Με αφορμή την ημέρα των εκπαιδευτικών-5 Οκτωβρίου μερικές απόψεις για τον ρόλο του εκπαιδευτικού, όπως καταγράφηκαν στην πολύ ενδιαφέρον ιστοσελίδα ¨χαμογελάκια"
Όσα χρόνια κι αν περάσουν…
Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όποια βαθμίδα εκπαίδευσης κι αν αγγίξεις, όταν σου ζητηθεί να μιλήσεις για τον καλό δάσκαλο, τελικά στο ρόλο του μαθητή θα μπεις για ν’ απαντήσεις… Σκέφτεσαι για λίγο τους δασκάλους που είχες, αυτούς που αγάπησες και δεν ξεθώριασε το πρόσωπό τους από τη μνήμη σου, αυτούς που πέρασαν και δεν σε άγγιξαν αλλά κι αυτούς που σε απογοήτευσαν και τους θυμάσαι με λύπη ή ακόμη και θυμό, χρόνια μετά… Τελικά, λες, ο δάσκαλος σε καθορίζει, σε στιγματίζει, καλός ή κακός σου αφήνει κάτι, καλό ή κακό. Δασκάλους στη ζωή μου είχα πολλούς, σε όλα μου τα χρόνια. Ακόμη και τώρα βρίσκονται στο δρόμο μου άνθρωποι που ως δασκάλους τους νιώθω και εγώ μαθήτρια και ίσως αυτό δεν τελειώνει και ποτέ όσο τη ζωή με έρωτα και περιέργεια την αντιμετωπίζεις. Και όσο σκεφτόμουν τι σημαίνει καλός δάσκαλος είδα πως και μόνη της η λέξη κρύβει μια τρυφεράδα, μια προστασία, ίσως γιατί έχει μέσα της τη λέξη ‘καλός’, ίσως πάλι γιατί η προσδοκία μας ξεπερνά την εμπειρία μας.
Δάσκαλοι για μένα ήταν αυτοί που
*με σεβάστηκαν και δεν απαίτησαν το σεβασμό μου παρά προσπάθησαν γι’ αυτόν
*μου παρουσιάστηκαν σαν αληθινοί, γνήσιοι άνθρωποι και δεν μου προκάλεσαν ποτέ φόβο
*έδωσαν ευκαιρίες σε όλους μας και χρησιμοποίησαν τη διαφορετικότητά μας με τον πιο δημιουργικό τρόπο
*μου έδειξαν προς τα πού να κοιτάξω αλλά δεν μου υπέδειξαν και τι να δώ
*με ενέπνευσαν, με καθοδήγησαν αλλά δεν με χειραγώγησαν ποτέ
*είχαν χιούμορ και αγάπη για τη ζωή
*ήξεραν να ξεχωρίζουν, να κατανοούν, να διαβλέπουν
*άκουγαν προσεκτικά
*είχαν το θάρρος να ξεπεράσουν ενίοτε τον παιδαγωγικό τους ρόλο και να αξιοποιήσουν πατρικά ή μητρικά στοιχεία τους όταν εμείς το χρειαζόμασταν για να νιώσουμε ασφαλείς και να πιστέψουμε στους ανθρώπους
*δεν έψαχναν επιβεβαίωση ή ανταπόδωση, μονάχα τη χαρά να ανεβούμε ένα σκαλί παραπάνω από αυτούς
*ήταν γενναιόδωροι
*«ανοιχτοί» στα σημάδια που τους δίναμε
*δεν εστιάζαν στη γνώση αλλά στη σχέση
*κι όμως με κάποιο τρόπο μας έκαναν να αγαπήσουμε τη γνώση, να πηγαίνουμε και για το χατίρι τους στο σχολείο και το πρωινό ξύπνημα να φαντάζει λιγότερο επώδυνο…
*μου έβγαλαν τον καλύτερό μου εαυτό
*μου πέρασε έστω και μια στιγμή από το μυαλό η σκέψη να γίνω δασκάλα για να τους μοιάσω!
*δεν τους ξέχασα ποτέ κι όσο περνούν τα χρόνια μια γλυκιά τρυφερότητα και μια ευχή τους συνοδεύει πάντα να είναι καλά σαν ένα ευχαριστώ διαρκείας που με σεβάστηκαν…
*η επίδρασή τους δε περνά ποτέ και τα λόγια τους αντοιχούν στα αυτιά μου σαν χθές.
Όπως είπε και ο Καζαντζάκης, χρησιμοποίησαν τον εαυτό τους σα γέφυρα για να περάσουμε απέναντι και μετά το πέρασμα την άφησαν να γκρεμιστεί χαρούμενα και μας ενθάρρυναν να φτιάξουμε τις δικές μας…
Χωρίς ίχνος εγωισμού…
Μαριέττα Κοντού
Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια
Δρ. Κοινωνικής Ψυχολογίας
