάτε τα μεταφυσικά χαρίσματα, τα αλλόκοσμα πλάσματα, τις εσωτερικές αναλύσεις, τις ουσιαστικές σχέσεις των ανθρώπων που επεκτείνονται και στο fantasy, διαβάστε την Κοιλάδα. Όχι το τυπικό βιβλίο φαντασίας.

 Λίγα λόγια για τη συγγραφέα: 
Η Αντιγόνη Σιώμου γεννήθηκε στο Βελβεντό Κοζάνης. Ήταν 20 χρονών όταν εκδόθηκε η Κοιλάδα και σπουδάζει αγγλική φιλολογία στη Θεσσαλονίκη όπου και κατοικεί. Από μικρή είχε μεγάλη αγάπη για τη λογοτεχνία και το γράψιμο. Το βιβλίο που άρχισε να δουλεύει από έφηβη φέρει πλέον τον τίτλο Η Κοιλάδα και είναι το πρώτο της μυθιστόρημα. Πιστεύει ότι η φαντασία και το μυστήριο υπάρχουν στη ζωή όλων των ανθρώπων και γι’ αυτό τους λογαριάζει ως τα πιο απίστευτα και ενδιαφέρονται πλάσματα. Μέσα από το έργο της προσπαθεί να τους καταλάβει και να τους αναλύσει.

Η ίδια η συγγραφέας απαντά στις ερωτήσεις μας 

-Ποιο ήταν το αρχικό και καθοριστικό ερέθισμα για να ξεκινήσεις να συγγράφεις; 

Η συγγραφή είναι κάτι που έχω συνδέσει με τον εαυτό μου από τότε που ήμουν παιδί – θυμάμαι ότι το πρώτο κείμενο που έγραψα ήταν όταν ήμουν 7 χρονών, με το που έμαθα να γράφω. Έκτοτε το πάθος μου αυτό έμεινε αμείωτο, αν και σίγουρα η διαφορά του να γράψει κανείς ένα μικρό διήγημα ή ένα ποίημα ως παιδί και έφηβος διαφέρει πολύ από το να συντάξει ένα μυθιστόρημα με ολοκληρωμένη δομή και οργάνωση.
Αν ήθελα να υπεραπλουστεύσω την όλη διαδικασία, θα μπορούσα να πω ότι το γράψιμο αποτέλεσε για μένα προσωπικά μία ανάγκη που ξεπήδησε αβίαστα, αν ήθελα να εμβαθύνω όμως περισσότερο στην όλη πράξη της συγγραφής, οφείλω να αναγνωρίσω ότι η παρατήρηση (της φύσης, του κόσμου, των ανθρώπων) αποτέλεσε τελικά κίνητρο κομβικής σημασίας. Πιστεύω ότι η παρατήρηση αυτή, με όλες τις προεκτάσεις που μπορεί να λάβει, και η πρόκληση να τη μετουσιώσεις σε γραπτό λόγο αποτελούν ίσως το καθοριστικό ερέθισμα που οδηγεί στην πράξη της συγγραφής.

-Εξιλέωση, ατίμωση, τραγική ειρωνεία, συγχώρεση, θυσία, φιλία: Πιστεύεις ότι αυτοί οι όροι αντανακλούνται μέσα από τα γραφόμενά σου; Αν ναι μέσα από ποιες σκηνές;

Όλες αυτές οι έννοιες αποτελούν όντως κεντρικούς θεματικούς άξονες της “Κοιλάδας”. Όταν έγραφα αυτό το έργο, ήταν σημαντικό για μένα να αναδείξω την τραγικότητα ορισμένων ηρώων, αλλά και τη δυνατότητα που γενικότερα έχουν οι άνθρωποι, μέσα από την πιο τρυφερή και συμπονετική πλευρά που τους διακρίνει, να την εξισορροπούν και να την απαλύνουν. Νομίζω ότι ο χαρακτήρας του Μπόρντο αποτελεί την κορύφωση όλων αυτών των εννοιών: ο βασανισμένος, καταπιεσμένος ήρωας, ο χαρακτήρας που του έχει λάχει το πιθάρι της ζωής που περιέχει μόνο τη δυστυχία.

 Παρόλα αυτά είναι σημαντικό για εμένα το ότι αυτός ο χαρακτήρας μπόρεσε να μεταμορφωθεί τόσο ουσιαστικά μέσα από την τριβή του με άλλους ανθρώπους. Είναι μία υπενθύμιση ότι η αλλαγή μπορεί να επιτευχθεί με ευκολία όταν είσαι όντως έτοιμος να αλλάξεις – κι όταν φυσικά το περιβάλλον σού δίνει μία επιπλέον χείρα βοηθείας.

-Δένει τους δύο κεντρικούς ήρωες ένα είδος πεπρωμένου; Κατά πόσο ξέφυγαν ή συμφιλιώθηκαν με αυτό;
Όντως πολλές φορές αναφέρεται στο κείμενο ότι η σχέση των  δύο πρωταγωνιστών είναι εξαιρετικά ιδιαίτερη, καθώς η γνωριμία τους έμελλε να μεταβάλει καταλυτικά τις προσωπικότητές τους. Ωστόσο πιστεύω ότι, παρότι η μοίρα παρουσιάζεται ως μία κύρια πηγή ενέργειας του κειμένου, η οποία κινεί πρόσωπα και καταστάσεις, δε χειραγωγεί απόλυτα τους χαρακτήρες. Οι αποφάσεις που λαμβάνουν είναι στην ουσία αυτές στις οποίες κατέληξαν είτε λόγω των εμπειριών τους είτε ως αποτέλεσμα ώριμης σκέψης. Για παράδειγμα, η τελική απόφαση του Ίντρο να διανύσει μία ζωή εξιλέωσης αφιερωμένη στα πλάσματα του άλλου κόσμου αποτελεί ακριβώς αυτό που δηλώνει και η ίδια η λέξη: μία “απόφαση” κι όχι μία κατάσταση που του επιβλήθηκε από τη μοίρα ή το πεπρωμένο.

-Από που εμπνεύστηκες τα ονόματα όλων των ηρώων; Έχει επιδράσεις πάνω στην ονοματοδοσία η ξένη λογοτεχνία του φανταστικού; 

Πολλοί με ρωτάνε για την προέλευση των ονομάτων και για το παράξενο άκουσμά τους, η απάντηση όμως είναι πολύ απλή. Σίγουρα είναι εμφανώς επηρεασμένα από ξένα πρότυπα. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο συγκεκριμένο έργο που με κατεύθυνε τόσο στην ονοματοδοσία, ίσως μόνο η τετραλογία της “Κληρονομιάς” του Κρίστοφερ Παολίνι.

Ένα τρικ που χρησιμοποιούσα επίσης ήταν να αναποδογυρίζω ελληνικές λέξεις και ονόματα, έπειτα να τα αλλάζω λίγο δίνοντας τους έτσι την τελική μορφή που απαντά κανείς στο έργο. Με αυτό τον αστείο τρόπο νομίζω “βαφτίστηκαν” και οι περισσότεροι χαρακτήρες.

-Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν να φτιάξεις τους δευτερεύοντες χαρακτήρες του βιβλίου; Είναι πρόκληση για έναν συγγραφέα στην προσπάθεια του να αναδείξει την κεντρική ιστορία να εμπνευστεί ενδιαφέροντες υποστηρικτικούς χαρακτήρες αλλά να μην μπορέσει να εμβαθύνει τις ιστορίες τους όσο θα ήθελε;

 Πιστεύω ότι οι δευτερεύοντες, όπως τους ονομάζουμε, χαρακτήρες αποτελούν πολλές φορές πρόσωπα εξίσου κομβικά για τη ροή της ιστορίας όσο και οι πρωταγωνιστές, καθώς τα άτομα αυτά με το μικρό τους ρόλο, που μπορεί να περιλαμβάνει από μερικά λόγια μέχρι και μία ολόκληρη σκηνή, αποτελούν τις περισσότερες φορές τη διακριτική αλλά απίστευτα ενεργητική δύναμη που ωθεί την ιστορία σε κίνηση. Αν ο συγγραφέας είναι ξεκάθαρος στη λειτουργία που θέλει να δώσει σε αυτούς τους χαρακτήρες, νομίζω ότι η δημιουργία τους δεν είναι τόσο δύσκολη. Ίσως η πρόκληση να μη βρίσκεται τόσο στην πλευρά του συγγραφέα, δηλαδή της δημιουργίας, όσο σε αυτή της πρόσληψης: αντιστρέφοντας λίγο το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, ίσως η πρόκληση να εντοπίζεται περισσότερο στον αναγνώστη, ο οποίος καλείται να σκεφτεί και κριτικά να ερευνήσει τους λόγους για τους οποίους δίνεται στον κάθε δευτερεύοντα χαρακτήρα ενός έργου λιγότερη ή περισσότερη σημασία.

–Τι κάνει τον Ίνγκο να εμπιστευτεί τόσο βαθιά και χωρίς αναστολές τον Μπόρντο δεδομένου του υποβάθρου του; Εξήγησε μας λίγο τα κίνητρα του.

 Πραγματικά ο Ίνγκο είναι ένας τόσο αλλοπρόσαλλος και παρορμητικός ήρωας, που ούτε εγώ θα μπορούσα να απαντήσω με βεβαιότητα! Η υπόθεση που μπορώ να κάνω είναι ότι ο Ίνγκο διαθέτει ακονισμένο ένστικτο – νομίζω ότι εξαρχής αντιλήφθηκε τη διαφορά ανάμεσα στους στρατιώτες που ήθελαν να τον εκμεταλλευτούν και τον Μπόρντο που ήθελε να τον βοηθήσει. Ίσως ακόμη ένας παράγοντας – λίγο πιο αφηρημένος και στα πλαίσια του πεπρωμένου στο οποίο αναφερθήκαμε παραπάνω – να είναι το γεγονός ότι ο Μπόρντο δεν αποτελούσε για τον Ίνγκο μια τυχαία γνωριμία, αλλά έναν άνθρωπο για τον οποίο αισθάνθηκε ότι η παρουσία του θα λειτουργούσε καταλυτικά στη ζωή του. Ο Ίνγκο παρουσιάζεται λίγο αλλοπρόσαλλος στα μάτια μας, γιατί λειτουργεί περισσότερο με βάση τη διαίσθηση παρά με τη λογική και ίσως να μπορέσουμε να κατανοήσουμε την τάση του αυτή αν θυμηθούμε το χάρισμά του και τη διπλή του ταυτότητα – ίσως να μην είναι φτιαγμένος για να σκέφτεται τόσο με το συνηθισμένο “ανθρώπινο” τρόπο.

-Πως εμπνεύστηκες αυτόν τον τρόπο αφήγησης που χαρακτηρίζει το βιβλίο; Την αφήγηση δηλαδή δύο ταχυτήτων, μία απευθυνόμενη στον αναγνώστη και μία απευθυνόμενη στην ίδια την ιστορία;

 Όταν έγραφα αυτό το βιβλίο στα 17 μου, δεν είχα μπει στη διαδικασία να σκεφτώ ιδιαίτερα πρακτικά θέματα, όπως οι τεχνικές αφήγησης που θα ήθελα να χρησιμοποιήσω. Είχα απλά την επιθυμία να απευθυνθώ στον αναγνώστη και να σεβαστώ την παρουσία του, με τον ίδιο τρόπο που και αυτός σεβάστηκε το δημιούργημά μου με την ποιοτική του ανάγνωση. Αργότερα, ανάμεσα στα διαβάσματά μου ανακάλυψα το βιβλίο “Τομ Τζόουνς” του Χένρυ Φήλντινγκ, ενός Άγγλου συγγραφέα του 18ου αιώνα, ο οποίος χρησιμοποιεί ακριβώς την ίδια τεχνική. Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη και εξαρχής παραδέχτηκα ότι το επίπεδο στο οποίο ο Φήλντινγκ κατέχει αυτό τον τρόπο αφήγησης είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό (παρεμπιπτόντως τον συστήνω ανεπιφύλακτα)!

Τι μήνυμα θέλει να περάσει τελικά “Η Κοιλάδα”;

 Ίσως η πιο δύσκολη ερώτηση. Αν ήθελα να απαντήσω διπλωματικά, θα μπορούσα να υποστηρίξω ότι το πόρισμα αυτό εξαρτάται από τον αναγνώστη: για κάποιους ίσως είναι μία τραγική ιστορία, για άλλους ένα μυθιστόρημα εξιλέωσης, για άλλους απλά ένα κείμενο φανταστικής λογοτεχνίας. Η όποια οπτική μεταβάλλει ίσως και το μήνυμα του κειμένου. Προσωπικά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η άποψή μου είναι και σωστή, θεωρώ ότι “Η Κοιλάδα” είναι ένα βιβλίο που προβάλλει την αλλαγή και συγκεκριμένα τη συγκαλυμμένη  αλλαγή, που λειτουργεί διακριτικά και μεταλλάσσει αθόρυβα. Αν η ζωή του καθενός από εμάς ήταν γραμμένη σε ένα χοντρό πολυσέλιδο βιβλίο και γυρνούσαμε κάποιες σελίδες πίσω, θα αναφωνούσαμε ίσως: “Πόσο διαφορετικά σκεφτόμουν τότε! Πώς έκανα κάτι τέτοιο;” και ίσως θα αναρωτιόμασταν πώς τα γεγονότα, σημαντικά ή μικρά και ανούσια, μετάλλαξαν ολοσχερώς το παρόν μας. Το ίδιο θα ήθελα να πιστεύω και για την “Κοιλάδα”: ο αναγνώστης που φτάνει στις τελευταίες σελίδες δεν υποψιάζεται την κομβική μεταμόρφωση των χαρακτήρων – μόνο αν προσεκτικά αναλογιστεί την αρχή τη συνειδητοποιεί. Η επίτευξη αυτής της σκέψης και αυτής της σύγκρισης είναι για μένα ό,τι πολυτιμότερο μπορεί να προσφέρει δυνητικά αυτό το έργο.

Πηγή: http://frapress.gr/2017/03/ellines-singrafis-tou-simera-antigoni-siomou/

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Παγκόσμιος Χάρτης Ειρήνης


Η συμμετοχή του Δημοτικού Σχολείου Βελβεντού στον διεθνή διαγωνισμό σύνθεσης χαρτών από παιδιά. Τον διαγωνισμό διοργάνωσε  η Διεθνής Ένωση Χαρτογραφίας, μέσω της ειδικής Επιτροπής της για τη Χαρτογραφία για Παιδιά και της Χαρτογραφικής Επιστημονικής Εταιρείας Ελλάδας-ΧΕΕΕ, που αποτελεί τον επίσημο εκπρόσωπο της χώρας μας.
Το έργο που θα εκπροσωπήσει το σχολείο μας στον διαγωνισμό έχει τίτλο "World Map of Reace"- "Παγκόσμιος Χάρτης Ειρήνης".

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

25η Μαρτίου 1957

Φωτογραφίες από το φωτογραφικό αρχείο 
του Σχολείου μας.
Η σχολική γιορτή και η παρέλαση 
της 25ης Μαρτίου 1957.


Η γιορτή της 25ης Μαρτίου στο Βελβεντό

Φωτογραφίες από την κατάθεση στεφάνων, 
την παρέλαση και τους χορούς στην κεντρική πλατεία.





Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Η γιορτή της 25ης Μαρτίου στο Σχολείο μας

Με μια πολύ όμορφη γιορτή, τιμήσαμε και φέτος στο σχολείο μας την επέτειο της επανάστασης του 1821. Δραματοποίηση των κυριότερων γεγονότων του αγώνα των Ελλήνων, με τραγούδια από τη χορωδία και χορό.
Συγχαρητήρια στους μαθητές της ΣΤ΄ του Σχολείου μας, στις δασκάλες τους και στην εκπαιδευτικό Μουσικής.

Φωτογραφίες από τη γιορτή μας


Οι μαθητές μας παίζουν με τα μουσικά τους όργανα τα τραγούδια της γιορτής.


Η Ελλάδα αλυσοδεμένη



Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός

Ο Κολοκοτρώνης

Ο χορός των αγωνιστών του ΄21