Το κλεμμένο ρολόι

 Ένας νεαρός κύριος συναντά έναν ηλικιωμένο.

-Με θυμάστε;

-Όχι.

-Υπήρξα μαθητής σας.

-Τι κάνεις; Με τι ασχολείσαι;

-Έγινα κι εγώ καθηγητής.

-Κρίνεις ότι είσαι καλός στη δουλειά σου;

-Η αλήθεια είναι πως ναι. Εσείς με εμπνεύσατε και ήθελα να σας μοιάσω.

Περίεργος ο ηλικιωμένος κύριος, ρωτά να μάθει τι του έμεινε στο μυαλό και τον

ενέπνευσε σε τέτοιο βαθμό ώστε να θέλει να γίνει κι ο ίδιος καθηγητής. Και ο

νεαρός του διηγείται την ακόλουθη ιστορία.

-Κάποια μέρα ένας συμμαθητής μου – που ήταν και φίλος μου – ήλθε στην τάξη και

μου έδειξε ένα πανέμορφο καινούργιο ρολόι που είχε στην τσέπη του. Δεν άντεξα

στον πειρασμό και κάποια στιγμή του το έκλεψα. Σε λίγο, αντιλήφθηκε ότι το ρολόι

έλειπε από την τσέπη του και αμέσως ενημέρωσε τον καθηγητή που μας δίδασκε

εκείνη την στιγμή στην τάξη, που ήσασταν εσείς. Εσείς, λοιπόν, απευθυνθήκατε

στην τάξη και είπατε:

– Το ρολόι κάποιου συμμαθητή σας εκλάπη κατά την διάρκεια του τρέχοντος

μαθήματος. Όποιος το έκλεψε, παρακαλώ να το επιστρέψει αμέσως.

-Ντράπηκα τόσο πολύ την ταπείνωση μπροστά στους συμμαθητές μου, που δεν

τόλμησα να αποκαλυφτώ. Έπειτα εσείς κλείσατε την πόρτα, μας είπατε όλους να

σταθούμε όρθιοι και ότι θα ψάχνατε τις τσέπες όλων μας μέχρι να το βρείτε. Αλλά

θέσατε και μια προϋπόθεση. Ότι έπρεπε να έχουμε όλοι μας τα μάτια μας κλειστά

για να μην δούμε τον ένοχο. Έτσι και συνέβη. Όταν φτάσατε σε μένα, το βρήκατε

στην τσέπη μου και το πήρατε. Όμως συνεχίσατε το ψάξιμο στις τσέπες όλων και

όταν τελειώσατε, μας είπατε «Και τώρα, μπορείτε να ανοίξετε τα μάτια σας όλοι. Το

ρολόι βρέθηκε!» Δεν αναφέρατε ποτέ το όνομά μου στην τάξη και ούτε μου

σχολιάσατε ποτέ το περιστατικό σε προσωπικό επίπεδο. Περίμενα να με επιπλήξετε

και να μου κάνετε κατήχηση, αλλά τίποτε από αυτά δεν συνέβη. Εκείνη την ημέρα

σώσατε την αξιοπρέπειά μου για πάντα. Εκείνη ήταν η πιο ντροπιαστική μέρα της

ζωής μου όλης και μου δώσατε με τον τρόπο σας ένα ηχηρό μάθημα. Θυμηθήκατε

τώρα το περιστατικό κ. Καθηγητά;

-Ναι, ακούγοντάς σε, τα θυμήθηκα όλα. Αλλά υπάρχει κάτι που δεν θυμάμαι και

αυτό είσαι εσύ, γιατί κι εγώ είχα τα μάτια μου κλειστά όταν σας έψαχνα όλους!!!

ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ: Αν πρέπει να ταπεινώσεις κάποιον μπροστά στα μάτια όλων των

συμμαθητών του για να τον συνετίσεις, τότε όχι μόνον δεν λέγεσαι εκπαιδευτικός,

απλά, δεν είσαι. Τέτοιοι καθηγητές χαράζουν ψυχές και μένουν ανεξίτηλα

χαραγμένοι στη μνήμη των μαθητών.

Όποιος αγαπάει (εκ) παιδεύει;

"Αφιερωμένο στους πολλούς φίλους και εκλεκτούς εκπαιδευτικούς που έχω γνωρίσει μέσα από τις δράσεις τους όλα αυτά τα χρόνια..."

Κώστας Στοφόρος

Από το blog:paramithokouzina.blogspot.com

Το κείμενό μου αυτό, είναι η εισαγωγή στο βιβλίο "Όποιος αγαπάει (εκ) παιδεύει" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Κριτική"

Ήταν το Ημερολόγιο ενός πατέρα 2 (Τα άλλα ήταν "Γονείς για πρώτη φορά" και "Μπαμπά τι είναι το σεξ;")

Θεωρώ ότι είναι επίκαιρο και έτσι το δημοσιεύω κι εδώ (το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν 12 συναπτά έτη)

 

«Όποιος αγαπάει (εκ)παιδεύει». Αφού είχα βρει τον τίτλο, άρχισα να αναρωτιέμαι: Μήπως θα έπρεπε να βάλω κι ένα ερωτηματικό;

Και μετά σκέφτηκα: Διώξε απ’ το μυαλό σου το σχολείο.

Ξέχνα τον εφιάλτη των εξετάσεων. 

Σκέψου ότι εκπαιδεύεις το παιδί κάθε ώρα και στιγμή. Πολλές φορές, μάλιστα, δεν είσαι και τόσο καλός δάσκαλος.

Άλλοτε είσαι πολύ ανεκτικός, ξαφνικά γίνεσαι αυστηρός, κάποιες στιγμές καταφέρνεις να μείνεις ήρεμος και άλλες τα νεύρα σου τεντώνονται με το παραμικρό.

Ενίοτε ή μάλλον συχνά, το ίδιο το παιδί σε εκπαιδεύει. Και σου δίνει κάτι μαθήματα…

Μα τι ήρωες είναι οι δάσκαλοι; Εμείς δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα με ένα παιδί κι αυτοί κάθε πρωί βρίσκονται μπροστά σε μια  ομάδα από μικρά «διαβολάκια» κι έχουν κι εμάς να τους πιέζουμε. Δυστυχώς, όπως θα δείτε και στο κεφάλαιο «τι περιμένουν οι γονείς από το σχολείο», εμείς οι ίδιοι είμαστε που πιέζουμε προς τη λάθος κατεύθυνση… Και παιδεύουμε, χωρίς να εκπαιδεύουμε.

Κάποιες φορές, μάλιστα, πρέπει να διορθώσουν και τα λάθη που εμείς κάνουμε στο σπίτι. Γιατί –όπως θα δούμε- αυτά που περιμένουμε από το σχολείο, είναι τα λάθος πράγματα.

Από τον παιδικό σταθμό, μέχρι το δημοτικό, το γυμνάσιο και το λύκειο, είναι πολλά αυτά που πρέπει να μάθουμε, αυτά που πρέπει να προσέξουμε. Πρέπει να στηρίξουμε το παιδί μας όσο μπορούμε, χωρίς να γίνουμε δεκανίκια, σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα επιεικώς απαράδεκτο. Που φορτώνει τα παιδιά με πράγματα που δεν μπορούν να σηκώσουν οι μικρές τους πλάτες.  Που έχει συνεχώς απαιτήσεις. Που δεν αφήνει χρόνο για παιχνίδι. Παιδιά και γονείς, θύματα ενός ανελέητου ανταγωνισμού, φαίνεται να χάνουν την ουσία. Τη χαρά της ζωής. Και μάλιστα με αμφίβολα αποτελέσματα.

Κι όμως υπάρχουν τρόποι να βοηθήσουμε τα παιδιά μας, ακόμη και σε αυτές τις συνθήκες. Αναζήτησα και αναζητώ ακόμη τέτοιες διεξόδους.

 Έπαθα και έμαθα; Πάλι βάζω ερωτηματικό. Καθώς έγραφα και αναζητούσα απαντήσεις σε ρεπορτάζ που μου είχαν αναθέσει για τη «Ζωή με το παιδί» ή για το «Παιδί μου κι εγώ», μάθαινα πράγματα που θα μου φαίνονταν χρήσιμα αργότερα.

Θυμάμαι που είχα επισκεφθεί έναν γνωστό παιδικό σταθμό. Τότε δεν ήξερα τίποτε. Δυο- τρία χρόνια αργότερα οι γνώσεις που απέκτησα αποδείχθηκαν εξαιρετικά χρήσιμες. Και τις μοιράζομαι μαζί σας σε αυτό το βιβλίο.

Τώρα κι εγώ παρασύρθηκα. Η ζωή δεν είναι μόνον σχολείο και εκπαίδευση. Το βασικό είναι η αγάπη και η σωστή επικοινωνία με τα παιδιά μας. Οι βάσεις της μπαίνουν από την πολύ τρυφερή ηλικία πριν ακόμη το παιδί κάνει τα πρώτα του βήματα. Κι εκεί πρέπει να είμαστε όσο το δυνατόν πιο κοντά του.

Αλλά και το ζήτημα του ύπνου θέλει λεπτούς χειρισμούς, ώστε να μην ταλαιπωρηθούμε ούτε εμείς, ούτε και το παιδί. Ομολογώ, πως παρά τις διδαχές και τα βιβλία, τα λάθη μου σε αυτόν τον τομέα δεν είναι λίγα. Ελπίζω εσείς τουλάχιστον, να κάνετε το σωστό!

Πιο εύκολο είναι να επιλέξουμε το κατάλληλο παιχνίδι για κάθε παιδί, αρκεί να ακολουθήσουμε ορισμένους κανόνες που αφορούν την ασφάλειά τους.

Άλλο ένα θέμα που μας απασχολεί είναι οι φανταστικοί φίλοι. Πώς πρέπει να αντιδράσουν οι γονείς όταν το παιδί τους  τους συστήνει ξαφνικά έναν αόρατο φίλο;

Ακόμη θα δούμε τι συμβαίνει όταν χωρίζουν οι γονείς. Πώς θα μπορούσε ένα διαζύγιο να γίνει όσο το δυνατόν πιο ανώδυνο για τα παιδιά;

Από εκεί και πέρα θα ζήσετε κι εσείς μαζί μου σκηνές …απείρου κάλλους από τη διασκεδαστική οικογενειακή μας ζωή. Τα καλύτερα μαθήματα άλλωστε, μας τα δίνει η καθημερινότητα. Αρκεί εμείς να ξέρουμε να τα αποκρυπτογραφήσουμε.

Το βιβλίο αυτό αφιερώνεται στο μεγάλο μου γιο τον Ίωνα, για όλα όσα μου έμαθε αυτά τα δέκα χρόνια που είναι στη ζωή μου. Τα δυο μικρότερα θα κάνουν την εμφάνιση τους στο επόμενο «Ημερολόγιο». Ως τότε, καλή ανάγνωση!

Τι κάνει ένας εκπαιδευτικός για την αυτοεκτίμηση των μαθητών του

Ο ρόλος του εκπαιδευτικού

Πολλοί αναρωτιούνται τι κάνει πια ο εκπαιδευτικός; Ορισμένοι θεωρούν ότι είναι ένα “ευνοϊκό” επάγγελμα επικεντρώνοντας την οπτική τους μόνο στις διακοπές και στον μισθό. Είναι όμως έτσι; Ποιος είναι τελικά ο ρόλος του εκπαιδευτικού, τι κάνει δηλαδή εκτός από το αναμενόμενο; Ας δούμε μια σφαιρική εικόνα του ρόλου του.

Ο εκπαιδευτικός αποτελεί μέρος της τάξης και του κοινωνικού συνόλου που το απαρτίζει. Στον κλάδο της Παιδαγωγικής έχουν εκφραστεί διάφορες θεωρίες για τα χαρακτηριστικά, τον ρόλο και την προσωπικότητα του εκπαιδευτικού. Αυτό που γίνεται αντιληπτό είναι ότι θα πρέπει να έχει μια σφαιρική προσωπικότητα, που θα διακρίνεται για τις παιδαγωγικές του ικανότητες και θα αγαπά πραγματικά τους μαθητές του. Παράλληλα, επειδή ο εκπαιδευτικός κατέχει εμπειρία και γνώση, θα πρέπει να τις προσφέρει αυτούσιες στους μαθητές του μαζί με αιώνιες αξίες. 

Εν αντιθέσει με παλαιότερες εποχές, ο ρόλος του εκπαιδευτικού σήμερα είναι πολύ πιο σύνθετος. Ο συγκερασμός των πολιτισμών και πρωτίστως το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης, οι οικονομικοί πρόσφυγες, οι διαρκείς τεχνολογικές και επιστημονικές επαναστάσεις, οι ριζοσπαστικές παραγωγικές ανακατατάξεις επηρεάζουν αποφασιστικά το παιδαγωγικό παιχνίδι και φυσικά την εικόνα του εκπαιδευτικού. Σήμερα δεν είναι μοναδική, κύρια ευθύνη του εκπαιδευτικού η μετάδοση γνώσεων και η ανάπτυξη κάποιων βασικών δεξιοτήτων στους μαθητές.

Πρέπει: α) Να μάθει τον μαθητή να ξεχωρίζει την γνώση από την πληροφόρηση και να προάγει τις γνώσεις που συνορεύουν με τους δύσβατους τόπους της σοφίας και της αρετής. β) Να μάθει τον μαθητή να μαθαίνει και μόνος του. γ) Να οργανώνει την εξωσχολική γνώση. δ) Να αναπτύξει την πολιτισμική όψη του σχολείου και όχι μόνο.

Ο εκπαιδευτικός πρέπει να μιλήσει για όλα τα ζητήματα, γιατί από τα μορφωτικά εφόδια που παρέχει στους μαθητές, θα κριθεί το αν ο αυριανός πολίτης θα μπορεί να γευθεί όλα τα αγαθά του πολιτισμού και να συμμετέχει στις κοινωνικές εξελίξεις. Επομένως, η ενδυνάμωση του παιδαγωγικού ρόλου του εκπαιδευτικού είναι καθοριστική. Απαιτείται προς τούτο η ανάπτυξη της επαγγελματικής συνείδησης και υπευθυνότητας των εκπαιδευτικών.

Οι περισσότεροι ρόλοι στα επαγγέλματα που ασκούν οι άνθρωποι είναι, κατά κάποιο τρόπο, προσδιορισμένοι με σαφήνεια, αναφορικά με το επίπεδο της καθημερινής τάξης. Ο ρόλος του εκπαιδευτικού όμως διακρίνεται από μια ασάφεια και πολυπλοκότητα στον προσδιορισμό και την μορφή της υλοποίησής του. Αυτό από την μια οφείλεται στο διευρυμένο και σημαντικό ρόλο που παίζει το σχολείο στις κοινωνίες και από την άλλη, στο γενικό πλαίσιο του ρόλου που μετασχηματίζεται (υλοποιείται) στις επιμέρους διαστάσεις του. Επιπλέον, ο ρόλος του εκπαιδευτικού εμφανίζει μια δυσχέρεια στην εφαρμογή του το οποίο οφείλεται στην πολυμορφία του, αλλά ακόμη και στην αντιφατικότητα που παρουσιάζουν οι προσδοκίες των φορέων (ομάδων) επιρροής, κάτι για το οποίο δεν είναι υπαίτιος ο εκπαιδευτικός. 

Παρόλα αυτά, η μορφή που μπορεί να πάρει ο ρόλος ενός εκπαιδευτικού εξαρτάται από τον προσωπικό τρόπο με τον οποίο ο ίδιος ο εκπαιδευτικός ορίζει, ερμηνεύει και επιτελεί τον ρόλο του. Σαφώς σχετίζεται και με την υπάρχουσα πραγματικότητα στην οποία συμπυκνώνονται οι απαιτήσεις και οι προσδοκίες των διάφορων κοινωνικών ομάδων.

Επομένως, ο ρόλος του εκπαιδευτικού αποτελεί αποτέλεσμα της συνάρτησης και της αλληλεπίδρασης μιας σειράς από ορισμένους παράγοντες εκ των οποίων σημαντικότεροι μπορεί να θεωρηθούν: α) Οι κοινωνικές προσδοκίες με τις οποίες συνδέουν τον ρόλο του οι διάφορες κοινωνικές ομάδες, δηλαδή οι μαθητές, οι γονείς, οι συνάδελφοι, η σχολική διοίκηση, η κοινή γνώμη κ.λπ. Και οι οποίες είτε δεν εμφανίζονται με την ίδια μορφή στις διάφορες περιόδους είτε διαφοροποιούνται από ομάδα σε ομάδα ή ακόμη και στα ίδια τα μέλη της ομάδας. β) Η σχολική πραγματικότητα, δηλαδή οι περιστάσεις λειτουργίας του σχολείου. γ) Η επαγγελματική κατάρτιση και γενικά η κοινωνικοποίηση του εκπαιδευτικού, που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την ερμηνεία που δίνει στον ρόλο του.

Αυτό το οποίο πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι ο ρόλος του εκπαιδευτικού δεν μετριέται ούτε με ώρες διδασκαλίας ούτε με μισθό ούτε προσδιορίζεται. Ο εκπαιδευτικός “κουβαλά” τον ρόλο του και εντός και εκτός σχολείου και είναι πάντα σε ετοιμότητα προκειμένου να διαμορφώσει σωστούς πολίτες και ανθρώπους. 

Πηγές:

Dimakos, I. (2006). The attitudes of Greek Teachers and Trainee Teachers Towards the Development of School Psychological and Counselling Services, School Psychology International, 27, 415.

Καράμηνας, Ι., 2001. Ο ρόλος του δασκάλου στην Κοινωνία της Πληροφορίας. Τα Εκπαιδευτικά, τ. 59-60. Αθήνα.

Κρύβας, Σ.(1995), Παιδαγωγική επιστήμη: Βασική θεματική, Αθήνα: Gutenberg.

Παπάς, Α. Ε., Οικονόμου, Γ.  &  Σκαλιάπας, Γ.  (1997).  Το Προφίλ του Δασκάλου: Παιδαγωγική και Διδακτική Έρευνα στα Βιβλία “Η Γλώσσα Μου” – Ανθολόγια του Δημοτικού Σχολείου. Αθήνα: (αυτοέκδοση).

Νικόλαος Παπαματθαίου (Οικονομολόγος–Εκπαιδευτικός)

Το να είσαι καλός δάσκαλος και να αγαπάς τα παιδιά του κόσμου Είναι Ό,Τι Πιο Μεγαλειώδες

Το να αγαπάς ένα παιδί που γέννησες, είναι ό,τι πιο φυσικό.

Το να αγαπάς τα παιδιά ξένων μανάδων είναι χάρισμα.

Το να μπορείς κάθε χρόνο να αγαπάς ένα σωρό παιδιά και τον άλλο χρόνο άλλα τόσα, έχει όνομα και αυτό είναι Δάσκαλος- Δασκάλα.

Σημαίνει πώς δεν αγαπάς μόνο τα παιδιά τα όμορφα, τα γλυκούλια, αυτά που θες να τους ζουλήξεις τα μάγουλα.

Σημαίνει ότι μπορείς να αγαπάς τα παιδιά που σε βγάζουν εκτός εαυτού, που σε φέρνουν κάθε μέρα στα όρια σου αλλά παρόλα αυτά εσυ λές ‘μωρε, ειναι καλό παιδάκι κατα βάθος, αλλά να αυτο, και εκεινο και το αλλο!!’ και πάντα αιτιολογείς τη συμπεριφορά του.

Σημαίνει ότι συχνά παρότι θες να χτυπήσεις το κεφάλι σου στον τοιχο, έρχεται και σου φέρνει μια ζωγραφιά ή σου χαμογελάει και λες οκ, παμε να το παλέψουμε ξανά γιατι ξέρεις οτι το λιθαράκι που θα βάλεις ίσως και να κάνει μια τόση διαφορά.

Σημαίνει ότι φταρνίζονται κατευθείαν μέσα στα μούτρα σου -γιατι τα παιδιά ξέρουν, έχουν πρόγραμμα-και εσυ λες, στωικά οκ.. και απλά χαμογελάς και λες ‘βαζουμε χεράκι αγαπουλα μου!’

 Σημαίνει ότι έχουν γαστρεντεριτιδα και ψείρες και παρολα αυτά οταν σου έρχονται για αγκαλιά, ανάμεσα στο φεύγω να σωθω και στο μένω γιατι οφείλω, πάντα μένεις γιατι οφείλεις (ευχόμενη η βαφή της κομμώτριας να σε προστατέυσει απο το δευτερο γιατι απο το πρώτο, πάντα νικιέσαι)

Σημαίνει οτι σπας το κεφάλι σου να βρεις ασκήσεις, υλικό, λογισμικό, παιχνίδια να κάνεις τη μάθηση ελκυστική.

Σημαίνει οτι χαλάς τα κέρατα σου σε κόλλες, χαρτονια κανσον, χαρτονια οντουλέ και ξέρεις όλα τα είδη χαρτονιών τελος παντων και περνάς απογευματα ώρες, σε ενα σπιτι γεμάτο κομμενα χαρτακια στο πάτωμα, παρέα με τον κολλητο σου φίλο τον πλαστικοποιητή.

Σημαίνει ότι όλοι νομίζουν πως ότι κάνεις είναι εύκολο και αυτό είναι ένα τοσο δα αγκαθάκι στην ψυχή σου αλλά λες δε βαριεσαι, γιατι μπαίνεις στην τάξη και ξέρεις το μεγαλείο της δουλειάς σου όταν βλέπεις τα φωτεινά τους μάτια.

Το να αγαπάς το παιδί σου είναι ό,τι πιο φυσικό.

Το να είσαι καλός δάσκαλος και να αγαπάς τα παιδιά του κόσμου είναι ό,τι πιο μεγαλειώδες.

Μαρία Αγάθου

Ψυχολόγος Παιδιών και Εφήβων

Μην κρίνετε από το περιτύλιγμα

Μια δασκάλα δεν συμπαθούσε καθόλου ένα μαθητή της. Ώσπου έμαθε το τραγικό μυστικό του.
Την πρώτη μέρα της καινούργιας σχολικής χρονιάς, στάθηκε μπροστά από τα παιδιά της πέμπτης τάξης, τους συστήθηκε και στη συνέχεια τους είπε ένα μεγάλο ψέμα. Όπως και οι περισσότεροι άλλωστε δάσκαλοι, κοίταξε τους μαθητές της και τους είπε ότι τους θα τους αγαπάει και θα τους προσέχει όλους το ίδιο.

Αλλά αυτό ήταν αδύνατον, γιατί εκεί στην μπροστινή σειρά, κάθονταν ένα μικρό αγόρι, ο Τέντυ Στάλλαρντ.

Η κυρία Τόμπσον είχε παρατηρήσει τον Τέντυ από την προηγούμενη χρονιά και δεν τον συμπαθούσε ιδιαίτερα. Δεν έπαιζε με τα άλλα παιδιά, δεν συμμετείχε στην τάξη, τα ρούχα του ήταν συνέχεια βρώμικα και σίγουρα δεν έκανε όσο συχνά έπρεπε μπάνιο.

Ο Τέντυ ήταν ένα παιδί που την δυσαρεστούσε όποτε τον έβλεπε για αυτό και απολάμβανε τις στιγμές που σχημάτιζε με τον κόκκινο στυλό της τα τεράστια Χ στα τετράδια του, έσβηνε τα λάθη του ή βαθμολογούσε με 6 και με 5 τις εργασίες του.

Στο σχολείο, όπου δίδασκε η κυρία Τόμπσον, ήταν υποχρεωμένη να ελέγχει το παρελθόν όλων των παιδιών που υπήρχαν στη τάξη της. Ακόμη και του μικρού Τέντυ. Έτσι όταν άνοιξε τα αρχεία του, την περίμενε μια μεγάλη έκπληξη.

Ο δάσκαλος που είχε τον Τέντυ στην πρώτη τάξη του Δημοτικού έγραφε για αυτόν: «Ο Τέντυ είναι ένα υπέροχο παιδί όλο χαμόγελο. Είναι οργανωτικός, μελετηρός και έχει καλούς τρόπους. Είναι μια έμπνευση για τα παιδιά που βρίσκονται γύρω του.»

Η δασκάλα που είχε τον Τέντυ στη Δευτέρα Δημοτικού έγραφε: «Είναι εξαιρετικός μαθητής, τον συμπαθούν πολύ οι συμμαθητές του αλλά ο ίδιος μοιάζει πολύ προβληματισμένος επειδή η μητέρα του πάσχει από μια ανίατη ασθένεια και η ζωή στο σπίτι του πρέπει να είναι πολύ δύσκολη.»

Η δασκάλα που τον δίδαξε στην Τρίτη Δημοτικού έγραφε: «Ο θάνατος της μητέρας του του στοίχισε πολύ. Ο ίδιος προσπαθεί να κάνει ότι καλύτερο μπορεί, αλλά ο πατέρας του δεν του δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον. Η άσχημη κατάσταση στο σπίτι θα τον επηρεάσει πολύ σύντομα, αν δεν αλλάξει γρήγορα κάτι.»

Ο δάσκαλος του Τέντυ στην Τετάρτη Δημοτικού έγραφε: «Ο Τέντυ έχει παραιτηθεί και δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον για το σχολείο. Δεν έχει πολλούς φίλους και πολλές φορές κοιμάται στην τάξη.»

Η κυρία Τόμπσον συνειδητοποίησε το πρόβλημα και αισθάνθηκε ντροπή για τον εαυτό της. Αισθάνθηκε ακόμη χειρότερα, όταν όλοι οι μαθητές της, της έφεραν χριστουγεννιάτικα δώρα τυλιγμένα με αστραφτερά περιτυλίγματα και όμορφες κορδέλες. Όλοι, εκτός από τον Τέντυ. Το δικό του δώρο ήταν αδέξια τυλιγμένο σε ένα βρώμικο, καφέ χαρτί που μάλλον πριν ήταν η σακούλα ενός παντοπωλείου.

Η κυρία Τόμπσον δυσκολεύτηκε να το ανοίξει. Τα περισσότερα παιδιά γέλασαν όταν έβγαλε από μέσα ένα βραχιόλι που είχε φτιάξει ο ίδιος με σπάγκο και πέτρες αλλά και ένα ανοιχτό, μισογεμάτο μπουκάλι με άρωμα. Σηκώθηκε από τη θέση της και σταμάτησε απότομα των γέλιο των παιδιών όταν φώναξε δυνατά πόσο πολύ της άρεσε το δώρο του. Στη συνέχεια φόρεσε το βραχιόλι και έριξε λίγο από το άρωμα στο χέρι της.

Ο Τέντυ έφυγε τελευταίος εκείνη τη μέρα από την τάξη. Βγαίνοντας από τη πόρτα γύρισε προς τη δασκάλα του και της είπε με θλιμμένη φωνή «Σήμερα κυρία μυρίζετε σαν τη μαμά μου!»

Η κυρία Τόμπσον έκλαψε πολύ εκείνη τη μέρα. Από τότε σταμάτησε να μαθαίνει τα παιδιά ανάγνωση, γραφή και αριθμητική. Αντ “αυτού, άρχισε να τα διδάσκει.

Αγαπούσε όλα τα παιδιά αλλά έδινε ιδιαίτερη προσοχή στον μικρό Τέντυ. Κάθε φορά που τον βοηθούσε στα μαθήματα του, το μυαλό του έμοιαζε να ζωντανεύει. Όσο περισσότερο τον ενθάρρυνε, τόσο πιο γρήγορα απαντούσε στις ερωτήσεις της. Μέχρι το τέλος του έτους, ο Τέντυ είχε γίνει ένα από τα πιο έξυπνα παιδιά της τάξης και, παρά το ψέμα της ότι θα αγαπούσε όλα τα παιδιά το ίδιο, ο Τέντυ ήταν πλέον και επίσημα ο αγαπημένος της.

Την επόμενη χρονιά η κυρία Τόμπσον ανέλαβε πάλι την Πέμπτη Δημοτικού και έβλεπε τον Τέντυ μόνο στα διαλείμματα. Μια μέρα, προς το τέλος του έτους, βρήκε ένα σημείωμα κάτω από την πόρτα του σπιτιού της. Το σημείωμα είχε την υπογραφή του Τέντυ και έγραφε: «Είσαστε ακόμη η καλύτερη δασκάλα που είχα ποτέ στη ζωή μου».

Έξι χρόνια μετά η κυρία Τόμπσον έλαβε άλλο ένα σημείωμα, αυτή τη φορά με το ταχυδρομείο. Ήταν πάλι ο Τέντυ και της έγραφε ότι είχε τελειώσει τρίτος σε βαθμό το Λύκειο, αλλά εκείνη ήταν ακόμη η καλύτερη δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του.

Τέσσερα χρόνια μετά, πήρε άλλη μια επιστολή από τον Τέντυ. Της έγραφε ότι είναι δύσκολα στο Πανεπιστήμιο αλλά πολύ σύντομα θα έπαιρνε το πτυχίο του και με καλό βαθμό. Τέλειωσε το γράμμα του γράφοντας ότι ακόμη εκείνη είναι η καλύτερη και η πιο αγαπημένη του δασκάλα που είχε ποτέ.

Έπειτα από τέσσερα χρόνια άλλο ένα γράμμα από τον Τέντυ έκανε την εμφάνιση του στο ταχυδρομικό κουτί της κυρία Τόμπσον. Της έγραφε ότι αφού πήρε το πτυχίο του, αποφάσισε να προχωρήσει λίγο ακόμη τις σπουδές του. Τέλειωνε την επιστολή γράφοντας ότι παραμένει η καλύτερη και η αγαπημένη του δασκάλα. Αλλά αυτή τη φορά το όνομα με το οποίο υπέγραφε ήταν διαφορετικό: Δρ. Θίοντορ Φ. Στάλλαρντ

Η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Η κυρία Τόμπσον πήρε ακόμη ένα γραμμα από τον Τέντυ εκείνη την άνοιξη. Της έγραφε ότι είχε βρει μια κοπέλα και επρόκειτο να την παντρευτεί. Της έλεγε ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει μερικά χρόνια πριν και αναρωτιόταν αν θα μπορούσε εκείνη, να καθίσει στη θέση που κάθεται η μητέρα του γαμπρού. Φυσικά εκείνη το έκανε..

Πήγε στο γάμο φορώντας στο χέρι εκείνο το βραχιόλι από πέτρες που της είχε κάνει δώρο ο Τέντυ και φορώντας το άρωμα που του θύμιζε τη μητέρα του.

Την στιγμή που ο Δρ. Στάλλαρντ την αγκάλιασε της ψιθύρισε στο αυτί: «Σας ευχαριστώ, κυρία Τόμπσον, γιατί πιστέψατε σε μένα. Σας ευχαριστώ τόσο πολύ γιατί με κάνατε να αισθανθώ σημαντικός και μου δείξατε πως μπορώ να κάνω τη διαφορά».

Η κυρία Τόμπσον με δάκρυα στα μάτια του απάντησε: «Τέντυ, κάνεις πολύ μεγάλο λάθος. Εσύ είσαι αυτός που μου έμαθε ότι μπορώ να κάνω τη διαφορά. Δεν ήξερα πώς να διδάξω τους μαθητές μου μέχρι που σε γνώρισα.»

Βοηθήστε να διαδοθεί ένα πολύ όμορφο μήνυμα, κοινοποιώντας το άρθρο στους φίλους σας. .Προσπαθήστε να μην κρίνετε από το περιτύλιγμα και μην υποτιμάτε ποτέ μα ποτέ την δύναμη που έχετε και που μπορεί να αλλάξει τις ζωές των ανθρώπων γύρω σας.

5 Οκτωβρίου-Ημέρα εκπαιδευτικών

Χρόνια πολλά σε όλους τους εκπαιδευτικούς!
Φωτογραφία που είχα κάνει σε παλιότερη ανάρτηση.
(Όταν με χαιρετούν στο δρόμο-κυρίως μεγαλύτεροι- και μου λένε "γεια σου δάσκαλε" δε σας κρύβω ότι χαίρομαι. Αν και μετά από τόσα χρόνια, δεν μπορώ να αποκαλέσω τον εαυτό μου "ΔΑΣΚΑΛΟ". Είναι μεγάλη κουβέντα. Απλώς λέω προσπαθούμε και συνεχίΖΟΥΜΕ.)

Εκπαιδευτικοί και διαχείριση ανεπιθύμητων συμπεριφορών

Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, συνάδελφοί μου εκπαιδευτικοί, επιτρέψτε μου να υπενθυμίσω κάποιες γνωστές στο σύνολο των εκπαιδευτικών αρχές, με στόχο να διαχειριστούμε περισσότερο αποτελεσματικά ορισμένες ανεπιθύμητες συμπεριφορές των μαθητών μας. Διευκρινίζοντας εκ των προτέρων ότι ως ανεπιθύμητες συμπεριφορές θεωρούμε αυτές τις συμπεριφορές των μαθητών που παρεμποδίζουν τη διαδικασία της διδασκαλίας και της μάθησης.

Ως εκπαιδευτικοί, λοιπόν, πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι:

1.Το πρώτο μας μέλημα είναι η ασφάλεια των μαθητών. Κομβικό σημείο σε αυτό το πεδίο αποτελεί η σχολική πειθαρχία. Ειδικότερα, η θέσπιση κανόνων στο σχολικό περιβάλλον θα πρέπει να απασχολήσει σοβαρά τόσο το Σύλλογο Διδασκόντων του σχολείου όσο και το σύνολο της σχολικής κοινότητας. Οι μαθητές πρέπει να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση αυτών των κανόνων, ώστε η τήρησή τους να είναι δεσμευτική για όλους.

2.Όταν οι μαθητές μας δείχνουν να απαξιώνουν το μάθημα που διδάσκουμε, δεν συνεπάγεται ότι απαξιώνουν κι εμάς. Γι’ αυτό  δεν θα πρέπει να θιγόμαστε. Σε αυτήν την περίπτωση, είναι αναγκαίο να δοκιμάσουμε νέους δημιουργικούς και καινοτόμους τρόπους προσέγγισης του μαθήματος, ώστε να βοηθήσουμε τους μαθητές μας να αντιληφθούν την χρησιμότητά του. Προαπαιτούμενο, βέβαια, είναι να πιστεύει ο ίδιος ο εκπαιδευτικός στην αξία του μαθήματος που διδάσκει.

3.Οι πιο πολλές «δύσκολες» συμπεριφορές των μαθητών έχουν την πηγή τους στην ανασφάλεια που μπορεί να αισθάνεται ο μαθητής και στη χαμηλή αυτοεκτίμησή του. Είναι αναγκαίο λοιπόν ο μαθητής να νιώσει σίγουρος για την αξία του μέσα στο σχολικό πλαίσιο αλλά και γενικότερα στην κοινωνία που ζει. Μόνο τότε θα μπορέσει να αναπτύξει και να εξωτερικεύσει τη δημιουργικότητά του, η οποία είναι έμφυτη σε όλους τους ανθρώπους.

4.Είναι γνωστό ότι μια καλή διδασκαλία χρειάζεται έναν εκπαιδευτικό με ενθουσιασμό, αυτοπεποίθηση, καλή οργάνωση της διδασκαλίας του, που αξιοποιεί ποικίλες διδακτικές μεθόδους και αξιολογεί τους μαθητές του με διαφορετικούς τρόπους. Αυτός ο εκπαιδευτικός χαίρει της εκτίμησης και του σεβασμού των μαθητών, ακόμη και των πλέον αδιάφορων.

5.Εάν δεν μας αρέσει αυτό που κάνουμε, εάν υποφέρουμε στη σκέψη ότι πρέπει να πάμε στο σχολείο, τότε δημιουργούμε τις συνθήκες να αντιμετωπίσουμε εκτός από προβλήματα υγείας και προβλήματα πειθαρχίας. Επιβάλλεται να υιοθετήσουμε τρόπους που θα μας επιτρέψουν να κάνουμε την επαγγελματική μας ζωή ενδιαφέρουσα.

6.Η καλή επικοινωνία του εκπαιδευτικού με το μαθητή δεν επιτυγχάνεται μόνο με τη χρήση του λόγου. Η γλώσσα του σώματος και ο τόνος της φωνής είναι «υπεύθυνα» για το 60% έως και το 90% των μηνυμάτων που λαμβάνονται διαμέσου της επικοινωνίας. Συνεπώς, σε ένα σημαντικό ποσοστό η ανεπιθύμητη συμπεριφορά θα αποφευχθεί εάν απευθυνόμαστε στους μαθητές μας με ενθαρρυντικό τρόπο.

7.Οι επαναλαμβανόμενες συμβουλές και νουθεσίες, οι επικρίσεις και η γκρίνια αποτελούν χαμένο χρόνο και άδικο κόπο. Θεωρείται περισσότερο αποτελεσματική η αθόρυβη δράση. Η εμπλοκή των μαθητών σε μια συντονισμένη συζήτηση μάς αποτρέπει από την κούραση που επιφέρει η άσκοπη φλυαρία και η ηθικολογία. Ταυτόχρονα, οι μαθητές μας καλλιεργούν και αναπτύσσουν τις γλωσσικές τους δεξιότητες, ανταλλάσσουν ιδέες, δημιουργούν, μαθαίνουν να επιχειρηματολογούν και να αναστοχάζονται για τη συμπεριφορά τους, καταστρώνουν σχέδια για την τάξη, με αποτέλεσμα να περιορίζονται σημαντικά οι ανεπιθύμητες συμπεριφορές.

8.Ο θόρυβος των μαθητών δεν αντιμετωπίζεται με «θόρυβο» από τον εκπαιδευτικό. Πρέπει ο εκπαιδευτικός να μπορεί να διαχειρίζεται τον εκνευρισμό του μαλακώνοντας τη φωνή του και στρέφοντας την προσοχή των μαθητών σε θετικές συμπεριφορές, αποφεύγοντας το ενοχλητικό ηθικοπλαστικό «κήρυγμα». Αν διαθέτει καλή αίσθηση του χιούμορ, καλό θα ήταν να μη διστάζει να το χρησιμοποιεί.

9.Οι μαθητές είναι απαραίτητο να γνωρίζουν τις φυσικές και λογικές συνέπειες των πράξεών τους και να τις υφίστανται. Ιδιαίτερα οι λογικές συνέπειες δείχνουν σεβασμό στο παιδί και του δίνουν το περιθώριο να επιλέξει τη συμπεριφορά του. Η τιμωρία δεν λύνει το πρόβλημα, αντιθέτως δημιουργεί συνθήκες αντεκδίκησης και προκαλεί έναν φαύλο κύκλο αρνητικών συμπεριφορών και αντιδράσεων.

10.Μια καλή πρακτική είναι να καθιερωθεί ορισμένη ώρα συζήτησης των προβλημάτων που εμφανίζονται μέσα στην τάξη. Με αυτόν τον τρόπο οι μαθητές μαθαίνουν να σκέφτονται εποικοδομητικά και να διαμεσολαβούν στην επίλυση προβλημάτων με αντικειμενικό τρόπο, ενώ ο εκπαιδευτικός αποφεύγει να εμπλέκεται σε ανώφελες διαμάχες.

11.Η προβληματική συμπεριφορά των μαθητών αποδίδεται, σύμφωνα με τους ερευνητές, σε τέσσερις αιτίες: α) στην επιδίωξη της προσοχής, β) στην επίδειξη δύναμης, γ) στην εκδίκηση και δ) στην αίσθηση ανεπάρκειας. Για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα θα πρέπει να κατανοήσουμε τα αίτια που το προκαλούν και να δράσουμε ανάλογα. Αν για παράδειγμα κάποιος μαθητής προσπαθεί να δείξει μεγαλύτερη δύναμη, τον οδηγούμε να χρησιμοποιήσει τη δύναμή του προκειμένου να βοηθήσει κάποιον συμμαθητή του ή να διοχετεύουμε την ενέργειά του σε δραστηριότητες όπως ο αθλητισμός.

12.Στα βιώματα και στο κοινωνικό-οικογενειακό περιβάλλον των μαθητών, που ενδεχομένως ευθύνονται για την ανεπιθύμητη συμπεριφορά, δεν μπορούμε να παρέμβουμε, μπορούμε όμως να ελέγξουμε τι συμβαίνει εντός του σχολείου και μέσα στην τάξη. Συνεπώς, δεν πρέπει να δημιουργούμε καταστάσεις που ενισχύουν τα όποια προβλήματα των παιδιών, αλλά, αντιθέτως θα πρέπει να προσπαθούμε να οικοδομήσουμε, εστιάζοντας στα θετικά στοιχεία τους.

Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι εκπαιδευτικοί μπορούμε να ελέγχουμε τα συναισθήματά μας και να σκεφτόμαστε ήρεμα και λογικά, όντας ενήλικες, καταρτισμένοι σε θέματα παιδαγωγικής και επαγγελματίες. Άλλωστε, ο εκπαιδευτικός αποτελεί πολύ σημαντική προσωπικότητα στη ζωή του παιδιού, ασκώντας καθοριστική επίδραση στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του, οπότε η γνώμη του για τον μαθητή μετράει πολύ, παρά το γεγονός ότι ορισμένοι μαθητές προσπαθούν να μας δείξουν το ακριβώς αντίθετο.

Τέλος, δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η φράση του Samuel Johnson είναι πάντα επίκαιρη: «Το παράδειγμα είναι πάντα πιο αποτελεσματικό από το δίδαγμα».

Του Θεόδωρου Μπαρή, Προϊσταμένου Επιστημονικής - Παιδαγωγικής Καθοδήγησης Π/θμιας Εκπ/σης Περ/κής Δ/νσης Εκπ/σης Δ. Ελλάδας

Κείμενο για την πρώτη μέρα για τους γονείς

Πριν 2 χρόνια στον Αγιασμό, ετοίμασα και διάβασα στους γονείς το παρακάτω κείμενο και η συγκίνηση ήταν πολύ μεγάλη...

Είναι τόσο αληθινό και αντιπροσωπεύει τόσο πολύ την πραγματικότητα....

Είναι ένα κείμενο που ανακάλυψε στα αγγλικά η αγαπημένη μου Δέσποινα. Η Κική η κόρη της φίλης μου Σέβας Τριανταφύλλου, έκανε τη μετάφραση, προσθαφαίρεσα κάποια πράγματα και το τελικό αποτέλεσμα είναι αυτό:

Μια μέρα περνούσα έξω από ένα σχολείο.

-Ποιανού είναι  αυτό το παιδί; ...ρώτησα, βλέποντας ένα μικρό έξω  να παίζει.

-Δικό μου.. είπε ο γονιός με ένα τρυφερό χαμόγελο.

 Δικό μου για να το κρατήσω για λίγο ,να του πλένω τα χέρια του και να  χτενίζω  τα μαλλιά του ,να του λέω  τι να φορέσει ,να το προετοιμάσω  ώστε να γίνει καλός άνθρωπος  και κάθε μέρα καλά πράγματα να κάνει !!

………………………………………………………………

-Ποιανού είναι  αυτό  το παιδί;… ξαναρώτησα καθώς άνοιξε η  πόρτα και κάποιος μπήκε .

-Δικό μου ….είπε  η δασκάλα με το ίδιο τρυφερό χαμόγελο .Δικό μου για να το κρατήσω για  λίγο, να του μάθω πως να είναι ήρεμο και ευγενικό, να το εκπαιδεύσω και να καθοδηγήσω το μικρό του μυαλουδάκι, να το βοηθήσω να μάθει να  ζει   με κάθε κανόνα και να πάρει τα καλύτερα από το σχολείο!!!

 …………………………………………………………………

-Ποιανού ειναι αυτό το παιδί ;... ρώτησα ακόμη μια φορά καθώς το μικρό μπήκε από την πόρτα τους σχολείου.

- Δικό μας είπαν οι γονείς και η δασκάλα, καθώς χαμογελούσαν… και  έπιασαν ο καθένας  ένα  χεράκι του παιδιού.  

 Δικό μας για να το αγαπάμε και να το εκπαιδεύσουμε μαζί …δική μας ευλογημένη Αποστολή για πάντα!!!

πηγή:edonipiagogeio.blogspot.gr

Οι διαφορετικές γλώσσες του σχολικού απολογισμού

Πηγή:giaenadiaforetikosxoleio.wordpress.com

Κλείσιμο του σχολικού έτους και ως συνήθως είναι η ώρα των απολογισμών. Απολογισμό ζητούν οι σύμβουλοι για να δημιουργηθεί κουλτούρα προγραμματισμού και απολογισμού στη σχολική μονάδα. Απολογισμό ζητάει και το Υπουργείο με αφορμή τον εξορθολογισμό της ύλης που ξεκίνησε φέτος. Στις συνελεύσεις των Συλλόγων στο τέλος της χρονιάς οι παρατάξεις των εκπαιδευτικών κάνουν τους δικούς τους απολογισμούς για το πόσες θέσεις εκπαιδευτικών χάθηκαν με την κατάργηση του ολοήμερου και τις συνέπειες του τέταρτου μνημονίου στην εκπαίδευση. Κάνοντας τους δικούς τους απολογισμούς οι ενώσεις ειδικοτήτων (εικαστικών, μουσικών, θεατρολόγων)  διεκδικούν να ξεκινήσουν με καλύτερους όρους την επόμενη χρονιά (αύξηση των θέσεων τους στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση). Οι αναπληρωτές όλων των ειδικοτήτων, που έχουν γίνει σχεδόν μόνιμοι (κάποιοι προσλαμβάνονται ως αναπληρωτές για πάνω από δεκαετία, αλλά δεν φαίνεται στον ορίζοντα διορισμός) προσπαθούν να φέρουν το ζήτημα στο προσκήνιο, να εμποδίσουν την μετατροπή του καθεστώτος του αναπληρωτή σε μόνιμη συνθήκη της ζωής τους.

Όλα τα παραπάνω λέγονται τις περισσότερες φορές με μια αφηρημένη απρόσωπη γλώσσα, που εστιάζει στις λειτουργίες της εκπαίδευσης ή στο εργασιακό καθεστώς συγκεκριμένων ομάδων εκπαιδευτικών. Τη γλώσσα αυτή τη συναντάμε στα επίσημα κείμενα της σχολικής μονάδας, στις ανακοινώσεις παρατάξεων, στα κείμενα που αναρτούν διάφορες ενώσεις και άτομα στα εκπαιδευτικά site.

Όμως το σκηνικό αλλάζει όταν οι εκπαιδευτικοί μιλάνε μεταξύ τους για το τι έμεινε από αυτήν την χρονιά. Τότε οι αφηγήσεις επικεντρώνονται σε στιγμές, σε συγκεκριμένα γεγονότα, σε περιστατικά με μαθητές, με γονείς, με συναδέλφους. Σε στιγμές που σε έκαναν να νιώθεις περήφανος που έγινες εκπαιδευτικός, σε καταστάσεις που νιώθεις ότι όλα είναι μάταια, σε στιγμές που θέλεις να ξαναζήσεις, στις μέρες που γυρνάς στο σπίτι εξουθενωμένος κτλ.

Ειδικά φέτος τα θέματα γύρω από τα οποία περιστρέφονται οι αφηγήσεις των εκπαιδευτικών είναι τα παρακάτω:

1)Το πρώτο που θα ακούσεις είναι η εξάντληση – εξουθένωση από την ανάθεση του ολοήμερου προγράμματος σε εκπαιδευτικούς του πρωινού προγράμματος (δεν υπάρχει πια ξεχωριστός δάσκαλος για το ολοήμερο). Το σερί των ωρών από τις 10-4, η αδυναμία να οργανώσεις ένα σταθερό πρόγραμμα (κάθε μέρα και άλλος εκπαιδευτικός ) η ανάγκη να ετοιμάσεις τα μαθήματα της επόμενης μέρας έκαναν τη μέρα που είχες το ολοήμερο τη χειρότερη, τη πιο κουραστική μέρα της εβδομάδας.

2)Το δεύτερο σημείο ήταν η παρουσία σχεδόν σε όλα τα πολυθέσια σχολεία (τετραθέσια και άνω) εκπαιδευτικών ειδικοτήτων (θεατρολόγοι, μουσικοί, πληροφορικοί). Η παρουσία τους ήταν για πολλούς δίκοπο μαχαίρι. Από τη μία η συνεργασία μαζί τους μεταμόρφωσε γιορτές και εκδηλώσεις, βοήθησε να αντιμετωπιστούν προβλήματα συμπεριφοράς, έδωσαν ευκαιρίες για να εκδηλωθούν κρυμμένες δυνατότητες μαθητών, βελτίωσαν τις υποδομές των σχολείων (οι πληροφορικοί έλυσαν σε πολλές περιπτώσεις προβλήματα των υπολογιστών και των εργαστηρίων).

Από την άλλη ο δάσκαλος έχασε τις ώρες που μπορούσε να διαμορφώσει μια άλλη παιδαγωγική σχέση με τους μαθητές, πέρα αυτής της καθημερινής εξέταση παράδοση εμπέδωση. Η διδασκαλία έχασε το χρόνο που είχε για συζήτηση διερεύνηση θεμάτων χωρίς την πίεση του χρόνου. (πιο αναλυτικά για το ΕΑΕΠ)

3)Ένα θέμα που παρόλο που υπήρχε και τα προηγούμενα χρόνια φέτος εκδηλώθηκε με μεγαλύτερη ένταση ήταν οι “επιθέσεις” γονιών εναντίον εκπαιδευτικών. Το είδος της επίθεσης είχε μεγάλη ποικιλία: φραστικοί διαπληκτισμοί, αναφορές, μηνύσεις, δημοσιεύματα στον τοπικό τύπο. Πέρα από το βάσιμο ή αβάσιμο των ισχυρισμών, το ότι τα θέματα αυτά δεν λύνονται εντός του σχολείου, δείχνει ότι οι γονείς δεν έρχονται για να ακούσουν αλλά για να επιβάλλουν την άποψη τους. Η δράση έχει αντίδραση. Οι δάσκαλοι οχυρώνονται στην τάξη και στα προβλεπόμενα, φροντίζουν να ξεφορτωθούν το τμήμα που έχει τα προβλήματα αναζητώντας άλλη τάξη ή άλλο σχολείο.

4)Και βέβαια υπάρχει πάντα το ζήτημα της ύλης. Που φτάνεις; Σε ποιο κεφάλαιο; Οι αντιφατικές απαιτήσεις των γονιών (δίνεις λίγες φωτοτυπίες, δίνεις πολλές δεν έχουν χρόνο να παίξουν) η δυσκολία να συντονίσεις μαθητές με τελείως διαφορετικές δυνατότητες και υποστήριξη από το σπίτι κτλ.

Συνοψίζοντας βλέπουμε να υπάρχουν δύο γλώσσες από την σκοπιά των εκπαιδευτικών που χρησιμοποιούνται όταν κάνουμε απολογισμούς ή μιλάμε για το σχολείο γενικότερα.Η μία αφηρημένη και απρόσωπη εστιάζει στα δικαιώματα, στις κατακτήσεις, στην εργασιακή προοπτική συγκεκριμένων κομματιών εκπαιδευτικών. Η άλλη πολύ πιο προσωπική μιλάει με ιστορίες. Αναφέρεται σε γεγονότα και σε συγκρούσεις. Εστιάζει στον αντίκτυπο της εκπαιδευτικής πολιτικής στην καθημερινή ζωή των εκπαιδευτικών.

Οι ιστορίες αυτές εμφανίζουν το εξής παράδοξο. Ενώ η αφετηρία των ζητημάτων στα οποία οι ιστορίες αυτές επικεντρώνονται είναι κοινή (ζητήματα αναλυτικού προγράμματος, συμπεριφορές παιδιών και γονέων, ζητήματα χρηματοδότησης) ο καθένας την βιώνει μόνος του. Εκλαμβάνει τα συγκεκριμένα ζητήματα ως ατομικό πρόβλημα, ως προσωπική περιπέτεια ή ως κακοτυχία. Αυτή η εξατομίκευση των εκπαιδευτικών ζητημάτων κάνει αδύνατη τη συλλογική συνάντησή μας για την αντιμετώπισή τους. Είναι πολύ πιο ορατό να αλλάξεις σχολείο παρά να συνεργαστείς με συναδέλφους για να αντιμετωπίσεις ένα γονιό που μονίμως δημιουργεί πρόβλημα. Ο καθένας βιώνει μόνος του τα καλά και τα κακά που του έτυχαν.

Ίσως πάνω σ’ αυτή την απομόνωση των εκπαιδευτικών πατάει και η λογική της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών. Ο καθένας μόνος του πρέπει να αποδείξει την αξία του εναντίον των άλλων, να αποδείξει ότι είναι πολύ πιο ικανός να διαχειριστεί τα ίδια προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλοι.

Είναι επιτακτική ανάγκη να υπερβούμε αυτήν την εξατομικευμένη κατανόηση των συλλογικών μας προβλημάτων. Μάλλον χρειαζόμαστε μια καινούρια γλώσσα για την εκπαίδευση, που θα ξεκινάει από αυτό που ζούμε κάθε μέρα και θα προσπαθεί να διεκδικήσει συλλογικά ένα διαφορετικό πλαίσιο για την επίλυση των κοινών μας προβλημάτων.

ΑΒΥΣΣΟΣ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ!

Της Έλενας Λαζαρίδου

Άδειασμα τάξης σήμερα, ζωγραφιές από τους τοίχους, χαρτιά στην ανακύκλωση, άδειασμα συρταριών, υλικό μέσα σε κούτες...

 Μια τελευταία ματιά στην άδεια αίθουσα.

9 μήνες εδώ μέσα, κάθε μέρα, με ήλιο, με βροχή, με χιόνι, με χαρά, με άγχος, με κούραση, με γέλια, με νεύρα, με εκπλήξεις... το λες και σπίτι...

Ωπ! Να' το το τσίμπημα στην καρδιά... και σαν να ανεβαίνει κάτι στον λαιμό...
Ναι, είσαι ο ίδιος που μετρούσες αντίστροφα τις τελευταίες μέρες!

Άβυσσος η ψυχή του δασκάλου!

Καλό καλοκαίρι και επισήμως…

Καλή επιστροφή σε όλους!

Ο Διευθυντής, η ψυχή του σχολείου το έκανε…

Άννα Δ. Παππά
Δασκάλα, συγγραφέας

πηγή:pappanna.wordpress.com

Ο κεντρικός μοχλός ενός σχολικού οργανισμού είναι ο Διευθυντής της σχολικής μονάδας.
Η απόδοση και η επιτυχία του σχολείου δεν αποδίδεται εξ ολοκλήρου στον Διευθυντή, οφείλεται όμως, εν πολλοίς, σε αυτόν.
Ο Διευθυντής είναι εκείνος που δέχεται τις πιέσεις από διεργασίες είτε ενδοσχολικές, είτε εξωτερικές. Είναι αυτός που ενώνει τη σχολική κοινότητα με την εξωσχολική. Το υλικό κατασκευής του Διευθυντή πρέπει να είναι ανθεκτικό, μαλακό, απορροφητικό και ευλύγιστο και σε καμία περίπτωση άκαμπτο και σκληρό.
Σήμερα που το κοινωνικό και εργασιακό πεδίο είναι, όσο ποτέ άλλοτε,  σκληρό και αδυσώπητο, ο χαρισματικός σχολικός Διευθυντής παραμένει πατρικός και συνεργατικός. Ενθαρρύνει την άμιλλα, που εμπεριέχει ανθρωπιστικά στοιχεία και αποθαρρύνει τον ανταγωνισμό, που είναι σκληρός, απάνθρωπος και, όχι σπάνια, γεννά αντιζηλίες και αρνητικά συναισθήματα. Γνωρίζει ότι τα βασικά δομικά στοιχεία της παιδείας, την  οποία υπηρετεί, είναι ευγενή. Επί των στοιχείων αυτών είναι ό άρχων και ο διαχειριστής του σχολείου.
Ο σχολικός Διευθυντής είναι ο εμψυχωτής των δασκάλων, ο συντονιστής, ο μαέστρος. Προΐσταται μεταξύ ίσων. Δεν έχει ευνοούμενους, διότι επιδιώκει να είναι  η κεντρομόλος δύναμη του σχολείου και όχι η φυγόκεντρος. Είναι και αυτός δάσκαλος.
Είναι κρίμα να πιστεύεται ότι τα καθήκοντα του Διευθυντή της σχολικής μονάδας περιορίζονται στη διαχείριση της υπηρεσιακής αλληλογραφίας και των διαφόρων εγγράφων. Να νομίζεται ότι είναι εκεί για να σφραγίζει και να υπογράφει.
Είναι πλάνη να νομίζεται ότι ο Διευθυντής δεν έχει παιδαγωγική αποστολή. Και είναι θλιβερό να πιστεύει κάτι τέτοιο και ό ίδιος. Διότι, στην πραγματικότητα, ο εργοδότης του δεν είναι αυτός που τον αμείβει οικονομικά. Εργοδότες του είναι οι μαθητές του, τα αθώα παιδιά. Για αυτά υπάρχει στη σχολική μονάδα. Για αυτά μοχθεί, ονειροπολεί και ονειρεύεται.  Από αυτά αμείβεται, με το πολυτιμότερο νόμισμα, το αληθές χρυσίον, που είναι  η ευγνωμοσύνη των παιδιών του και η υστεροφημία του.
Ο Διευθυντής είναι δάσκαλος με πολύχρονη διδακτική εμπειρία, επιτυχημένη και αναγνωρισμένη. Αν δεν είναι τέτοιος είναι, απλά, ένας φυτεμένος εγκάθετος γεμάτος συμπλέγματα και αδυναμίες. Και τότε είναι επιζήμιος.
Ο Διευθυντής είναι, εξ ορισμού, ένας δημοκρατικός ηγέτης.  Η έννοια της ηγεσίας έχει μεγάλη σημασία για την αποτελεσματική διεύθυνση μιας  σχολικής μονάδας.
Ως δημοκρατικός ηγέτης δε διατάζει. Ούτε θυροκολλεί. Ούτε παρακαλάει. Πείθει και με την πειθώ κατευθύνει. Δημιουργεί οράματα και θέτει στόχους.   Μεταμορφώνει  τη συνηθισμένη ζωή του σχολείου σε ζωή με δημιουργική πνοή. Ενοραματίζεται και χτίζει το προφίλ του σχολείου του που θέλει να ξεχωρίζει από μακριά.
Ο Διευθυντής του σχολείου εμπνέει  σιγουριά και ασφάλεια στο εκπαιδευτικό προσωπικό. Κατευθύνει χωρίς να θέτει περιορισμούς. Στηρίζει και ενθαρρύνει τις πρωτοβουλίες των δασκάλων του.Τις εμπνευσμένες ιδέες τις κάνει φανοστάτες για να τις βλέπουν και  οι άλλοι. Συγχαίρει και ευχαριστεί το δάσκαλο. Του χτυπάει την πλάτη φιλικά,  συναδελφικά, στοργικά. Και  ξέρει καλά ότι  ο δάσκαλός του το καλοδέχεται.
Με τη  συμπεριφορά και τον χαρακτήρα του, ο χαρισματικός Διευθυντής   δημιουργεί το υπόστρωμα, το γόνιμο έδαφος, όπου θα  αναπτυχθεί ένας αντίστοιχα παραγωγικός και αποδοτικός σύλλογος διδασκόντων.  Οι δάσκαλοι επιζητούν τη ζεστή ανθρώπινη σχέση. Ο Διευθυντής δίνει ένα ευρύτερο νόημα στην καθημερινή τους ζωή. Επιζητά την απόλυτη ψυχική επικοινωνία μεταξύ τους. Διαισθάνεται, από ένστικτο, ότι η επικοινωνία αυτή θα μεταφερθεί και στη σχολική τάξη, ότι θα γίνει αγωγός και γέφυρα επικοινωνίας με τους μαθητές.
Η δημιουργία του οράματος της σχολικής μονάδας έχει ήδη θεμελιωθεί.
Ο Διευθυντής, η ψυχή του σχολείου  το έκανε!

Τα 9 χαρακτηριστικά ενός σπουδαίου Δασκάλου

Τι κάνει έναν δάσκαλο δυνατό; Τι διαφοροποιεί τον καλό δάσκαλο από τους υπόλοιπους;

Δεν υπάρχει συγκεκριμένη απάντηση στη λύση αυτού του αινίγματος και στην καλύτερη περίπτωση οι απαντήσεις είναι συγκεχυμένες. Στη συνέχεια παρατίθεται λίστα με τα βασικά χαρακτηριστικά, που μερικά μπορεί να μας είναι γνωστά, αλλά τα περισσότερα δεν γίνονται εύκολα ορατά. Ας ρίξουμε λοιπόν μια ματιά σε αυτά που κάνουν τη διαφορά.

Η αυτοπεποίθηση του δασκάλου

Η αυτοπεποίθηση κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας σημαίνει πολλά πράγματα. Σημαίνει εμπιστοσύνη στις επιστημονικές του γνώσεις, αλλά και αυτογνωσία ότι ο τρόπος που διδάσκει δεν υστερεί. Η αυτοπεποίθηση κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας προκύπτει από την άριστη γνώση του αντικειμένου που διδάσκει, ενώ ο τρόπος διδασκαλίας είναι καθαρά θέμα ταλέντου και προσωπικής ικανότητας.

Οι εμπειρίες της ζωής του

Όταν ο δάσκαλος έχει επί πλέον εμπειρίες που αποκτήθηκαν έξω από το σχολείο και έξω από το αντικείμενο των σπουδών του τότε κρατά ένα χρήσιμο εργαλείο μάθησης που τον διευκολύνει να δώσει άλλη προοπτική στο επίπεδο της τάξης του. Ο δάσκαλος που έχει ταξιδέψει, που εργάστηκε σε άλλες εργασίες, που συμμετείχε σε αθλήματα υψηλού επιπέδου, που βίωσε εμπειρίες διαφορετικές, εμβολιάζει το λειτούργημά του με άλλες, υψηλότερες, προοπτικές. Από την κατανόηση της σπουδαιότητας που έχει η συνεργασία και η ομαδική εργασία μέχρι την εμφύσηση της ευγενούς άμιλλας και πλήθος άλλων. Δάσκαλοι που δαπάνησαν σημαντικό χρόνο και κόπο σε εναλλακτικές δραστηριότητες, μπαίνουν στην τάξη με την ακλόνητη πεποίθηση ότι το σχολείο πρέπει να ταυτίζεται με την ευρύτερη εικόνα της κοινωνίας.

Η κατανόηση των κινήτρων του κάθε μαθητή

Όπως ο κάθε μαθητής έχει ένα προσωπικό σύνολο ενδιαφερόντων, έτσι έχει και ένα προσωπικό σύνολο κινήτρων. Οι περισσότεροι μαθητές, μέσα σε μία τυπική τάξη, πράγματι, συμβιβάζουν τα κίνητρα με τα ενδιαφέροντα. Μερικοί, ευτυχώς λίγοι, εμφορούνται από κίνητρα που δεν έχουν σχέση με το σχολείο, αλλά με κύκλους εκτός σχολείου, που τους καθιστούν αδιάφορους για τα σχολικά δρώμενα. Οι μαθητές αυτοί διατρέχουν ορατό κίνδυνο ολικής αποκοπής από την σχολική ζωή και εμπλοκής σε καθαρά εξωσχολικές δραστηριότητες. Εδώ υπεισέρχεται ο ρόλος του χαρισματικού δασκάλου, που καταφέρνει να επανεντάξει τον μαθητή, κάνοντάς τον να βρει ενδιαφέροντα εκεί που, μέχρι σήμερα, δεν έβρισκε. Ο χαρισματικός δάσκαλος έχει τον τρόπο να αλλάξει τα κίνητρα ενός τέτοιου μαθητή με άλλα, που μέχρι τώρα δεν τον ενδιέφεραν.

Είναι όλοι οι δάσκαλοι ειλικρινείς;

Είναι όλοι οι δάσκαλοι ειλικρινείς; Αλλά ας προχωρήσουμε πίσω από την κοινοτυπία, στο τι πραγματικά σημαίνει αυτό. Μερικοί δάσκαλοι διακατέχονται από αβεβαιότητα και αισθάνονται διαρκώς επισφαλείς. Οι δάσκαλοι αυτοί δαπανούν τεράστια ποσά ενέργειας, κάνουν τεράστιες προσπάθειες για να αποκρύψουν κάτι που τους απασχολεί και τους αναστατώνει. Γιατί; Γιατί μερικοί δάσκαλοι παραδέχονται, απολογητικά, ότι «δεν έχω ιδέα ποια είναι η απάντηση στην ερώτησή σου» ενώ άλλοι, που είναι στενά συνδεδεμένοι με τους μαθητές τους, δεν φοβούνται να δείξουν τα συναισθήματά τους μέσα στην σχολική αίθουσα, ούτε έχουν ενδοιασμούς να παραδεχτούν ότι δεν είναι κινητές αποθήκες γνώσεων; Φυσικά κανένας δεν θέλει να φαίνεται ανεπαρκής στην τάξη. Αλλά τι καλύτερο από το να παραδεχτεί ότι «δεν ξέρω, πραγματικά δεν ξέρω, αλλά μπορούμε όλοι μαζί να βρούμε την απάντηση». Ο δεύτερος, ο ειλικρινής, έχει το χαρακτηριστικό του σπουδαίου δασκάλου.

Είναι τεχνολογικά επαρκής;

Για το θέμα αυτό έχει παλαιότερα χυθεί πολύ μελάνι και σήμερα άφθονα pixels. Σήμερα η παραδοχή ότι «δεν είμαι καλός στη χρήση υπολογιστή» μοιάζει με ομολογία ανικανότητας. Πως είναι δυνατόν, όταν η πλειοψηφία των μαθητών έχει ήδη σημαντική ευχέρεια στη χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας, να μην έχει ο δάσκαλος; Η υπόσχεσή του ότι «είμαι πρόθυμος να μάθω» δεν πείθει ούτε τον ίδιο. Το έτος 2013 ο ανεπαρκής τεχνολογικά δάσκαλος είναι αναλφάβητος και δεν συμπληρώνει τα βασικά χαρακτηριστικά του επαγγέλματός του, όπως επιτάσσουν οι καιροί και το συμφέρον των μαθητών του.

Η συνεχής προσπάθεια

Ο δάσκαλος διδάσκει στους μαθητές του την υπευθυνότητα. Η υπευθυνότητα είναι βασικό μήνυμα που πρέπει να περάσει στα παιδιά. Ο δάσκαλος παρακινεί τους μαθητές να πειραματίζονται, να ρισκάρουν και ας αποτυγχάνουν. Η αποτυχία και η ανάληψη ρίσκου, είναι σημαντικοί παράγοντες μάθησης. Δεν έχει σημασία η επιτυχία ή η αποτυχία όσο έχει το ίδιο το εγχείρημα. Η αποτυχία και η, στη συνέχεια, επιτυχημένη προσπάθεια θα μείνει αξέχαστη από τα παιδιά και θα χαρακτηρίζει την υπόλοιπη ζωή τους. Το εκκολαπτήριο της υπευθυνότητας και της επιτυχίας, είναι πολλές φορές οι συνεχείς αποτυχίες.

Η εστίαση σε σημαντικά πράγματα

Ο καθημερινός δάσκαλος δεν αναλίσκεται προσπαθώντας να διορθώσει αυτά που σε μόνιμη βάση δεν λειτουργούν. Αυτά τα διορθώνουν οι σχολικοί σύμβουλοι. Ο καθημερινός δάσκαλος πρέπει να κατανοήσει ότι η καθημερινή αποδοτική και αποτελεσματική εργασία και η επαναλαμβανόμενη στοχοθεσία δίνει ζωή στη σχολική καθημερινότητα, ανατροφοδοτεί τη μάθηση και δίνει ζωντάνια στη σχολική τάξη. Εξαφανίζει την αποτελμάτωση που είναι βασανιστική και αποκρουστική στα παιδιά. Συνδέοντας τη μάθηση με τα ενδιαφέροντα των μαθητών και τις ανάγκες τους επιτυγχάνει τον καλύτερο τρόπο μάθησης. Η «ουσία του πράγματος» για μία εξασφαλισμένη μάθηση είναι η εστίαση σε σημαντικά, για τους μαθητές, πράγματα.

Ο δάσκαλος δεν ανησυχεί για το τι λένε οι ανώτεροί του

Το γνώρισμα αυτό του δασκάλου είναι συνδεδεμένο με τα περισσότερα που παρατέθηκαν προηγουμένως. Οι ταλαντούχοι δάσκαλοι, αυτοί με μεγάλο ειδικό βάρος, κάνουν τη δουλειά τους χωρίς καθόλου να ανησυχούν «για το τι θα πουν οι προϊστάμενοί τους». Βελτιώνονται μόνοι τους διορθώνοντας τα λάθη τους. Και το κάνουν με τρόπο που δεν γίνεται αντιληπτός από τα παιδιά ώστε να χαθεί ο ενθουσιασμός τους.

Οι ταλαντούχοι δάσκαλοι γνωρίζουν, από ένστικτο, ότι η μάθηση δεν είναι μία δραστηριότητα εμποτισμένη με «υπερβολικό νοικοκύρεμα». Γνωρίζουν καλά ότι η τήρηση, σε καθημερινή βάση, άκαμπτων κανόνων σκοτώνει τη φυσική περιέργεια, το πάθος και τον αυθορμητισμό που χαρακτηρίζει τα παιδιά.

Εάν καθημερινά ανησυχούμε για το τι θα πει ο «από πάνω μας» αποστραγγίζουμε την εργασία μας και περιορίζουμε την απόδοσή μας όπως ακριβώς συμβαίνει σε κάθε επάγγελμα.

Η παιγνιώδης ατμόσφαιρα

Ο σπουδαίος δάσκαλος γνωρίζει άριστα τη σημασία του παιχνιδιού στη ψυχοπνευματική ανάπτυξη του παιδιού. Γνωρίζει ότι το παιχνίδι είναι το καλύτερο εργαλείο μάθησης. Η πιο σοβαρή στιγμή για ένα παιδί είναι εκείνη που παίζει. Το παιδί είναι το ίδιο σοβαρό ακόμη και όταν παίζει αστεία παιγνίδια. Συνεπώς μία παιγνιώδης νότα στη σχολική αίθουσα, στη διδασκαλία και στη σχολική καθημερινότητα συμβάλλει τα μέγιστα στην προσοχή, στην αποδοχή και στην αποδοτική μάθηση.

Ο άνθρωπος ανέπτυξε τον πολιτισμό του κυριολεκτικά παίζοντας και μόνον. Αν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε ότι το παιχνίδι είναι για τον άνθρωπο και για το παιδί ιδιαίτερα τόσο πρωταρχική ανάγκη, όσο η τροφή.

Παιδί, παιχνίδι, παιδεία είναι τρεις λέξεις που συνεπάγεται η μία την άλλη. Οι φιλόσοφοι στην αρχαία Ελλάδα, που είχαν αντιληφτεί πλήρως τη σημασία του παιχνιδιού στην κοινωνικοποίηση, στη διαμόρφωση και στη μάθηση του παιδιού επιδοκίμαζαν την χρησιμότητά του και μάλιστα ο Πλάτων έλεγε: ‘’ Έλληνες αεί παίδες εστέ ’’, Έλληνες μείνετε παιδιά για πάντα...

 (βασισμένο στο άρθρο 8 Characteristics Of A Great Teacher)

Άννα Παππά, Δασκάλα, συγγραφέας παιδαγωγικών βιβλίων

Πηγή: kidsgo