«Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα»*

Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα

Φορέων και Πολιτών του Βελβεντού

Σάββατο 16 Μαρτίου 2019

«…Το όνομά του, επειδή δε ζούμε στηριγμένοι πάνω στους λίγους παρά στους περισσότερους, είναι κυριαρχία του δήμου, δημοκρατία…».

Περικλέους Επιτάφιος (μετάφραση Ι.Θ. Κακριδή).

Το κείμενο που ακολουθεί, γράφτηκε και εκφωνήθηκε από τον υπογράφοντα και αποτέλεσε την εναρκτήρια τοποθέτηση – ομιλία στην Λαϊκή Συνέλευση των Πολιτών του Βελβεντού, της 16^ης Μαρτίου 2019, που συγκάλεσε η Συντονιστική Επιτροπή Φορέων και Πολιτών του Βελβεντού και  πραγματοποιήθηκε σε ένα πλημμυρισμένο -κυριολεκτικά- από πολίτες «Μετόχι». Τη Λαϊκή Συνέλευση διηύθυνε τετραμελές προεδρείο της Οργανωτικής και Εκτελεστικής Γραμματείας της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα, που αποτελούνταν από τους Μανώλη Στεργίου, Βάγια Μαλλού, Μαρίνα Κατσαντώνη και Νίκο Τσιουκαρδάνη.

Είχε προηγηθεί την Παρασκευή 15 Μαρτίου 2019, η τελευταία συνάντηση των μελών της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα, στην οποία ομόφωνα πάρθηκε μία ιστορική απόφαση. Η απόφαση για την παύση της λειτουργίας της, δηλώνοντας παράλληλα πως αν και όποτε χρειαστεί ξανά σύσταση νέας Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα για οποιοδήποτε μείζον ζήτημα, η ομόθυμη συστράτευση και η αγωνιστική διάθεση των μελών της είναι δεδομένη.

Το κείμενο δημοσιεύεται αυτούσιο…

“Φίλες και φίλοι, καλησπέρα…

«συλλογάται καλά όποιος ελεύθερα συλλογάται»

Ρήγας Φεραίος

Η Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα σας καλωσορίζει στην αποψινή Λαϊκή μας Συνέλευση, όχι πια για σας ενημερώσουμε για την πορεία του αγώνα μας, ούτε για να σας ζητήσουμε την έγκριση για τη συνέχιση των προσπαθειών μας, την αρωγή και την υποστήριξή σας, όπως κάναμε στις δεκάδες Λαϊκές Συνελεύσεις που προηγήθηκαν.

Πολίτες του Βελβεντού, σας καλωσορίζουμε στην 1^η Λαϊκή Συνέλευση του ανεξάρτητου Δήμου Βελβεντού! Η αυτονομία του δήμου μας από τις 6 Μαρτίου 2019, που ψηφίστηκε στη Βουλή των Ελλήνων η διάσπαση του υφιστάμενου Δήμου, είναι πια γεγονός!

Οι αγώνες και οι προσπάθειες που καταβάλλαμε αδιάλειπτα για εννιά ολόκληρα χρόνια, αταλάντευτα και αδιαπραγμάτευτα, για την επανασύσταση, την ανεξαρτησία και την αυτονομία του δήμου Βελβεντού επιτέλους ευοδώθηκαν!

«Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία» είχε πει ο Κάλβος. Και εμείς το τολμήσαμε!

Ευχαριστούμε από καρδιάς όλους τους πολίτες του Βελβεντού που πίστεψαν, βοήθησαν και εμψύχωσαν τα μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής και της «Κοινωνίας των Πολιτών του Βελβεντού» στον μακροχρόνιο αγώνα που δώσαμε.

Ευχαριστούμε συνάμα και όλους όσους -λιγότερο ή περισσότερο- βοήθησαν όλα αυτά τα χρόνια στην εκπλήρωση του στόχου μας. Ο αγώνας μας δικαιώθηκε.

Και, όπως είχαμε δεσμευτεί, βρισκόμαστε σήμερα εδώ για να δρομολογήσουμε, συλλογικά και δημοκρατικά, όπως πράξαμε όλα αυτά τα χρόνια, όλες εκείνες τις ενέργειες και διαδικασίες που απαιτούνται για μια ομαλή μετάβαση σε μια νέα και ελπιδοφόρα περίοδο του Δήμου Βελβεντού!

Και είμαστε όλοι εδώ!

Καλωσορίζουμε ακόμα τον Περιφερειάρχη μας Θεόδωρο Καρυπίδη, τους βουλευτές ν. Κοζάνης του ΣΥΡΙΖΑ, Μίμη Δημητριάδη και Γιώργο Ντζιμάνη, τον αντιπεριφερειάρχη Ηλία Κάτανα και την εντεταλμένη σύμβουλο της Περιφέρειας Μαρία Καρυπίδου.

Σας ευχαριστούμε για τη σημερινή σας παρουσία στη Λαϊκή Συνέλευση, γνωρίζοντας τις πάμπολλες υποχρεώσεις που έχετε αυτό το διάστημα.

Φίλες και φίλοι,

«Δεν είναι πολλές οι φορές που σταματάς την πορεία σου για να σκεφτείς πώς έφτασες μέχρι εδώ. Αναδρομικά και αντίστροφα, αποσπασματικά και με άλματα. Αναπόληση απότομη, σαν να προσπαθείς να καταλάβεις τι κουβαλάς και τι σε κουβαλάει…», λέει ο ποιητής.

Όχι, δεν θα κάνουμε αναδρομή σε γεγονότα και καταστάσεις που προηγήθηκαν. Σε γνωστές ή λιγότερο γνωστές πτυχές του αγώνα που όλοι μαζί δώσαμε.

Όμως, θα μας επιτρέψετε, φίλες και φίλοι, να σταθούμε σε ένα κομβικό και θεμελιώδους σημασίας γεγονός, που  έπαιξε καθοριστικό ρόλο στα επόμενα χρόνια και μέχρι σήμερα.

Αυτό δεν είναι άλλο, από τη συγκρότηση τον Ιανουάριο του 2010 της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα των Φορέων και Πολιτών του δήμου Βελβεντού για την παραμονή, στην αρχή, του δήμου Βελβεντού ως αυτόνομου και ανεξάρτητου δήμου και στη συνέχεια για τον αγώνα για την επανασύσταση, την ανεξαρτησία και την αυτονομία του. Με την εντολή, την εξουσιοδότηση και την εμπιστοσύνη της Λαϊκής Συνέλευσης.

Εξάλλου, χωρίς την ύπαρξη των σχέσεων εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης, με βάση την ισότιμη ανθρώπινη ιδιότητα, δεν νοείται «βιώσιμη ιστορική κοινότητα».

Όλοι οι Φορείς του δήμου Βελβεντού αλλά και δεκάδες πολίτες στρατεύθηκαν από την πρώτη στιγμή στην κοινή προσπάθεια, σε ένα μεγαλειώδη και πολύμορφο αγώνα, που, δυστυχώς, παρά τα τεκμηριωμένα επιχειρήματα, παρά το πάθος όλων μας, δεν είχε αρχικά το αποτέλεσμα που όλοι προσδοκούσαμε. Το πώς και το γιατί, το μεγάλο «ΓΙΑΤΙ;» είναι τώρα πια λίγο πολύ γνωστά σε όλους μας.

Όλα χαμένα λοιπόν; Απολύτως όχι. Η αισιοδοξία αρχίζει από τη σωστή ανάγνωση μιας απαισιόδοξης πραγματικότητας…

«Το να πέσεις δεν είναι τρομερό, το να μην προσπαθείς να σηκωθείς είναι ολέθριο», έλεγε ο Βίκτωρ Ουγκώ.

Υπάρχει κι ένα παλιό αναρχικό σύνθημα που λέει: «Μόνο οι τρελοί πιστεύουν πως μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Και όμως είναι οι μόνοι που τον αλλάζουν»…

Αυτό το γεγονός όμως, δηλαδή το γεγονός της απώλειας ή καλύτερα της βίαιης και χωρίς καμία λογική κατάργησης του δήμου Βελβεντού και ειδικά με τον τρόπο που έγινε, φανέρωσε από τι μέταλλο είμαστε καμωμένοι.

Λυγίσαμε αλλά δεν σπάσαμε!

Και οργανωθήκαμε. Μεθοδικά. Με πίστη στο δίκιο του αγώνα μας. Οπλιστήκαμε με υπομονή και επιμονή. Ανασυγκροτηθήκαμε και ξεκινήσαμε.

Έτσι, λοιπόν, η συλλογική δράση έλαβε νέα χαρακτηριστικά, όπως η οριζοντιότητα, η άμεση δημοκρατία, η αυτοοργάνωση. Πήραμε τις τύχες μας στα χέρια μας…

Θυμάστε, φίλες και φίλοι, τι λέγαμε: «Χαμένοι είναι οι αγώνες που δεν ξεκίνησαν»! Αν δεν πολεμήσεις σημαίνει ότι ηττήθηκες, έχεις ήδη ηττηθεί. Αν σταματήσεις να αγωνίζεσαι, είναι σίγουρο πως θα χάσεις. Αν συνεχίσεις, μπορεί και να βγεις νικητής. Έτσι κι εμείς συνεχίσαμε. Γιατί, κανένας ανιδιοτελής αγώνας δεν πάει χαμένος. Και, βέβαια, όπως έλεγε ο Μπρεχτ «αν στη μάχη πας για να πεθάνεις, στρατιώτη μου, τον πόλεμο τον χάνεις».

Και ξεκινήσαμε, θα μου επιτρέψετε να πω, έναν ανένδοτο αγώνα. Αταλάντευτα και αδιαπραγμάτευτα. Με αξιοπρέπεια. Με στόχο την επαναφορά στο Βελβεντό, στο Δήμο Βελβεντού, της πραγματικής και ουσιαστικής Αυτοδιοίκησης. Πέρα από προσωπικές, επαγγελματικές, πολιτικές ή άλλες διαφορές που μπορεί να είχαμε. Κόντρα σε όλους αυτούς -και ήταν πολλοί πιστέψτε με- που δεν πίστευαν και δεν πίστεψαν ποτέ στην δικαίωση του αγώνα μας.

Μας ένωσε ο κοινός στόχος, το κοινό όραμα. Ο ανεξάρτητος και αυτόνομος Δήμος Βελβεντού. Και το πετύχαμε! Δικαιωθήκαμε, γιατί δώσαμε έμφαση στην αρχή της εμπιστοσύνης, της συντροφικότητας, της αλληλεγγύης…

Αυτό θα πει να αγωνίζεσαι. Και να νικάς. Είναι αυτό που ο Γκράμσι αποκαλούσε «οργανωμένο πολιτικό πάθος» κι ο Μαρξ «στιγμή ενθουσιασμού»…

Γιατί, κανένα όραμα και καμιά ιδέα δεν έχουν αξία, αν δεν σφραγίζονται από την αγωνιστική δράση, την κοινωνική προσφορά, την αξιοπρεπή στάση ζωής.

Και σήμερα είμαστε εδώ, απέναντί σας, για να σας ευχαριστήσουμε. Να σας ευχαριστήσουμε για την αμέριστη συμπαράσταση στον καθολικό μας αγώνα, για την απεριόριστη εμπιστοσύνη με την οποία μας περιβάλλατε.

Πολίτες του δήμου Βελβεντού, η Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα για την επανασύσταση, την ανεξαρτησία και την αυτονομία του δήμου Βελβεντού σάς ευχαριστεί γιατί ο αγώνας αυτός δεν ήταν των μελών της Συντονιστικής Επιτροπής, μόνο. Ήταν ο αγώνας όλων μας. Απανταχού των Βελβεντινών που ίσως για πρώτη φορά στην νεότερη ιστορία τους ενώθηκαν σε τέτοιο βαθμό σε αυτόν τον δίκαιο και αξιοπρεπή αγώνα. Αυτοί είμαστε! Αυτό είναι το Βελβεντό! Του μόχθου και της πίστης μα και της χαράς, της ειρήνης μα και της αντίστασης! Και αυτή είναι η μεγαλύτερη κατάκτηση, η μεγαλύτερη νίκη, που όλοι μας οφείλουμε να διαφυλάξουμε για το παρόν και το μέλλον του Βελβεντού.

«Το να ονειρευτούμε έναν καλύτερο κόσμο δεν είναι πολυτέλεια, είναι ευθύνη…Το να αγωνισθούμε για έναν δικαιότερο κόσμο δεν είναι επιλογή, είναι ανάγκη. Χρέος μας είναι να πολεμήσουμε την αγωνία μας και να την ξεπεράσουμε, να δημιουργήσουμε μια λύτρωση».

«Λυπήσου εκείνους που δεν ονειρεύονται…», λέει ένας στίχος του αγαπημένου Καββαδία…

Όλοι γνώριζαν και γνωρίζουν τα άλυτα και τεράστια προβλήματα που προκάλεσε το χωροταξικό του «Καλλικράτη». Όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις και ειδικά οι υπουργοί των Εσωτερικών γνώριζαν πολύ καλά την απελπισία και τα δεινά που είχε προκαλέσει η βίαιη και χωρίς καμιά διαβούλευση συνένωση δήμων. Και δεν έδιναν λύση αφήνοντας τις κοινωνίες να μαραζώνουν στην απέραντη θλίψη. Τις κοινωνίες, βέβαια, που δεν είχαν φροντίσει να θεσμίσουν διαδικασίες και τρόπους τόσο για να αγωνιστούν και να ανατρέψουν την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί όσο και για να ανταπεξέλθουν σε ένα βαθμό στις καθημερινές ανάγκες τους, όπως το κάναμε εμείς, εδώ στο Βελβεντό. Με τη Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα και την Εταιρεία μας, την «Κοινωνία των Πολιτών του Βελβεντού».

Και έπρεπε να έρθει αυτή η κυβέρνηση, έστω και με καθυστέρηση, και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της χώρας Αλέξης Τσίπρας για να αναγνωρίσει το πρόβλημα αλλά και τον αγώνα της κοινωνίας μας και έτσι να δοθεί η ποθούμενη από όλους μας λύση. «Μην υποτιμάτε πού μπορεί να φτάσει ένας λαός όταν αισθανθεί ταπεινωμένος», είχε πει σε ανύποπτο χρόνο ο σημερινός πρωθυπουργός. Και είχε δίκιο. Τον ευχαριστούμε θερμά.

Αλλά και ο σημερινός υπουργός Εσωτερικών, Αλέξης Χαρίτσης, όπως βέβαια και ο προκάτοχός του και νυν Γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρλέτης, τους οποίους επίσης ευχαριστούμε θερμά, πείστηκαν από εμάς, πίστεψαν σε εμάς και παρά τις σφοδρές αντιδράσεις που δέχτηκαν στο ίδιο τους το κόμμα, τόλμησαν. Να είναι βέβαιοι πως η κοινωνία του Βελβεντού θα τους δικαιώσει για αυτή τους την επιλογή.

«Τίποτα όμως δεν χαρίζεται», για να δανειστούμε μια φράση του Γιάννη Ρίτσου.

Είμαστε ο μόνος ηπειρωτικός δήμος που κατάφερε να αποκτήσει την ανεξαρτησία και την αυτονομία του με τον πολύχρονο και πολύμορφο αγώνα του, με πλήρως τεκμηριωμένα επιχειρήματα, με επιμονή και υπομονή και βέβαια χωρίς να παραγνωρίζουμε ή να είμαστε αγνώμονες, με την καθοριστική συνεισφορά του περιφερειάρχη Θεόδωρου Καρυπίδη, που από την πρώτη στιγμή, το 2010, ως δημοσιογράφος τότε,  δημόσια υποστήριξε το αίτημά μας και συντάχθηκε με τον αγώνα μας, διαφωνώντας ακόμα και με τους τότε συνεργάτες του στον τηλεοπτικό σταθμό Flash και μάλιστα έντονα πολλές φορές. Δεν ξεχνάμε, Θεόδωρε! Αλλά και των τεσσάρων σημερινών βουλευτών του ν. Κοζάνης του ΣΥΡΙΖΑ και της νομαρχιακής και περιφερειακής κομματικής οργάνωσης του ΣΥΡΙΖΑ, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, αλλά βεβαίως και πολλών πολλών άλλων που στήριξαν τον αγώνα μας, ιδιαίτερα την πρώτη περίοδο.

Πώς να ξεχάσουμε, φίλες και φίλοι, τον μοναδικό, τον ανεπανάληπτο Μανώλη Γλέζο, τον αντιστασιακό, τον αγωνιστή, τον υπέρμαχο της ελευθερίας και της άμεσης δημοκρατίας; Ο οποίος, ακόμα και στην δύσκολη κατάσταση που βρίσκεται η υγεία του, βρήκε το σθένος και τη δύναμη να στείλει το δικό του μήνυμα στη Λαϊκή μας Συνέλευση. Σε ευχαριστούμε για τη δύναμη που μας έδωσε η σιγουριά σου ότι αν συνεχίσουμε τον αγώνα θα καταφέρουμε να πάρουμε πίσω το δήμο μας. Σε ευχαριστούμε για όλα όσα μας πρόσφερες απλόχερα και συνεχίζεις να μας προσφέρεις αγωνιστή και πατριώτη Μανώλη Γλέζο!

Πώς να ξεχάσουμε, φίλες και φίλοι, τον Κώστα Ζουράρι, τον Δημήτρη Παπαχρήστο, τον εκφωνητή και αγωνιστή του Πολυτεχνείου, τον Γιώργο Οικονόμου, τον μαθητή του Κορνήλιου Καστοριάδη και παθιασμένο οπαδό της δημοκρατίας και της αυτονομίας, τον Γιώργο Σταματόπουλο με τα εξαίρετα άρθρα και κείμενά του για το Βελβεντό και τον αγώνα του, στην «Εφημερίδα των Συντακτών»;

Αλλά πώς να ξεχάσουμε και τους δικούς μας, τον κορυφαίο καρδιολόγο Χαρίσιο Μπουντούλα και την αείμνηστη λαογράφο Αθηνά Τζινίκου-Κακούλη, για να αναφέρουμε μόνο δύο από τους πολλούς και σημαντικούς σε πανελλήνιο επίπεδο συμπατριώτες μας, που μάς παρότρυναν ποικιλοτρόπως να μην εγκαταλείψουμε αλλά να συνεχίσουμε τον δίκαιο αγώνα μας.

Όλοι αυτοί που αναφέραμε, αλλά και άλλοι πολύ περισσότεροι, επώνυμοι και ανώνυμοι, στάθηκαν δίπλα μας, αναγνώρισαν το δίκαιο του αιτήματός μας, ένωσαν την φωνή τους με τη δική μας, πάλεψαν με τον τρόπο τους και σήμερα είναι περήφανοι για την ευτυχή κατάληξη και την ευόδωση του αγώνα μας.

Είναι «η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει» για να χρησιμοποιήσουμε τον γνωστό στίχο του Διονύση Σαββόπουλου.

Αισθανόμαστε τιμή που όλοι αυτοί οι άνθρωποι αφουγκράστηκαν τις αγωνίες και τους πόθους μας και μας συντρόφεψαν στον αγώνα που δώσαμε.

Τους ευχαριστούμε όλους από τα βάθη της ψυχής μας!

Φίλες και φίλοι,

στη χθεσινοβραδινή, τελευταία, συνάντηση των μελών της Συντονιστικής Επιτροπής, πάρθηκε ομόφωνα μία απόφαση, μετά από έναν γόνιμο διάλογο με πλουραλισμό απόψεων. Η Λαϊκή Συνέλευση είχε αποφασίσει και είχε εγκρίνει τον Ιανουάριο του 2010 τη συγκρότηση της -πάντα ανοιχτής σε όλους, χωρίς αποκλεισμούς, να μην το ξεχάσουμε ποτέ αυτό-, είχε αποφασίσει τη συγκρότηση της Συντονιστικής Επιτροπής και είχε εξουσιοδοτήσει τα μέλη της να διεξάγουν αυτόν τον υπέροχο αγώνα. Όχι πάντα χωρίς διαφωνίες ή και εντάσεις κάποιες στιγμές. Αλλά αυτή ακριβώς είναι η γοητεία και συνάμα η πεμπτουσία μιας πραγματικά δημοκρατικής, συμμετοχικής λειτουργίας, η διαφωνία αλλά και η σύνθεση απόψεων. Όσο και αν θα επιθυμούσαμε τη συνέχιση αυτής της ιστορικής, συμμετοχικής και δημοκρατικής λειτουργίας της Συντονιστικής Επιτροπής και όσο και αν σφυρηλατήθηκαν και αναπτύχθηκαν μεταξύ μας ισχυροί αγωνιστικοί δεσμοί και σχέσεις εμπιστοσύνης, ο ρόλος και ο σκοπός ύπαρξής της δεν υφίσταται πλέον.

Η αποστολή μας εξετελέσθη επιτυχώς. Ο αγώνας μας δικαιώθηκε. Η επανασύσταση του δήμου Βελβεντού έχει δημοσιευθεί και σε ΦΕΚ. Ο Δήμος Βελβεντού είναι γεγονός! Ένας νέος και δύσκολος αγώνας ξεκινά σήμερα. Αυτός της ανάτασης και της δημιουργίας. Και θα είμαστε όλοι παρόντες σε αυτήν την προσπάθεια από οποιοδήποτε μετερίζι κι αν βρεθούμε!

Φίλες και φίλοι,

Ζητάμε, σήμερα 16 Μαρτίου 2019, από τη Λαϊκή Συνέλευση των Πολιτών του Βελβεντού, εννιά και πλέον χρόνια μετά τη σύσταση της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα, την έγκριση για την παύση της λειτουργίας της, δηλώνοντας παράλληλα πως αν και όποτε χρειαστεί ξανά η συστράτευση και η αγωνιστική μας διάθεση είναι δεδομένη.

Συμφωνεί και εγκρίνει η Λαϊκή Συνέλευση των Πολιτών του Βελβεντού την παύση της λειτουργίας της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα;

Η Λαϊκή Συνέλευση των Πολιτών του Βελβεντού συμφώνησε και ενέκρινε την παύση της λειτουργίας της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα. Σας ευχαριστούμε.

Και κάτι τελευταίο, προσωπικό. Ως συντονιστής της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα και ιδιαίτερα την τελευταία 5ετία, οφείλω να ευχαριστήσω όλους τους συναγωνιστές μου για την τιμή που μου κάνανε να με εμπιστευτούν σε αυτή τη θέση ευθύνης. Και αν σε αυτή την πορεία υπήρξαν λάθη ή παραλείψεις -που είναι βέβαιο πως υπήρξαν- τους ζητώ να με συγχωρήσουν. Δεν ήταν εκ προθέσεως. Το γνωρίζουν, άλλωστε.

Φίλες και φίλοι,

είναι τόσα πολλά που θέλω και θέλουμε να αναφέρουμε στην αποψινή μας Συνέλευση αλλά δεν επιθυμούμε να κάνουμε κατάχρηση του χρόνου και της υπομονής σας. Κάποια άλλη στιγμή θα πούμε τα υπόλοιπα που είναι και τα περισσότερα. Και πού ξέρετε ίσως να γραφεί και κανά βιβλίο! Αξίζει να γραφεί για αυτή την πανέμορφη συλλογική προσπάθεια, για αυτόν τον υπέρ πάντων αγώνα που δώσαμε! Τι λες και συ, σύντροφε αγωνιστή, Μανώλη Στεργίου;

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς ,

Η ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΦΟΡΕΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΩΝ ΤΟΥ ΒΕΛΒΕΝΤΟΥ

ΒΕΛΒΕΝΤΟ – ΔΥΝΑΤΟ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ”

*Ευγένιος Ο’Νιλ

«Εμπρός στο αύριο που μας αξίζει»!

Τσιουκαρδάνης Νίκος

Πολίτης

Δεν μπορεί…

Δεν μπορεί…

Αυτή ήταν η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό, όταν χθες αργά το απόγευμα διάβασα ένα κείμενο-ανάρτηση συντοπίτη μου στο διαδίκτυο με θέμα τη συμμετοχή του Βελβεντού στις εκλογές του Μαΐου 2014.

Δεν μπορεί, σκέφτηκα, να μας καλεί «η συνείδησή μας» να προσέλθουμε στην κάλπη, να πάμε να ψηφίσουμε και να μην το ‘χουμε πάρει χαμπάρι! Τι είμαστε, ασυνείδητοι;

Δεν μπορεί, σκέφτηκα, να μας καλεί «το χρέος απέναντί της» να πάμε να ψηφίσουμε και μεις ως αγνώμονες περί άλλων (βλέπε συλλογικές και συμμετοχικές διαδικασίες, λαϊκές συνελεύσεις, δημοψηφίσματα, άμεση δημοκρατία, κ.ό.κ.) να τυρβάζουμε!

Δεν μπορεί, σκέφτηκα, να μας καλούν «όλοι οι πολιτικοί σχηματισμοί» να πάμε να ψηφίσουμε και μεις ως αχάριστοι να μην ανταποκρινόμαστε!

Δεν μπορεί, σκέφτηκα, να μας καλούν όλα τα παραπάνω «να ασκήσουμε το εκλογικό μας καθήκον και δικαίωμα» και μεις να τα αγνοούμε! Αν και εδώ μπερδεύτηκα λίγο, είναι αλήθεια, καθήκον και δικαίωμα μαζί; Θα τη βρω όμως την άκρη, πού θα πάει…

Δεν μπορεί, σκέφτηκα, να μας καλούν όλα τα παραπάνω «να συμμετάσχουμε στην εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη προσώπων… στα θεσμικά όργανα» και μεις να τα περιφρονούμε! Αν και κάπως… όψιμα ο «Καλλικράτης» έγινε φαίνεται θεσμικό όργανο.

Δεν μπορεί, σκέφτηκα, να μας κάλεσε «η πατρίδα και το 2010», αλλά μεις να… λιποψυχήσαμε!

 Δεν μπορεί, σκέφτηκα, «όλοι εμείς οι ορθοφρονούντες, οι υπομένοντες και φοβισμένοι» να μην ανταποκριθούμε ακαριαία και «να ζητήσουμε (μια απλή) συγνώμη»! Να πω την αλήθεια, και εδώ μπερδεύτηκα λίγο. Να ζητήσουμε… συγνώμη από όσους περιφρόνησαν την κοινωνία στην οποία ζουν, από όσους επέλεξαν το κόμμα τους αντί τους συμπολίτες τους; Από όσους υπάκουσαν ή εκβιάστηκαν από ιδιοτελή και εγωιστικά συμφέροντα; Ε, ας το πάρει το ποτάμι, σκέφτηκα…

Δεν μπορεί, σκέφτηκα, «θα πάμε, το λοιπόν, στην κάλπη»! Αφού είναι «ζήτημα ελευθερίας και συνείδηση προσωπικής ευθύνης απέναντι στην τοπική μας κοινωνία, στις άλλες τοπικές κοινωνίες και στην πατρίδα ολάκερη η συμμετοχή μας στην επικείμενη εκλογική διαδικασία»! Τι είμαστε μεις; Ανεύθυνοι; Ασυνείδητοι; Δεν έχουμε προσωπική ευθύνη;

Δεν μπορεί, σκέφτηκα, «στην κάλπη θα πάμε με τον πολιτισμό μας. Με τη γνησιότητα και την αυθεντικότητά του. Όχι με τις παραχαράξεις του: την ωραιοπάθεια, τον αυτοθαυμασμό, το συλλογικό ναρκισσισμό και το σύνδρομο της τοπικής μοναδικότητας. Με τις παραχαράξεις ούτε επικοινωνείς ούτε κοινωνείς. Κάθεσαι μόνος μπροστά στον καθρέφτη σου, βλέπεις το είδωλό σου και αυτοθαυμάζεσαι…». Και γω, ο αφελής, που νόμιζα ότι αγαπούσα τον τόπο μου και απλά αγωνιζόμουν γι’ αυτόν, δεν είχα καταλάβει ότι ήμουν ναρκισσιστής! Συγχωράτε με…

Δεν μπορεί, σκέφτηκα, «Πάμε στην κάλπη για να συναντήσουμε σ’ αυτήν (όχι με αντιπαλότητα και εκατέρωθεν αντιζηλίες) τις άλλες (αδελφές) τοπικές κοινωνίες, που δεν είναι εχθροί, ούτε μας απειλούν, ούτε η σχέση μαζί τους είναι “τιμωρία’’. Ούτε πάμε για να κατακτήσουμε εχθρούς ούτε πάμε για να κατακτηθούμε από εχθρούς. Αποβάλλουμε αυτή τη δεισιδαιμονία…». Και γω, ο αφελής, που νόμιζα ότι συναντιόμουν με αυτές τις αδελφές τοπικές κοινότητες συχνότερα από μια φορά στα τέσσερα χρόνια!

Δεν μπορεί, σκέφτηκα…

«Πάμε χωρίς φόβο, με καλή προαίρεση…»

«Στην κάλπη δεν πάμε για να διαιρέσουμε…»

«Πάμε για να υπάρξουμε μαζί…»

«Στην κάλπη δεν πάμε σήμερα για να υπονομεύσουμε…»

«Στην κάλπη πάμε για να ενθαρρύνουμε και να ενισχύσουμε όλους…»

«Πάμε να αποδείξουμε ότι η αυτοπραγμάτωση…»

Και μετά σκέφτηκα, αν όλα αυτά τα κάνει η κάλπη, μήπως να την… αγιοποιήσουμε, βρε παιδιά! Αν όλα αυτά τα πετυχαίνω πηγαίνοντας στην κάλπη και με τόσες φορές που έχω ψηφίσει, θα έπρεπε να έχω σώσει την ψυχή μου και να ζω σ’ έναν κόσμο παραδεισένιο, εν ειρήνη και ευδοκία!

Και μετά είδα ότι ο συντάκτης του κειμένου είναι ιερέας!

Και μετά είδα ότι ο συντάκτης του κειμένου είναι και παπαδάσκαλος!

Και μετά είδα ότι ο συντάκτης του κειμένου ήταν και ένας από όλους εμάς που μάλιστα πρωτοστατούσε, όταν σύσσωμη η τοπική μας κοινωνία διαμαρτύρονταν εναντίον του «Καλλικράτη»!

Και μετά σκέφτηκα ότι η προσωπική μας ευθύνη είναι απέναντι στην κοινωνία στην οποία ζούμε και δημιουργούμε και ότι είναι «οι άνθρωποι αυτοί που κάνουν την Ιστορία τους».

Και μετά θυμήθηκα ότι δημοκρατία, Άμεση Δημοκρατία, είναι «ταυτόχρονα διαδικασία διαβούλευσης, λήψης και εφαρμογής των αποφάσεων, πολιτειακό σύστημα και τρόπος κοινωνικής συνύπαρξης. Το περιεχόμενο όλων αυτών είναι η αυτονομία της κοινωνίας, που η ίδια δημιουργεί τους θεσμούς της και κυβερνάται απευθείας από ελεύθερους και ισότιμους πολίτες. Αυτός ο τρόπος κοινωνικής οργάνωσης δεν αφήνει κανένα χώρο για ιεραρχίες, αρχηγούς, κυβερνήτες και κόμματα, αλλά μόνο για πολίτες που βιώνουν και ασκούν την πολιτική και ταυτόχρονα ασκούνται σε αυτήν. Για ανθρώπους που όλοι βιώνουν την χαρά της ατομικής πρωτοβουλίας, της συλλογικής προσπάθειας, της αλληλεγγύης και της αγάπης». Η δε αυτοδιοίκηση είναι το… κύτταρο της δημοκρατίας.

Και μετά σκέφτηκα ότι «η εξουσία θα πρέπει λοιπόν κάποτε να επιστρέψει στον δήμο. Τελικώς, αυτό και μόνον είναι το ουσιώδες διακύβευμα».

Και μετά «θυμήθηκα» ότι τη δημοκρατία την διακρίνει η πραότητα.

Και μετά σκέφτηκα ότι εγώ που δεν θα πάω στην κάλπη δεν μπορεί να είμαι ούτε ασυνείδητος, ούτε εγωπαθής, ούτε ναρκισσιστής. Αλλά ένας απλός πολίτης που πορεύεται, όπως εκατομμύρια άλλοι, μέσα σε μια κοινωνία που διατηρεί το δικαίωμα να αυτοθεσμίζεται. Και ακριβώς επειδή είμαι μέλος ενός κοινωνικού συνόλου, η συνείδησή μου, το χρέος μου είναι απέναντι σ’ αυτή την κοινωνία.

Όλοι, λοιπόν, όσοι δεν θα πάμε στις κάλπες –και θα είμαστε οι πολλοί- δεν είμαστε ούτε ασυνείδητοι, ούτε ανεύθυνοι, ούτε αγνώμονες, ούτε ναρκισσιστές και εγωπαθείς. Αλλά είμαστε πολίτες υπεύθυνοι, με κρίση και άποψη την οποία κάνουμε πράξη.

Και μετά πήρα το μολύβι και έγραψα:

Κανένας αγώνας δεν πρέπει να σταματά επειδή κάποιοι δεν αγωνίζονται!

Αμήν!

Υγιαίνετε…

Τσιουκαρδάνης Νίκος

Πολίτης

ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ

Με αφορμή την αυθόρμητη εκδήλωση εθελοντισμού των Βελβεντινών στις μετά Καλλικράτη ημέρες, θέλω να καταθέσω κάποιες αλήθειες για την αξιοσύνη της βελβεντινής κοινωνίας. Το Βελβεντό είναι ένας τόπος, που δόλια στερήθηκε την αυτονομία του από μια κατ’ επίφαση σοσιαλιστική κυβέρνηση. Αυτή η αντιμετώπιση που μας επεφύλαξαν οι πολιτικοί μας, ήταν καθ’ όλα άδικη για ένα τόπο που ξέρει να αξιοποιεί ορθολογικά τις δυνατότητες του, φυσικές και ανθρωπογενείς.
Ο εθελοντισμός είναι μια ανθρώπινη αξία, η οποία εκδηλώνεται όταν οι άνθρωποι συμμετέχουν και μάλιστα με ενεργό ρόλο στην κοινωνία. Ο εθελοντής προσφέρει τον ελεύθερο χρόνο, τη γνώση του, την εμπειρία του, χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα. Η προσφορά της εργασίας, ή της υπηρεσίας είναι αυθόρμητη, ενσυνείδητη και ανιδιοτελής. Είναι μια στάση ζωής, την οποία οι βελβεντινοί ανέπτυξαν από πολύ παλιά, η οποία αναδεικνύει τις ιδιαίτερες αξίες της κοινωνικής συμμετοχής, της αλληλεγγύης, του αλτρουισμού και της φιλανθρωπίας. Οι ρίζες του εθελοντισμού στο Βελβεντό είναι βαθιές μέσα στην ιστορική του πορεία και το κοινωνικό έργο που παρήχθη είναι εμφανές στο χώρο μας ακόμα και σήμερα στην εποχή της ατομίκευσης και της τεχνογνωσίας.
Αν ανατρέξουμε στα πολύ παλιά χρόνια θα δούμε ότι η εθελοντική πρωτοβουλία εμφανίζεται με πολλές μορφές δράσης. “Στα χρόνια της υπομονής δεν μας θυμήθηκε κανείς” (Μάνος Ελευθερίου), ωστόσο οι βελβεντινοί αβοήθητοι από την κρατική μηχανή, όπως και τώρα αποδιοπομπαίοι από την δήθεν Καλλικρατική “μεταρρύθμιση”, πήραν στα χέρια τους τα θέματα της τοπικής κοινωνίας κι έδωσαν καθοριστικές λύσεις στα χρόνια προβλήματα. Δημιούργησαν εξ’ ιδίων υποδομές στον οικισμό, στην καλλιεργήσιμη γη, προστατευτικά έργα για την αποφυγή φυσικών καταστροφών, έστησαν αξιόλογους και υγιείς συνεταιρισμούς και ανέδειξαν την πανανθρώπινη αξία της αλληλοβοήθειας.
Αν προσπαθήσουμε να ταξινομήσουμε τις ανθρώπινες δράσεις της θέλησης και της διάθεσης, θα οδηγηθούμε σε πολυποίκιλες μορφές εθελοντισμού. Ο κοινωνικός εθελοντισμός αναπτύχθηκε σε χρόνους δύσκολους και χαλεπούς. Με την αλληλοβοήθεια οι φίλοι, οι συγγενείς, οι γείτονες “χυμούσαν” για να βοηθήσουν, ή να συμπαρασταθούν όποιον είχε ανάγκη. Χωρίς πληρωμή. Κι εκείνος το ξεπλήρωνε με αμοιβαία εργασιακή υπηρεσία, όταν μπορούσε, όταν κατόρθωνε να σταθεί στα πόδια του. Αυτό, αν μη τι άλλο, δείχνει τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής των βελβεντινών. Ο περιβαλλοντικός εθελοντισμός εμφανίσθηκε με πρωτοβουλίες για τη προστασία και την αναβάθμιση του φυσικού και του αστικού περιβάλλοντος. Ο πολιτιστικός εθελοντισμός ήρθε να συμπληρώσει τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς του κόσμου και να τονώσει την ψυχή του με την διοργάνωση μουσικών, θεατρικών και εικαστικών δραστηριοτήτων. Ο σωματειακός εθελοντισμός ένωσε ανθρώπους για την επιδίωξη κοινού σκοπού, ιδρύοντας φορείς και οργανώσεις, που έμελλε να μεγαλουργήσουν και να σφραγίσουν με την ενεργή παρουσία τους την αξιοσύνη, την λεβεντιά και την αρχοντιά του τόπου.
Βασικές υποδομές στο δομημένο ιστό του Βελβεντού, σχολεία, βιβλιοθήκες, μουσεία, νομικά πρόσωπα, συνεταιρισμοί, φορείς του πολιτισμού και του αθλητισμού στήθηκαν και αναπτύχθηκαν στον τόπο μας με τον εθελοντισμό. Εθελοντική εργασία και διακόνημα μαζί είναι και η φροντίδα των 75 και πλέον ξωκλησιών, που οι βελβεντινοί τα παρέλαβαν από πάππου προς πάππου, τα συντηρούν, τα διατηρούν καθαρά, τα λειτουργούν και εξωραΐζουν τον περιβάλλοντα χώρο τους, βάζοντας – σχεδόν πάντα – βαθιά το χέρι στη τσέπη για να το πετύχουν.
Ο χρόνος κύλησε και σ’ όλο αυτό το διάστημα κάναμε τα πάντα για να πάμε τον τόπο μας μπροστά. Ο τόπος, μαζί και ο κόσμος, πρόκοψε. Ο Δήμος λειτούργησε υποδειγματικά κι έφθασε δικαιολογημένα στο εξαιρετικό επίπεδο να προσφέρει στον πολίτη ποιότητα υπηρεσιών. Και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Με την θηλιά του αντικοινωνικού Καλλικράτη στο λαιμό των βελβεντινών. Ένα νομοσχέδιο που καταργεί την αυτοδιοίκηση και αναδεικνύει την ετεροδιοίκηση, που ακυρώνει την τοπική διοίκηση και προωθεί την τοπική διαχείριση, που δημιουργεί μεγαλύτερες διοικητικές μονάδες, απόμακρες στον πολίτη, για να ασκήσουν εξουσία με τον πιο ψυχρό και επιχειρηματικό τρόπο. Αντιδράσαμε, αντισταθήκαμε στον εμπαιγμό με την νεολαία στην πρώτη γραμμή και επιλέξαμε έναν αγώνα ειρηνικό για τα δίκαιά μας. Ξέρουμε ότι θα υπάρξουν προβλήματα στον τόπο μας. Όμως δεν περιμένουμε να γίνει και τίποτα αυτήν την αυτοδιοικητική θητεία, καθώς θα υπάρξει υποχρηματοδότηση των Δήμων. Είναι ξεκάθαρο ότι ο “Καλλικράτης” στη βασική φιλοσοφία του στηρίχτηκε στις συνθήκες του Μνημονίου και του Δ.Ν.Τ. Ξέρουμε επίσης ότι θα δοκιμασθεί η αντοχή της κοινωνίας μας.
Όμως μέσα απ’ αυτόν το αγώνα μας αναδείξαμε και δημιουργήσαμε ξεχασμένες και νέες μορφές της γνήσιας λαϊκής συμμετοχής. Με στόχο να βρούμε λύσεις στα καθημερινά προβλήματα του τόπου μας. Ο κόσμος του Βελβεντού ανήγαγε σε κορυφαία ιδέα και πρακτική την αυτοδύναμη ενέργεια του δήμου των πολιτών, χωρίς αντιπροσώπους και κόμματα. Χωρίς θεσμική και κρατικοδίαιτη υποστήριξη, χωρίς εργολαβική εργασία και χρηματοδοτούμενες πρωτοβουλίες, μα με τα χέρια μας, το μεράκι, την άσβεστη διάθεση για ένα καλύτερο αύριο, εθελοντικά, αφιλόκερδα και αυτόβουλα πιάσαμε δουλειά. Όχι πως είχαμε παραιτηθεί ποτέ απ’ αυτές τις συμμετοχικές και ανιδιοτελείς δράσεις της κοινωνίας, καθόσον πάντα ήμασταν στο πρώτο μετερίζι του εθελοντισμού! Η δουλειά στην συντονιστική, στους φορείς, στην καθαριότητα, στις πολιτιστικές εκδηλώσεις της βελβεντινής παράδοσης και λεβεντιάς, στην προβολή του τόπου, μας βοηθάν να αναζητήσουμε τον επαναπροσδιορισμό μας και να προσπαθήσουμε να αγγίξουμε την αυτογνωσία μας. Ο Κορνήλιος Καστοριάδης, στην σημερινή πολιτική σκηνή όπου δεν υπάρχουν αληθινές κυβερνήσεις και οι κοινωνίες είναι ακυβέρνητες, πιστεύει ότι “η μόνη λύση είναι να αφυπνισθούν ξανά οι κοινωνίες” και οι άνθρωποι “να πιστέψουν στις δικές τους δυνάμεις, να επινοήσουν άλλους τρόπους πολιτικής πράξεως… ο στόχος αυτής της αυτοοργάνωσης και του αυτοκαθορισμού είναι η αληθινή δημοκρατία, η αυτονομία”.
Το πρώτο μεγάλο κέρδος απ’ αυτόν τον αγώνα μας ήταν η ενεργοποίηση της νέας γενιάς και η συμμετοχή της στα τοπικά προβλήματα. Έτσι λοιπόν στο Βελβεντό σήμερα μπολιάζεται από τη μια η εμπειρία, η γνώση και η αξιοσύνη και από την άλλη η καινοτομία, οι φρέσκες ιδέες και η υγιής σκέψη. Άλλωστε η αλληλεγγύη των γενεών, βασική κοινωνική επιλογή για την προκοπή ενός τόπου, απαιτεί τη συνεργασία, την εμπιστοσύνη και την αναγνώριση της προσπάθειας. Εμείς, η γενιά της Μεταπολίτευσης και οι ακόμα μεγαλύτεροι οφείλουμε να αναγνωρίσουμε αυτήν την ενεργή συμμετοχή της νεολαίας μας, να δείξουμε εμπιστοσύνη στα παιδιά μας και να τα εκχωρήσουμε κι άλλες θεσμικές και δημιουργικές πρωτοβουλίες. Να τα “ορμηνεύουμε”, να τα συμβουλεύουμε, να τα προσεγγίζουμε αξιόπιστα και να τα αναγνωρίζουμε το δικαίωμα που έχει κανείς να ονειρεύεται και να ελπίζει. Γιατί πιστεύουμε στη νέα γενιά, την ελπίδα του τόπου μας. Είναι χρέος μας να εξηγήσουμε, αλλά και ταυτόχρονα είναι θαρραλέα διαπίστωση ότι οι όποιες μεταβολές στην ποιότητα ζωής – επικυρωμένες ή επερχόμενες – θα επιβαρύνουν κυρίως τα νέα παιδιά. Η νεολαία σήμερα αποτελεί το αναξιοποίητο τοπικό μας κεφάλαιο. Αυτό πρέπει να ενεργοποιηθεί για το καλό της κοινωνίας μας. Κι εμείς οι μεγαλύτεροι να στηρίξουμε αυτήν την ελπιδοφόρα εξέλιξη.
Το νέο δυναμικό του τόπου μας, με αξιοζήλευτες σπουδές εντός και εκτός της χώρας, με την ευχέρεια της επικοινωνίας, την τεχνογνωσία και την όρεξη για δουλειά, ήδη συμμετέχει στην νέα βελβεντινή προσπάθεια για την αναδιοργάνωση του τόπου. Πρόκειται για μια αναγεννητική, ανιδιοτελή και ποιοτική προσφορά στην γενικότερη προσπάθεια για την αυτονομία του Δήμου, την αντιμετώπιση των τοπικών προβλημάτων και το ξεπέρασμα της σημερινής πολύπλευρης κρίσης. Είναι ξεκάθαρο ότι η νέα εποχή απαιτεί νέες ιδέες, ανοιχτά μυαλά, ρηξικέλευθες αντιλήψεις, καθαρό λόγο και γνώση των νέων τεχνολογιών. Η νέα γενιά του Βελβεντού διαθέτει όλα τα παραπάνω. Χρειάζεται να της δείξουμε την εμπιστοσύνη μας, να της εμφυτεύσουμε την αξία του εθελοντισμού, να της θωρακίσουμε την εμπειρία και την βελβεντινή αξιοσύνη, για να αντιμετωπίσουμε την χρόνια κρίση, που δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά κυρίως αξιακή. Και να πορευθούμε μαζί της για ένα καινούργιο κόσμο, για ένα καλύτερο αύριο. Για το Βελβεντό των ονείρων μας και των παιδιών μας.

ΣΙΟΜΟΣ ΚΩΣΤΑΣ
ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
ΠΟΛΙΤΩΝ ΒΕΛΒΕΝΤΟΥ

Δρόμοι της Ελευθερίας-Σαν να μην πέρασε μια μέρα…

Του Νίκου Τσιουκαρδάνη-Πολίτη
Στην αρχαία Αθήνα δεν υπήρχε πιο φθηνό φαγητό από τις φακές. Όποιος έτρωγε σήμαινε ότι βρισκόταν σε κατάσταση απόλυτης ανέχειας. Μια μέρα, ο Διογένης έτρωγε ένα πιάτο φακές, όταν πέρασε ένας απεσταλμένος του άρχοντα και του είπε: «Α, Διογένη! Αν μάθαινες να μην είσαι ανυπότακτος και αν κολάκευες λιγάκι τον άρχοντα, δεν θα ήσουν αναγκασμένος να τρως συνέχεια φακές». Ο Διογένης σταμάτησε να τρώει, κοίταξε στα μάτια τον πλούσιο συνομιλητή του και αποκρίθηκε: «Α, φουκαρά αδερφέ μου! Αν μάθαινες να τρως λίγες φακές, δεν θα ήσουν αναγκασμένος να υπακούς και να κολακεύεις συνέχεια τον άρχοντα».
Φίλες και φίλοι, ο… άνθρωπος από τη φύση του έχει την τάση να στέκεται όρθιος. Όποιος, όπως εμείς, έχει ένα «Γιατί;» να ζει μπορεί ν' αντιμετωπίσει οποιοδήποτε «Πώς»…
Αγαπητοί συμπολίτες και συμπολίτισσες, ο τόπος που κατοικούμε, ο τόπος που γεννηθήκαμε, ζούμε και αγαπάμε, βρίσκεται το τελευταίο διάστημα, και κυρίως σήμερα, σε μία ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή.
Οι τεράστιοι δήμοι που σχηματίστηκαν με τον… «Καλλικράτη», όπως το ‘χουμε ξαναπεί, μόνο την Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν υπηρετούν. Είναι ένα ακραίο αντίγραφο της κεντρικής εξουσίας, με άφθονη γραφειοκρατία, που ψάχνει για τροφή, πόρους για έργα και λοιπές(;) δραστηριότητες. Με τον «Καλλικράτη» τεμάχισαν ψυχρά τη χώρα, όπως χάραζαν οι αποικιοκράτες τα σύνορα των κρατών στις χώρες που κατακτούσαν δημιουργώντας αποικίες.
Βέβαια, οι θιασώτες της καζινοοικονομίας και των… τυχερών παιγνίων εσχάτως, μας θεωρούν ντεμοντέ, κατάλοιπα του παρελθόντος και προτείνουν τη μουσειοποίηση της παράδοσης. Συκοφαντούν έννοιες όπως Κοινότητα, Πατρίδα, Έθνος, Ελλάδα. Προσπαθούν να καταργήσουν την Ιστορία, την Παράδοση, την Ταυτότητα…
Ο… «Καλλικράτης», λοιπόν, σαν να μας τα… μπέρδεψε(sic) κάπως τα πράγματα (και ασφαλώς αυτό δεν ισχύει για μας’ καθότι εμείς γνωρίζαμε…). Γιατί έχουν περάσει τέσσερις μήνες πια από την εφαρμογή της πολυδιαφημισμένης μεταρρύθμισης, λέμε τώρα, μη φανταστείτε!, κι ακόμα κανείς δεν έχει καταλάβει – ούτε καν από τους υποστηρικτές της - με ποια λογική (εκτός από την «προφανή» αυτή της γεωγραφικής «εγγύτητας» και φυσικά του μνημονίου που το ήξεραν ότι ερχόταν) ενοποιήθηκαν οι δήμοι. Ούτε έναν συμπαραστάτη του Πολίτη και του Δημότη δεν κατάφεραν να εκλέξουν στο νομό και στην Περιφέρειά μας και κάτι ανάλογο συνέβηκε σε όλη τη χώρα. Υποτίθεται μία από τις κορυφαίες καινοτομίες του «Καλλικράτη»! Ενώ λοιπόν θα έπρεπε η εκλογή του οργάνου αυτού να ήταν από τις πρώτες αποφάσεις-προτεραιότητες των δημοτικών και περιφερειακών συμβουλίων, με την ανάληψη των καθηκόντων τους την 1-1-2011, δεδομένου ότι η προθεσμία έληγε δυο μήνες μετά, εντούτοις η εκλογή αυτή ματαιώθηκε στους περισσότερους δήμους και στις περιφέρειες!!! Έτσι μόνο οι τέσσερις από τις δεκατρείς αιρετές περιφέρειες βρήκαν πρόσωπο κοινής αποδοχής για τη συγκεκριμένη θέση. Ακόμη χειρότερη η αναλογία στην περίπτωση των δήμων. Από τους εκατόν ογδόντα δήμους, που υποχρεώνονταν βάσει του νόμου να εκλέξουν, το κατόρθωσαν μόνο οι είκοσι! Δυστυχώς, για τους εμπνευστές του, ο… «Καλλικράτης» δεν έχει πετύχει τίποτε άλλο, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, παρά να κάνει πράξη τη ρήση του Αριστοτέλη «δεν υπάρχει τίποτε πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των ανίσων»…
Φίλες και φίλοι, είμαστε πολίτες του Δήμου Βελβεντού. Του μοναδικού Δήμου στην Ελλάδα που αγωνίζεται με συνέπεια και συνέχεια εδώ και τέσσερα χρόνια για την ανεξαρτησία και την αυτονομία του. Ουσιαστικά δηλαδή, για την πεμπτουσία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης που είναι μία και μόνο λέξη: Δημοκρατία.
Για μας, σήμερα, αλλά και αύριο, κύρια προτεραιότητα πρέπει να είναι - και είναι - η ενδυνάμωση του αισθήματος εκείνου, ότι αποτελούμε όλοι μια ομάδα. Μια ομάδα όπου το «εμείς» παίρνει το προβάδισμα έναντι του «εγώ». Μια ομάδα που ξέρει να αξιοποιεί τη διαφορετικότητα των μελών της και να διοχετεύει την ενέργειά της προς τον ένα και κοινό στόχο που μας ενώνει όλους: Την αυτονομία του Δήμου Βελβεντού!
Επιμένουμε, λοιπόν, και παράλληλα διατηρούμε την ικανότητά μας να νιώθουμε εξοργισμένοι, να ξανασυναντιόμαστε, να οργανωνόμαστε, να μιλάμε, να κινητοποιούμαστε, να χαιρόμαστε, να κλαίμε, να γελάμε, να αγαπάμε, να μισούμε, να πιστεύουμε στις ικανότητές μας, να ανασυγκροτούμε τις δυνάμεις μας, να ανακτούμε τη Φωνή μας, το Λόγο μας, αλλά πάνω απ’ όλα να ανακτούμε επίσης την ικανότητά μας ν’ Αποφασίζουμε…
Ο ξεσηκωμός των τοπικών κοινωνιών αρχίζει ν' αποδίδει καρπούς σε πολλά σημεία της ελληνικής και όχι μόνο επικράτειας• είναι, όντως, μια νίκη της συλλογικής δράσης των κατοίκων, των πολιτών, έναντι των αυθαιρεσιών της κεντρικής εξουσίας, μια επιβεβαίωση ότι όπου δεν παρεμβαίνουν τα κόμματα, ανθοφορεί η δικαιοσύνη, τελεσφορεί η λαϊκή επιθυμία.
Εάν το κοινωνικό μας υλικό επιτρέπει την υπέρβαση μιας εποχής, αυτή νομίζουμε πρέπει να είναι η εποχή του κομματισμού. Εποχή της επικυριαρχίας του κομματικού συμφέροντος πάνω στους θεσμούς, εποχή του κομματικού κράτους. Και εάν απέμεινε κοινωνική ορμή για το πέρασμα σε μια καινούρια, αυτή δεν μπορεί παρά να είναι η εποχή της Κοινωνίας. Η εποχή της Κοινωνίας των Πολιτών.
Αποφάσεις κυβερνητικών στελεχών, που δεν λαμβάνουν υπ' όψιν τις τοπικές κοινωνίες, πλέον δεν υλοποιούνται εύκολα. Αρχίζει να γίνεται κοινός τόπος ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι ένα τέχνασμα των ολίγων που εκμεταλλεύονται ασύστολα και αδιάντροπα τους πολλούς. Η κοινωνία απαιτεί να συμμετέχει και αυτή η ίδια σε αποφάσεις που αφορούν το μέλλον της, την τύχη της. Καιρός ήταν• αρκεί να 'χει συνέχεια η αντίδραση που εκδηλώνεται εσχάτως σ' όλη, σχεδόν, την Επικράτεια.
Μπορεί, λοιπόν – κι ας πασχίζει η εξουσία για να το αποτρέψει - ένας μόνον άνθρωπος, μια μειοψηφία, μια ομάδα να «βραχυκυκλώσει» τη λειτουργία του κράτους και να ακυρώσει για μεγάλο διάστημα τους μηχανισμούς επιβολής του νόμου…
Άρα το κύριο ζήτημα που προκύπτει είναι η ανάγκη αμφισβήτησης της νομιμότητας, όταν αυτή θεμελιώνει διακρίσεις και επιτείνει την ανισότητα.
Βέβαια τέτοιες απόψεις αντιμετωπίζονται συχνά ως αιρετικές…
Ειλικρίνεια, πίστη στον αγώνα και αυτογνωσία, λοιπόν, το ζητούμενο σήμερα. Όροι απαράβατοι για την όποια «νίκη» ή «σωτηρία» μας…
Αν σήμερα εγκαταλείψουμε αυτό το πρόταγμα, τότε θα ενεργήσουμε, όπως μας προειδοποιούσε ο Τοκβίλ: «Όταν το παρελθόν δεν ρίχνει το φως του στο μέλλον, τότε ο νους του ανθρώπου σκοτεινιάζει». Ή όπως έλεγε ο Βιντάλ Νακέ: «Αυτός που έχει μνήμη του παρελθόντος έχει την ελπίδα του μέλλοντος».
Σε περιόδους αντιφάσεων κι αμφιβολιών, σε κοινωνίες ανέσεων κι αδιεξόδων, τις απαντήσεις στις προτεραιότητες της προσωπικής ζωής και του δημόσιου βίου δεν θα τις βρουν οι πολίτες στην ιδιώτευση και στην τελετουργία, αλλά στις νέες συλλογικότητες ριζοσπαστικής αμφισβήτησης των κατεστημένων και διεκδίκησης των διαφορετικών ιδεών. Η συνταγή είναι απλή: ψυχραιμία, όχι βιασύνη, μεθοδικές κινήσεις, ήπια επιμονή στις αρχές.
Φίλες και φίλοι, έχουμε ξαναπεί ότι, «πέραν του σχεδιασμού, προϋπόθεση αντιμετώπισης των μεγάλων προβλημάτων είναι η συνειδησιακή συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας και του κάθε μέλους της. Με ένα λόγο: Στις μεγάλες στιγμές της τοπικής κοινωνίας, οι άνθρωποι που δοκιμάζονται, δεν είναι άθροισμα μεμονωμένων πολιτών, αλλά οφείλουν να είναι κοινωνία συνανθρώπων. Έτσι και η αντιμετώπιση μεγάλων θεμάτων γενικότερα, προϋποθέτει τη μετάβαση από τον άνθρωπο στο συνάνθρωπο και από τον πολίτη στον συμπολίτη, πέρα από κομματικά σύνορα που δυστυχώς, αντί να λειτουργούν δημιουργικά λειτουργούν διχαστικά…».1
Εφόσον δεχόμαστε πως για να λειτουργήσει η δημοκρατία χρειάζονται ενεργοί πολίτες, η έννοια της δημοκρατίας είναι ταυτόσημη μ' εκείνη του ενεργού πολίτη. «Ως πολίτες, έχουμε όλοι την υποχρέωση να παρεμβαίνουμε και να εμπλεκόμαστε – ο πολίτης είναι αυτός που αλλάζει τα πράγματα», συνήθιζε να λέει ο νομπελίστας πορτογάλος συγγραφέας και διανοούμενος Ζοζέ Σαραμάγκου.
Δηλαδή, του ανιδιοτελούς εθελοντή που γνωρίζει καλά τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά του και αγωνίζεται γι' αυτά, όχι μόνο για τον εαυτό του και την οικογένειά του, αλλά και για το κοινό καλό. Για την πόλη, την κοινωνία, την πατρίδα, το έθνος, τον πλανήτη. Ο ενεργός πολίτης δεν ανήκει στην ανθρωπομάζα των ιδιωτών-καταναλωτών, αλλά, ως γνωστόν, είναι ένα πρόσωπο καλά ενημερωμένο, που σκέφτεται συνολικά και δρα τοπικά, δραστηριοποιείται στην καθημερινότητά του κοινωνικά.
Αυτοοργάνωση, αυτονομία, ανεξαρτησία. Αν είναι να επιβιώσει η χώρα μας αλλά και η ανθρωπότητα, θα επιβιώσει μόνο με τη μορφή κοινοτικής οργάνωσης, δηλαδή κοινοτήτων με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αυτονομία. Όπου η ατομική ελευθερία και ευτυχία του καθενός θα είναι προϋπόθεση για την ελευθερία και την ευδαιμονία του κοινωνικού συνόλου. Η πυραμιδική οργάνωση σοβιετικού τύπου είναι καταδικασμένη…
Να είμαστε λοιπόν αισιόδοξοι. Αντίθετα με ό,τι υποστηρίζουν οι οπαδοί του στρουκτουραλισμού, οι άνθρωποι δημιουργούν με τη δράση τους την Ιστορία, αλλά σε συνθήκες που οι ίδιοι δεν επιλέγουν.
Τοπικές κοινωνίες: η μόνη λύση. Σαφώς και υπάρχουν ιδεολογικές συγκρούσεις σ' αυτές τις κοινωνίες, και βέβαια επικρατούν μικρά και μεγάλα συμφέροντα, θα ήταν αδιανόητο να μην πνίγονται σε διαπροσωπικές έριδες• παρά ταύτα είναι η μόνη εφικτή λύση στο σημερινό (βάρβαρο και νεοφιλελεύθερο) εθνικό αδιέξοδο. Αυτό όμως σημαίνει ν' αγαπάς τον τόπο σου, τους φίλους σου, τις παρέες σου, τη γειτονιά σου• το πνεύμα της ύλης• την πολιτική του πνεύματος.
Το μεγαλύτερο έλλειμμα της χώρας δεν είναι στα δημόσια οικονομικά, είναι στη σφαίρα της λογικής. Αλλά δυστυχώς γι’ αυτό το έλλειμμα δεν υπάρχει κανενός είδους «μνημόνιο» που μπορεί να το θεραπεύσει.
Φίλες και φίλοι, πριν ένα χρόνο είχαμε την αίσθηση ότι είμαστε μια μειονότητα που περπατάει σε αδιάβατους δρόμους, στους δρόμους της πολιτικής ανυπακοής. Σήμερα αυτούς τους δρόμους τους περπατάνε περισσότεροι, χρειάζεται, όμως, προσοχή για να διακρίνει κανείς την αυθεντικότητα από τα… κάλπικα προϊόντα.
Η ακλόνητη πίστη στο δίκιο του αγώνα μας, η αταλάντευτη και αδιαπραγμάτευτη στάση μας, αλλά και η αφοσίωσή μας στην ελευθερία και στη δημοκρατία αποδεικνύουν περίτρανα ότι ο αγώνας μας πέρα από πολιτική εξέγερση είναι και μια πνευματική αφύπνιση. Ο Μάης του 2010 μάς έδωσε μια «σφαλιάρα». Πιστεύουμε ότι τον τελευταίο χρόνο συντελέστηκε σε όλους μας μια πολιτική και πνευματική αφύπνιση. Ο εμπαιγμός που υποστήκαμε ως κοινωνία ήταν η «ευκαιρία» να ξυπνήσει η συνείδησή μας.
Οφείλουμε να έχουμε πίστη στους εαυτούς μας. Να βαδίσουμε με εμπιστοσύνη. Ο αγώνας μας είναι δίκαιος και ως τέτοιος έχει αναγνωριστεί απ’ όλους. Δεν πρέπει να έχουμε φόβο. Είμαστε… πολλοί στη Γη. Η πλειοψηφία απέναντι στους λίγους. «Πρέπει να αναρωτηθούμε τι σημαίνει οι άνθρωποι να μπορούν να ελέγχουν τις ζωές τους, αντί να τους μεταχειρίζονται σαν σκλάβους ή παθητικά αντικείμενα κι αυτό θα μας δώσει ένα καλό πειστήριο για το πόσο καλά λειτουργεί μια δημοκρατία».2
Φίλες και φίλοι, μία βραχυπρόθεσμη περίοδος αβεβαιότητας ή και έντασης είναι προτιμότερη από μία μακρά και βασανιστική επιδείνωση της ζωής μας. Οι φανταστικοί γόρδιοι δεσμοί δεν λύνονται με μιγαδικές πολιτικές. Απλώς, κόβονται...
Οι σημερινές συνθήκες απαιτούν: αρετή, τόλμη, γνώση, κρίση, υπευθυνότητα και δημιουργική φαντασία. Απαιτούν άλλους δρόμους.
Είμαστε προετοιμασμένοι να κερδίσουμε, είμαστε και προετοιμασμένοι να χάσουμε, αλλά δεν είμαστε προετοιμασμένοι να ξεπουλήσουμε τις αρχές μας. Ούτε τώρα ούτε ποτέ. «Καμία ήττα δεν μπορεί να είναι οριστική και δεν δύναται να καταργήσει τη ζωή και τον κόσμο στις αδιάκοπες μεταμορφώσεις τους, στη διαρκώς μεταβαλλόμενη φύση τους, στην ατέλειά τους».3
Δεν πρόκειται να τα παρατήσουμε. Δεν πρόκειται να χάσουμε την ελπίδα. Δεν πρόκειται να ξεπουληθούμε. Ας το πάρουν χαμπάρι επιτέλους. Ξέρουν αυτοί… «Δεν πουλάει κανείς τη γη πάνω στην οποία περπατούν οι άνθρωποι».4
Το ευτύχημα είναι πως η Ιστορία έχει δικούς της νόμους και καμιά κομματική πειθαρχία. Και όλοι μας ζούμε μέσα στην Ιστορία. Αλλά αυτό, δυστυχώς, γίνεται δύσκολα κατανοητό.
Είναι λοιπόν εξέγερση αυτό που συμβαίνει στον τόπο μας; Ναι, αν στην εξέγερση εκφράζεται με τρόπο απρογραμμάτιστο και απρόβλεπτο η συσσωρευμένη οργή. Ναι, αν στην εξέγερση αμφισβητείται η νομιμοποίηση των κυρίαρχων αξιών μιας κοινωνίας, αν στην εξέγερση παράγονται μορφές δράσης που υπερβαίνουν τις δικλείδες ασφαλείας του συστήματος. Ναι, αν στην εξέγερση είναι που γεννιούνται μορφές αυτοοργάνωσης αλλιώτικες, που εκφράζουν την κρίση της πολιτικής, κρίση εκπροσώπησης και παρέμβασης των μελών της κοινωνίας.
Τούτη τη χρονιά, αυτούς τους μήνες, τούτες τις μέρες, γεννήθηκαν στο Βελβεντό ένα σωρό τρόποι να επικοινωνούν οι εξεγερμένοι, ένα σωρό τρόποι να συντονίζονται, να σκέφτονται, να οργανώνουν συλλογικά τις δράσεις τους. Από την επιστράτευση όλων των δυνατοτήτων ταχύτατου συντονισμού μέσω κινητών τηλεφώνων και του διαδικτύου, μέχρι τις μεγάλες ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις στο Πνευματικό Κέντρο, στο Μετόχι, στο άλσος του Προφήτη Ηλία, τούτο το πολύμορφο και πολυτασικό κίνημα κατάφερνε να είναι σχεδόν παντού. Πάντα απρόβλεπτο και δημιουργικό, αιφνιδίαζε τους μηχανισμούς καταστολής και συμπαρέσυρε με την επινοητικότητά του το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας.
Αλλά και γεννούσε, γέννα δύσκολη και επώδυνη, τις δικές του μορφές οριζόντιας επικοινωνίας, άμεσης δημοκρατίας και πολιτικού διαλόγου.
Πρόκειται για μια οργή που μέχρι στιγμής δεν επιτρέπει την καπήλευσή της από κάποιο ιδεολογικό ρεύμα.
Η εξέγερση της οργής, η έκρηξη της αδικημένης νεολαίας που απαιτεί ένα αλλιώτικο μέλλον, πλάθει το λόγο της και τις μορφές οργάνωσής της, εκδηλώνει την αξιοπρέπειά της, τις δικές της αξίες της αλληλεγγύης και της συλλογικής χαράς. Μοιάζει όσα έγιναν αυτές τις μέρες, αυτούς τους μήνες, να είναι μόνο η προαναγγελία μιας νέας περιόδου: ως εδώ! Τίποτα δεν θα είναι αύριο ίδιο, είπαν οι νέοι. ΩΣ ΕΔΩ! Τίποτα δεν θα είναι αύριο ίδιο, είπαν όσοι θεώρησαν τούτες τις μέρες και δικές τους. Τίποτα δεν θα είναι ίδιο αύριο: Το κατάλαβαν και οι κυρίαρχοι. Και τρόμαξαν.
Αν ξεχωρίσουμε την ήρα από το σιτάρι, αν δεν επιτρέψουμε στον εαυτό μας να χάσει το ενδιαφέρον του εξαιτίας ενός μικρού αριθμού τσαρλατάνων, πιστεύουμε ότι μπορούμε να αναρωτηθούμε ξανά για τι είμαστε ικανοί; Και, γαλήνια, να αναζητήσουμε τις απέραντες δυνατότητές μας.
Φίλες και φίλοι, το τελευταίο απόθεμα μιας κοινωνίας είναι οι λέξεις. Ακόμη κι αν όλα χαθούν, αυτές υπάρχουν για να συνδέουν τους ανθρώπους, αυτές χρειάζονται για να βρεθούν οι λύσεις. Με λέξεις περιγράφονται τα προβλήματα και φτιάχνονται τα σχέδια για έξοδο από κάθε κρίση. Μπορεί να μας στέρησαν πρόσκαιρα το Δήμο, ως αυτοδιοικητική δομή’ ασφαλώς, αλλά δεν πρόκειται να μας στερήσουν τη δύναμη, την ορμή, την οργή και την ψυχή μας! Δεν θα τους το επιτρέψουμε!
Τα… «πρόβατα» του Δήμου Βελβεντού εξεγέρθηκαν. Ζητούν καλύτερες συνθήκες σφαγής! (Συγνώμη, κ. Χριστιανόπουλε!)
Είμαστε ενωμένοι, γι’ αυτό είμαστε και δυνατοί! Γι' αυτό και δεν φοβόμαστε να μιλήσουμε και να απαιτήσουμε καλύτερη ζωή στην κοινότητά μας. Κι αυτό θα έπρεπε να κάνει πολλούς να κοκκινίσουν από ντροπή. «Η ζωή μας τελειώνει όταν σιωπούμε για πράγματα που μας αφορούν» είχε πει ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, και αυτά τα λόγια επαλήθευσε - και επαληθεύει κάθε μέρα - η Κοινωνία των Πολιτών του Βελβεντού, μέσω της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα, με τον πολύχρονο και πολύμορφο αγώνα της. «Ποτέ μην αμφιβάλλετε ότι μια μικρή ομάδα σκεπτόμενων, αφοσιωμένων πολιτών μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Στην πραγματικότητα είναι το μόνο σχήμα που το έχει κάνει ποτέ».5
Είναι πια καιρός να εμπνεύσουμε στα παιδιά μας αξίες που θα τα κάνουν να νιώθουν αντάξια της ιστορίας τους και όχι σπιούνοι των συμπολιτών τους και φαντάσματα του ίδιου τους του εαυτού…
«Θέλει αρετή και τόλμη» όμως «η ελευθερία» κατά το στίχο του Ανδρέα Κάλβου. Ελευθερία χωρίς ευθύνη και προσπάθεια είναι μια τραβεστί ελευθερία, είναι ψέμα!
Μάης του ’68… τότε, Μάης του 2010 για μας, Μάης του 2011… τώρα! Ίδιες επιθυμίες, σχεδόν ίδια συνθήματα και οράματα. «Να ‘στε ρεαλιστές, να ζητάτε το ακατόρθωτο», γράφανε τότε στους τοίχους. «Αλληλεγγύη και όχι απομόνωση». «Πάρτε τις επιθυμίες σας για πραγματικότητα». Βελβεντό – Ενωμένο – Δυνατό – Ανεξάρτητο, φωνάζουμε και γράφουμε στα πανό του αγώνα μας εδώ και μήνες, χρόνια. Υπερβολές, θα πείτε! Ρομαντικές ρητορείες! Κι όμως, αν το σκεφτούμε λίγο περισσότερο η ουσία δεν είναι και πολύ διαφορετική…
Εμείς αποφασίζουμε πού θέλουμε να ανήκουμε, εμείς ανοίγουμε τα κουτιά της νοσταλγίας κι εκείνα της ιστορίας, κυρίως όμως ξεκλειδώνουμε τα κουτιά του πολιτισμού, της τέχνης, του πνεύματος, του νου και της καρδιάς. Εκεί, δεν υπάρχουν σύνορα, δεν υπάρχουν γλώσσες, μόνο άνθρωποι και μάτια που κοιτάζονται. Το πνεύμα είναι ακόμη εδώ, η ευφυΐα, η ηθική, η δημιουργία κάνουν βόλτα σε ολάνθιστες αυλές, στις δικές μας αυλές. Καμία έξωθεν βοήθεια δεν θα μας οδηγήσει στην πραγματική λύση. Η λύση είμαστε μόνο εμείς.
«Όποιος το πνεύμα του ποθεί να δυναμώσει / να βγει απ' το σέβας κι από την υποταγή…», οι δύο πρώτοι στίχοι από το ποίημα του Καβάφη «Δυνάμωσις», που ο ίδιος δεν είχε δημοσιεύσει όσο ζούσε, αλλά το κρατούσε στο αρχείο του. «Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου (πολιτική) όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις», σε μια παράφραση άλλων στίχων του μεγάλου αυτού ποιητή.
Σε καιρούς επικείμενων αλλαγών και όχι λίγων εξεγέρσεων, η ζωντανή κουλτούρα είναι εδώ. Εδώ όπου χτίζεται μια καινούρια ζωή, κάτω από τον βελβεντινό και γλυκό ουρανό της δίκαιης αξιοπρεπούς οργής.
Το όνειρο δεν μπορεί κανείς να μας το στερήσει. Κι αν το παλέψουμε σωστά, τίποτα δεν είναι αδύνατον… Μπορεί και να το κάνουμε πραγματικότητα. Έστω και μέσα στη ζώνη του λυκόφωτος.
Είναι ένας δρόμος μακρύς, άλλοτε δύσκολος και σκοτεινός κι άλλοτε υπέροχα απλός και φωτεινός. Εξάλλου, χωρίς κίνδυνο δεν υπάρχει επιτυχία. Κάτι ήξεραν ο Προμηθέας και ο Οδυσσέας… Να είστε όμως σίγουροι ότι η διαδρομή αξίζει τον κόπο. Θα τα καταφέρουμε.
Όπως λέει και μια κινέζικη παροιμία: «Το ταξίδι ενός εκατομμυρίου χιλιομέτρων αρχίζει με ένα βήμα», και εμείς έχουμε κάνει ήδη χιλιάδες βήματα…
Κι αν αυτό σας φαίνεται λίγο θυμηθείτε και πάλι τον Καβάφη στο «Πρώτο σκαλί»: Eδώ που έφθασες λίγο δεν είναι, τόσο που έκαμες μεγάλη δόξα. Κι αυτό ακόμα το σκαλί το πρώτο πολύ από τον κόσμο τον κοινό απέχει. Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο πρέπει με το δικαίωμά σου να σαι πολίτης εις των ιδεών την πόλι!
Χρειάζεται, λοιπόν, αυτογνωσία και ανάταση. Δεν μας έφταιξε η έξοδος του Μεσολογγίου, εκείνη έγινε σωστά. Η φωνή που φώναξε «πίσω» έκανε τη ζημιά. Και αυτή η φωνή ακούγεται πάντα, κυρίως μέσα μας… Αλλά, εμείς, αυτή τη φωνή εδώ και μήνες την έχουμε ξεγράψει από το λεξιλόγιό μας, την έχουμε εξοβελίσει.
«Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει». Ας ακολουθήσουμε το όνειρο, χωρίς φόβο αλλά με πάθος κι όπου μας βγάλει…
Είμαστε κάτι «ξεχαρβαλωμένες κιθάρες», που λέει και ο Καρυωτάκης. Είμαστε και δυνατοί, κάνουμε θαύματα κάποιες φορές. Όμως το ξέρουμε πια. Κι η γνώση αυτή είναι ο θησαυρός μας. Ας την αξιοποιήσουμε.
«Τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ’ αυτό μένειν». Το απόφθεγμα του «σκοτεινού» φιλοσόφου Ηράκλειτου αποτελεί για αιώνες τη συμπυκνωμένη έκφραση της δύναμης που κινεί τον κόσμο: της αλλαγής. Όλα αλλάζουν και εξελίσσονται. Ακόμη και τα ποτάμια, έστω κι αν ισχυριζόμαστε με βεβαιότητα πως «δεν γυρίζουν πίσω». Μια αλλαγή ροής οραματιζόμαστε και εμείς…
Φίλες και φίλοι, οι μέρες έχουν μνήμη…
Το παραμύθι δεν τελειώνει, άμα δεν το τελειώσουμε εμείς. Η ιστορία είναι πάντα εδώ, γεμάτη χρόνο και ρωγμές, γεμάτη μέρες και αλήθειες. «Η ιστορία γράφεται με ανυπακοή», λέει ένα από τα συνθήματα των ημερών τούτων. Και πόση συνάφεια έχει η ανυπακοή με το παραμύθι: δύο λέξεις που φέρνουν στα χείλη χαμόγελο, λέξεις τής παιδικής μας ηλικίας που κουβαλάμε μαζί μας όσο μεγαλώνουμε. Και είναι αυτές που μπορεί να μας κρατήσουν ζωντανούς και όχι η έλλειψη ρυτίδων από το μέτωπο και ρωγμών από το χρόνο. Είναι μέρες, λοιπόν, να μάθουμε να μιλάμε και να βγάζουμε αυθάδικα τη γλώσσα. Είναι μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες / έτσι μπράβο να σ’ ακούω να μιλάς / Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες / Τι ωραίο να κλαις και να γελάς. Είναι μέρες που το γέλιο μπορεί να γίνεται κλάμα και το κλάμα, οργή. Είναι μέρες που η οργή ξεχειλίζει, αλλά δεν έχει όνειρο για να κρυφτεί. Είναι μέρες που τα όνειρά μας θα χωράνε και δεν θα κρύβουν την οργή μας. Είναι μέρες που θα μιλάμε και δεν θα αφήνουμε μόνο τους άλλους να μιλούν. Είναι μέρες που ο φόβος καραδοκεί να πνίξει τη μιλιά μας.
Είναι όμως παράλληλα και μέρες μνήμης για μας και, αντί να ευχηθούμε γενικά και αόριστα περί παγκόσμιας ειρήνης, τερματισμού του πυρηνικού εφιάλτη και εξάλειψης του πόνου και της δυστυχίας από τον κόσμο, ας κάνουμε κάτι καλύτερο. Ας ονειρευτούμε από την αρχή το παραμύθι. Το δικό μας παραμύθι. Χωρίς ευχές. Ας είναι το όνειρο εκείνο που θα χωρέσει όλος ο κόσμος. Είμαστε σίγουροι ότι στα όνειρα χωράει ο κόσμος όλος. Το όνειρο είναι πιο δυνατό από την ευχή. Επειδή κάποιες φορές γεμίζουμε ανυπακοή για να το κάνουμε πραγματικότητα. Όπως τα παιδιά, για να φτάσουν στο τέλος του παραμυθιού. Και τότε οι ζωές μας γεμίζουν φωτιά. Και αποκτούν την λάμψη των ματιών μας…
We will be victorious
Τσιουκαρδάνης Νίκος
Πολίτης
1Δημήτρης Θ. Τσάτσος
2 Μάρθα Νούσμπαουμ (φιλόσοφος)
3 Μανόλης Αναγνωστάκης
4 Τασούνκα Γουίτκο (ηγέτης των ινδιάνων Λακότα της Αμερικής)
5 Μάργκαρετ Μιντ (ανθρωπολόγος)

Η ...ΕΤΕΡΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ "ΚΑΒΑΛΑ" ΣΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ

του Νικόλα Μάστορα Γκουλέμα
Σαφώς υπήρχε και υπάρχει πρόβλημα στην δομή των Ελληνικών θεσμικών οργάνων. Σαφώς υπήρχαν και υπάρχουν πολλές περιπτώσεις καθεστώτων που έπρεπε και πρέπει να αλλάξουν. Οπότε από προθέσεις και "προορισμούς" πάμε καλά. Το πρόβλημα είναι η "διαδρομή" που επιλέγουμε.
Για παράδειγμα, μέσα από το νομοσχέδιο του Καλλικράτη, ορθά μπορείς να συνενώσεις την Ν. Ερυθραία με την Εκάλη και την Κηφισιά, και μέσα στην ομογενοποίηση που προσφέρει ένα μεγάλο αστικό κέντρο, αλλά και στην οικονομική ευπορία που θα σου προσφέρει ο μεγάλος πληθυσμιακά όγκος του δήμου (οι δήμοι χρηματοδοτούνται από το κράτος ανάλογα με τον πληθυσμό τους) να εξυπηρετείς τόσο τους δημότες σου όσο και τις λειτουργικές ανάγκες τις έκτασης όλου του δήμου.
Είναι άλλο πράγμα όμως να προσπαθείς να κάνεις το ίδιο σε δήμους με τεράστιες εκτάσεις, τα σύνορα των οποίων μπορεί να συναντούν άλλους δύο και τρεις νομούς (!!!) και πληθυσμιακά ο δήμος να μην ξεπερνά τις δεκαπέντε; δεκαέξι; δεκεφτά (βαριά) χιλιάδες κατοίκους! Η λογική λέει πως σε αυτή την περίπτωση τα μικρότερα σχήματα είναι σαφώς πιο ευέλικτα και πιο αποτελσματικά. Βέβαια θα μου πείτε, "γιατί δεν λειτουργούσαν αποτελεσματικά όλα αυτά τα χρόνια;" (με εξαίρεση μερικές φωτεινές εξαιρέσεις)! Γιατί το πρόβλημα δεν ήταν το μέγεθος των δήμων, αλλά το ότι το συμφέρον του πολιτικού (κομματικού) παράγοντα, υπερκάλυπτε τον σκοπό του θεσμικόυ! Άρα μάλλον το πρόβλημα δεν ήταν μόνο θεσμικό, αλλα και πολιτικό!
Πάμε τώρα στις συγχωνεύσεις των σχολείων। Με την ίδια λογική, είναι τελείως διαφορετικό μέσα από αριθμούς και υπολογισμούς να καταλήγεις σε μία νέα αρχιτεκτονική δομή των σχολικών μονάδων, και τελείως διαφορετικό το να προσμετράς την υπεραξία που δίνει το (μοναδικό ίσως) σχολείο ενός χωριού ή μιας κωμόπολης.
Όπως στην περίπτωση του Καλλικράτη και τα επιχειρήματα του κ. Ραγκούση, έτσι και τα επιχειρήματα της κ. Διαμαντοπούλου και της κ. Χριστοφιλοπουλού, είναι σωστά και λογικά αλλά ως επί το πλείστον αυστηρά ...αριθμητικά: σχολεία 400 μαθητών, σχολικές τάξεις 25 παιδιών κτλ. Όμως, όπως και να το κάνουμε, είναι άλλο πράγμα να καταργείς το ...61ο Λύκειο Αθηνών και να συγχωνεύεις το ...15ο με το 14ο Γυμνάσιο Πειραιά*, κι άλλο πράγμα να βάζεις λουκέτο στην μοναδική σχολική μονάδα ενός οικισμού δύο ή τριών χιλιάδων κατοίκων.
Η διαφορά είναι τεράστια και ξεπερνάει το ...αριθμητικό σκέλος της εκπαιδευτικής δομής. Στα χωριά και στις κωμοπολείς τα σχολεία έχουν έναν ρόλο που υπερβαίνει την αυστηρά παιδαγωγική τους διάσταση, Μέσα από το σχολείο του χωριού τους οι εκεί κοινωνίες βλέπουν την συνέχειά τους, είναι η αναφορά του χωριού στο μέλλον τους και η παρακαταθήκη για ανάπτυξη και ευμάρεια των εκεί δημοτών. Ας μην γελιόμαστε... ποιος σημερινός 30άρης θα πήγαινε να κάνει την οικογένεια του σε έναν τόπο που δεν έχει σχολείο;
Θέλω να καταλήξω, πως σε όλα τα επίπεδα παρέμβασης και αλλαγών του θεσμικού μας κράτους, δεν μπορεί να παρεμβαίνει η πολιτεία με την ίδια λογική, τα ίδια κριτήρια και τους ίδιους στόχους. Ο λόγος είναι απλός: γιατί δεν υπάρχουν παντού οι ίδιες συνθήκες, οι ίδιες ανάγκες και τα ίδια προβλήματα.
Βέβαια υπάρχουν περιπτώσεις που τα προβλήματα είναι κοινά και διαδομενά σε όλους τους φορείς ανά την χώρα, αλλά αυτά τα προβλήματα συνήθως προκύπτουν λόγω της ...κοινής παρέμβασης του πολιτικού (για την ακρίβεια κομματικού) παράγοντα στην λειτουργία των θεσμών. Δλδ. για παράδειγμα, δεν έφταιγαν οι δημοτικές επιχειρήσεις που είναι υπερχρεωμένες, αλλά έφταιγαν οι δημοτικές αρχές που προσλάμβαναν υπεράριθμο αριθμό υπαλλήλων και διαχειριζόταν τα χρήματα τους, με αυστηρά ψηφοθηρικό κριτήριο.
Αυτή η ισοπεδοτικά αριθμητική τακτική όμως, αρχής γενομένης από τον Καλλικράτη, εξαπλώνεται σε όλα τα επίπεδα του θεσμικού μας κράτους, με μια λογική που τελικά δίνει στις αυτοδιοικητικές δομές ...ετεροδιοικητικά χαρακτηριστικά, και αυτό είναι τεράστιο πρόβλημα.
Δεν ξέρω κατά πόσον τα 20-30 ...αυτιά της πραγματικά μικρής ομάδας με την οποία έχει επιλέξει ο κ. Παπανδρέου να κυβερνήσει την χώρα, είναι αρκετά για να ακούσουν όλες τις φωνές όσο και όπως πρέπει. Δεν ξέρω επίσης κατά πόσον οι βουλευτές της περιφέρειας μεταφέρουν αυτές τις φωνές αρκετά φωναχτά (το ελπίζω πάντως).
Αυτό που ξέρω όμως, είναι ότι οι πολίτες που θέλουμε να αλλάξουν πολλά πράγματα σε αυτή τη χώρα, είμαστε πολλοί περισσότεροι από αυτούς που δεν θέλουν. Απλά οι άλλοι είναι πιο ...φωνακλάδες, μια φωνή που συνήθως παίρνει δύναμη όχι από το δίκιο του αιτήματος, αλλά από τον πολιτικό (κομματικό) παράγοντα που χρόνια τώρα έχει μάθει στην κυριαρχία επί των θεσμών και του κοινωνικού καλού.
Επειδή όμως μιλάμε για αλλαγές που δεν συμβαίνουν συχνά σε μία πολιτεία, και μια συγκαιρία που μπορεί να δημιούργησει ένα κράτος λιγότερο υδροκέφαλο και με περισσότερο αυτενεργές κοινωνίες, σίγουρα αυτό δεν μπορεί να γίνει με λιγότερα σχολειά ή αχανείς και δυσλειτουργικούς δήμους.
Θα ήταν προτιμότερο να λαμβάνονται υπ' όψιν της κυβέρνησης στοιχεία που ξεπερνούν κατά πολύ την στεγνή αριθμητική λογική και να δίναμε σε όλες τις αλλαγές κάποια περίοδο χάριτος προκειμένου να δούμε και στην πράξη τί είναι λειτουργικό και τί όχι. Άλλωστε μόνο τα ντουβάρια δεν αλλάζουν, και ντουβάρια ...δεν είμαστε.
Περισσότερα άρθρα του Νικόλα Μάστορα Γκουλέμα μπορείτε να βρείτε στο http://www.elicas.gr

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΒΕΛΒΕΝΤΙΝΩΝ

Του Δημήτρη Βαρσαμόλπουλου
Μέλος της Νεολαίας Βελβεντού και της Συντονιστικής Επιτροπής

Τη χθεσινή(8/10/2010) πορεία διαμαρτυρίας των κατοίκων του Δ.Βελβεντού στην πόλη της Κοζάνης,που πραγματοποιήθηκε για να διατρανωθεί γι'ακόμη μια φορά,η πάνδημη αντίθεση αυτής της κοινωνίας στην "καλλικρατική" τύχη που της επιφυλάσσει η 1/1/2011,θα τολμήσω να τη χαρακτηρίσω μεγαλειώδη!Κι αυτό γιατί,πέραν του όγκου & του παλμού,οι συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε ήταν "ειδικές".
Το γεγονός αυτό,έχει κατά τη γνώμη μου,κάποιες πολύ σημαντικές για την κοινωνία μας & τον αγώνα που κάνει παραμέτρους.Καταρχάς,ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ,ότι οι κάτοικοι αυτής της κοινωνίας,ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΝΕ & παρόλο που βρίσκονται σε έναν αγωνιστικό μαραθώνιο εδώ και 3 χρόνια(με αποκορύφωμα το τελευταίο 4μηνο),δεν έπαψαν να είναι σε εγρήγορση.ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ,ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων,παραμένει πιστή στις αρχές & τις αξίες αυτού του αγώνα,καθώς & στις πολύ σοβαρές αποφάσεις που έλαβε για τη συνέχισή του(με αποκορύφωμα το δημοψήφισμα της 4ης Ιουλίου με το συντριπτικό 96% υπέρ της ΑΠΟΧΗΣ από τις ΔΙΠΛΕΣ αυτοδιοικητικές εκλογές του Νοεμβρίου),καταδεικνύοντας ότι δεν τις έπαιρνε ελαφρά τη καρδία & για λόγους εντυπωσιασμού.ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ,ότι αυτός ο αγώνας βασίστηκε στην αλήθεια,,στην ειλικρίνεια,στην ενότητα,στην πίστη ότι το συμφέρον του Δ.Βελβεντού είναι αυτό για το οποίο αγωνιζόμαστε-πώς αλλιώς ΟΛΟΣ αυτός ο κόσμος,με το πρώτο κάλεσμα,έτρεχε ΑΒΙΑΣΤΑ & χωρίς τα κάθε λογής κομματικά καμουτσίκια,χωρίς τις κάθε λογής πιέσεις,σε πορείες,στη Διασταύρωση,στ'αντλιοστάσια,στις λαϊκες συνελεύσεις,στο δημοψήφισμα,στη σύσταση της εταιρείας κτλ κτλ κτλ...ΑΥΤΟ κατά την άποψή μου,έιναι & το μεγάλο πολιτικό δίδαγμα όλης αυτής της ιστορίας:όταν ο κόσμος βλέπει έναν αγώνα έντιμο,αληθινό&σοβαρό,πιστεύει-ακολουθεί-συμμετέχει ενεργά,όταν όμως εισπράτει,ψέμα,υποκρισία,υστεροβουλία,αλαζονεία, φτύνει-χλευάζει-απαξιώνει-τιμωρεί!
Η ψήφος,είναι ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά μέσα έκφρασης & πρακτικής του ανθρώπου,στις σύγχρονες δημοκρατίες(το σπουδαιότερο πιστεύω πως είναι η ενεργός συμμετοχή του στην κοινωνία,στα κοινά).Η θεσμοθέτησή της ως υποχρεωτική,είναι -άλλη μια-ένδειξη για το πώς αντιμέτωπίζει η "ευνομούμενη δημοκρατία μας" τον πολίτη.Τόσο πολύ τον απαξιώνει που τον στέλνει υποχρεώτικα σαν πρόβατο να ψηφίσει(ευτυχώς που αυτό είναι έντελώς ελαστικό εως ανύπαρκτο & παρατηρούμε αυτά τα τεράστια ποσοστά αποχής σε κάθε εκλογική αναμέτρηση).Η ψήφος δεν είναι υποχρέσωση!Είναι ΔΙΚΑΙΩΜΑ!Κι ο κάθε άνθρωπος,διαχειρίζεται αυτό του το δικαίωμα όπως αυτός κρίνει καλύτερα για τον ίδιο & την κοινωνία στη οποία ζει.
Η κοινωνία του Δ.Βελβεντού έχει πάρει τις αποφάσεις της.Δε διάλλεξε τη φθηνή & ανέξοδη λύση της αποδοχής & της συμμετοχής παρά την ακριβή,δύσκολη & με μεγάλο προσωρινό κόστος(;) λύση της ΑΠΟΧΗΣ.Με ένα μεγάλο & πολύτιμο στόχο όμως,να κρύβεται πίσω απ'τη βαθιά & υπεύθυνη πολιτική πράξη:τη διεκδίκηση του συτοδιοίκητού της που τόσο βίαια της αφαιρέθηκε.ΔΕ ΘΑ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ!Σε πείσμα όλων όσων πίστευαν ότι θα το ξεχάσουμε,θα χαλαρώσουμε,θα το αποδεχθούμε.Σε πείσμά όλων όσων τον τελευταίο καιρό έχουν βαλθεί να σύρουν κυριολεκτικά τον κόσμο του Βελβεντού στις κάλπες χρησιμοποιώντας κάθε μέσο.Σε πείσμα όλων αυτών που έχουν καβαλήσει το καλάμι & δεν ξέρουν ούτε τί λένε ούτε τί κάνουν.Σε πείσμα όλων αυτών που βάζουν το προσωπικό τους συμφέρον,πάνω απ'το συμφέρον του Δ.Βελβεντού.Όλοι αυτοί,θα πάρουν την απάντησή τους στις 7 & 14 Νοεμβρίου!
Η κοινωνία του Δ.Βελβεντού,καλείται στις αυτοδιοικητικές εκλογές,ν'αποφασίσει ΕΛΕΥΘΕΡΑ για το μέλλον της.Αυτή θα το κάνει & ΚΑΝΕΙΣ άλλος.Απλά εκίνες τις δύο μέρες του Νοεμβρίου,ο ΚΑΘΕΝΑΣ μας,ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ!Πολύ απλά & πολύ ξεκάθαρα!

"ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΓΩΝΑΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΑ ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ..."
ΔΕ ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ - ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Ο τοπικισμός των Βελβεντινών

Eπειδή ακούγονται και γράφονται διάφορα για τον τοπικισμό των Βελβεντινών…
Τοπικιστής: (από λεξικό) Αυτός που είναι προσηλωμένος στα συμφέροντα της ιδιαίτερης πατρίδας του, από αγάπη προς αυτήν.
Αυτό ακριβώς είναι ο Βελβεντινός, όπως πιστεύω και ο κάτοικος κάθε μικρού χωριού, μέχρι της πιο μεγάλης πόλης. Ο καθένας είναι, και πρέπει να είναι, περήφανος για τον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει. Δεν θεωρούμε τον τόπο μας κάτι ανώτερο, αλλά με τα μάτια της αγάπης που τον βλέπουμε, είναι φυσικό να τον θεωρούμε ξεχωριστό και όμορφο. Αυτό σε καμιά περίπτωση δε μας κάνει, να έχουμε διαφορές με τους δημότες των γειτονικών Δήμων.
Εμείς, οι Βελβεντινοί, ήμαστε που γεμίζουμε καθημερινά το πανηγύρι των Σερβίων. Κάθε Δευτέρα πολλοί είναι αυτοί που πηγαίνουν στο παζάρι της γειτονικής πόλης. Αρκετοί ψωνίζουν από τα μαγαζιά της. Όσοι δουλέψαμε στη γύρω περιοχή, δώσαμε τον καλύτερο εαυτό μας και διατηρούμε ακόμα και σήμερα, αν και πέρασαν χρόνια, φιλικές σχέσεις με πολλούς δημότες των Σερβίων. Οι πιο πολλοί έχουμε συγγενείς και φίλους που ζουν στους δήμους με τους οποίους ενωνόμαστε.
Δεν μπορούν λοιπόν κάποιοι να μας κατηγορούν για τοπικισμό, με την κακή έννοια της λέξης, όταν αυτό που θέλουμε είναι το καλό του τόπου μας και να διατηρήσουμε αυτά που με τόσο κόπο αποκτήσαμε. Δεν μπορούν να μας κατηγορούν για ρατσισμό αυτοί, που κλεισμένοι μέσα στην εγωπάθειά τους, προσπαθούσαν πάντα να περάσει το δικό τους και τώρα που βλέπουν ότι νέες, υγιείς δυνάμεις τους προσπέρασαν, το μόνο που κάνουν είναι να ρίχνουν τη λάσπη τους. Δεν μπορούν να μας κατηγορούν για ρατσισμό αυτοί που πάντα έλεγαν «όχι να κάνουμε εμείς για να φανούν οι άλλοι» ή «παιδιά είναι θα ξεχάσουν». Τα παιδιά μεγάλωσαν και τους έφτυσαν κι αυτοί λένε πώς βρέχει. Δεν μπορούν να μας κατηγορούν αυτοί, που προτίμησαν να ακολουθήσουν το δρόμο του προσωπικού συμφέροντος. Ούτε αυτοί που έχουν προσωπικό κόμπλεξ απέναντι στους Βελβεντινούς. Δεν μπορούν πια να πείσουν κανέναν τριγυρνώντας «από σπίτι σε σπίτι», γιατί όλοι πια κατάλαβαν την περισσή τους εγωλατρεία, «υπερμετρωπία», δουλικότητά τους. Αυτό που κάνουν πια, είναι να αυτολιθοβολούνται μόνοι τους.
Η αγάπη για τον τόπο μας ξεκίνησε από τους παππούδες μας, οι οποίοι με εθελοντική εργασία έφεραν το νερό από το βουνό και πλακόστρωναν τους δρόμους. Τις γιαγιάδες μας που καθάριζαν κάθε πρωί το σοκάκι τους, γιατί ο δρόμος έξω από το σπίτι τους ήταν μέρος του δικού τους σπιτιού. Μια εθελοντική εργασία που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Στην εκπαίδευση, εθελοντικές εργασίες των μαθητών και των εκπαιδευτικών των σχολείων μας, πήραν πανελλήνιες διακρίσεις-μόνο το Δημοτικό Σχολείο μας είχε δυο πρωτιές τα δυο τελευταία χρόνια-.Στους συνεταιρισμούς που η προσφορά των μελών, τους έκαναν από τους πιο γνωστούς και υγιείς σε όλη την Ελλάδα. Στο Μορφωτικό Όμιλο, στον Αθλητικό Σύλλογο, σε όλους τους συλλόγους, στα 80 εξωκλήσια που συντηρούνται αποκλειστικά από εθελοντές Βελβεντινούς. Και πάνω απ’ όλα η σωστή λειτουργία του Δήμου μας.
Εδώ και χρόνια οι συνδυασμοί που βάζουν υποψηφιότητα στις εκλογές, έχουν ανθρώπους από όλους τους κομματικούς χώρους. Αυτό δίνει τη δυνατότητα σε πολλούς δημότες, μακριά από σκοπιμότητες και εξαρτήσεις, να προσφέρουν στον τόπο τους. Η σωστή οικονομική διαχείριση, χωρίς ούτε καν υπόνοια κακοδιαχείρισης, είχε σα συνέπεια να γίνουν έργα, αλλά να υπάρχει και πλεόνασμα, πράγμα που συμβαίνει σε λίγους δήμους σ’ όλη την Ελλάδα. Από την αρχή αυτή, έπρεπε να ξεκινάει και ο «Καλλικράτης».Πώς είναι δυνατόν να φτιάξουμε κάτι καινούριο, όταν χαλάμε ότι υγιές υπάρχει. Τα δυο όμως παραπάνω, η μη κομματικοποίηση και το ότι ο δήμος δεν έχει χρέη, δεν άρεσε σε πολλούς, που στους δικούς τους δήμους συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Έτσι προσπάθησαν να σβήσουν το Δήμο Βελβεντού από το χάρτη και να φτάνουν σε σημείο τώρα να μας κατηγορούν για τοπικισμό.
Εμείς θα συνεχίσουμε να απαντάμε με την αγάπη για τον τόπο μας και με τον αγώνα μας. Χωρίς να έχουμε να χωρίσουμε τίποτα με τους φίλους των άλλων δήμων. Απλώς είμαστε σίγουροι ότι η συνένωση αυτή θα μας γυρίσει χρόνια πίσω, όχι μόνο εμάς αλλά και όλη την περιοχή. Συνεχίζουμε γιατί έχουμε πίστη στο σωστό και αυτό υπηρετούμε, ανιδιοτελώς. Είμαστε βέβαιοι για την αίσια κατάληξη. Μα κι αν παρ’ ελπίδα δεν πετύχουμε το στόχο μας, θα έχουμε τη γλυκιά γεύση ότι δώσαμε ένα δίκαιο και πολιτισμένο αγώνα, όλοι μαζί ενωμένοι.

Ένα πολύ καλό κείμενο,που αξίζει να διαβάσετε...

Η επαναστατική Δύναμη των Πολιτών
ή
Η άλλη νίκη της Δημοκρατίας(του Νίκου Τσιουκαρδάνη)
«…Το όνομά του, επειδή δε ζούμε στηριγμένοι πάνω στους λίγους παρά στους περισσότερους, είναι κυριαρχία του δήμου, δημοκρατία…».
Περικλέους Επιτάφιος (μετάφραση Ι.Θ. Κακριδή).

Φίλες και φίλοι,
το ανοιχτό, αντικειμενικό και απροκατάληπτο Δημοψήφισμα της 4ης Ιουλίου στο Βελβεντό, έπειτα από την ουσιαστική Λαϊκή Συνέλευση των δημοτών της 25ης Ιουνίου για την αποσαφήνιση της περαιτέρω πορείας, είχε ως αποτέλεσμα ένα βροντερό ΟΧΙ! Ένα βροντερό ΟΧΙ σε ποσοστό 95,64% των πολιτών, ξεπερνώντας κάθε προσδοκία. Το μήνυμα στάλθηκε. Οι πολίτες ψήφισαν ΟΧΙ στη συνένωση του Δήμου μας, αποστομώνοντας οριστικά όλους όσους είχαν ακόμη αμφιβολίες για την ενότητα, την ομοψυχία, την πίστη και την προοπτική της Κοινωνίας των Πολιτών του Δήμου Βελβεντού. Το Βελβεντό, με το Δημοψήφισμα της 4ης Ιουλίου, διακήρυξε πανηγυρικά την πλήρη αποχή του από τις διπλές (ή μήπως και εθνικές, άρα τριπλές;) αυτοδιοικητικές(!) εκλογές του Νοέμβρη.
Κάτι, λοιπόν, που όφειλε να είχε κάνει η Κυβέρνηση, δηλαδή να δώσει την ευκαιρία στις τοπικές κοινωνίες να αποφασίσουν οι ίδιες για την τύχη τους και, σε κάθε περίπτωση, να θέσει το τελικό σχέδιο «Καλλικράτης», όχι σε προσχηματική διαβούλευση, αλλά στην κρίση του ίδιου του λαού, το αποφάσισε και το πραγματοποίησε η Συνέλευση των δημοτών του Βελβεντού. Ενεργοποιήσαμε τη δυνατότητα του Δημοψηφίσματος γιατί πιστεύουμε ότι μόνο χάρη σ’ αυτό οι Πολίτες θα είχαν την ευκαιρία να εκφραστούν καθολικά για το θέμα της συνένωσης, πράγμα το οποίο τα πολιτικά κόμματα είχαν αποφύγει να φέρουν σε ουσιαστική δημόσια συζήτηση. Η στάση τους αυτή ήταν και είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς εννοούν τη δημοκρατία και τη λαϊκή συμμετοχή για την οποία κόπτονται.

Αντί άλλων σχολίων, παρουσιάζουμε σήμερα ένα παράδειγμα που αφορά την Επανάσταση των πολιτών. Όταν οι πολίτες ψηφίζουν λευκό ή - όπως στο Βελβεντό - δεν ψηφίζουν καθόλου, αν θέλετε… Το παράδειγμα αναφέρεται σε ένα μυθιστόρημα, στο «Περί φωτίσεως».
Παραδόξως, είναι σαν να γράφτηκε για το Βελβεντό, μόλις χθες…
Απολαύστε το…
Πριν από μια δεκαετία περίπου, κυκλοφόρησε το «Περί τυφλότητος» του Χοσέ ή Ζοζέ Σαραμάγκου, ενός κορυφαίου Πορτογάλου πεζογράφου, ποιητή και νομπελίστα, που έχασε πριν λίγες μέρες τον αγώνα για τη ζωή στα 87 του χρόνια. Είναι ένα αλληγορικό μυθιστόρημα για τους κατοίκους μιας πόλης που σταδιακά, ο ένας μετά τον άλλον, χάνουν το φως τους για να δουν την αλήθεια, πέρα από τις φυλετικές διακρίσεις, τις επαγγελματικές και κοινωνικές τάξεις, τις σχέσεις με την εξουσία, ακόμα και τις σεξουαλικές συμπεριφορές.
Στον αντίποδά του, πριν από λίγα χρόνια, το 2006, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Καστανιώτη» το «Περί φωτίσεως», ένα μυθιστόρημα στοχαστικό και επίκαιρο, που κάλλιστα μπορεί να διαβαστεί και ως δοκίμιο και να δώσει «μαθήματα» - αν και ο Σαραμάγκου ποτέ δεν ήθελε να είναι στρατευμένος ή διδακτικός - στους απανταχού κυβερνώντες και στους ψηφοφόρους τους.
Πρόκειται για μια καυστική και πικρή αλληγορία για την κρίση των σύγχρονων δημοκρατιών. Ξεκινά, όπως όλα σχεδόν τα μυθιστορήματα του Σαραμάγκου, με ένα παράδοξο και εκπληκτικό επεισόδιο. Το «Περί φωτίσεως» αρχίζει λοιπόν, με τη διεξαγωγή εκλογών στην πρωτεύουσα μιας χώρας που δεν κατονομάζεται, όπου οι πολίτες ψηφίζουν λευκό στις εκλογές. Από την καταμέτρηση των ψήφων στην πρωτεύουσα δεν υπερισχύει κάποιο κόμμα της δεξιάς ή της αριστεράς, αλλά πρώτη δύναμη αναδεικνύεται το λευκό, με ποσοστό περίπου 74%. Οι εκλογές επαναλαμβάνονται την επόμενη Κυριακή και το λευκό ξεπερνά το 82%. Η κυβέρνηση δεν αποδέχεται το αποτέλεσμα των εκλογών, υποψιάζεται την ύπαρξη διεθνούς συνωμοσίας και επιβάλλει έκτακτη νομοθεσία...
Κενό εξουσίας αρχίζει να διαφαίνεται και σε μια κρίση πανικού τα δύο μεγάλα κόμματα, ο κρατικός μηχανισμός και οι δημόσιες υπηρεσίες εγκαταλείπουν την πόλη και καταστρώνουν αστυνομικά σχέδια για να ανακαλύψουν τον υποκινητή της λευκής ψήφου. Μια έκπληξη, όμως, περιμένει τους κρατούντες: ο πληθυσμός της πόλης αφυπνίζεται, «φωτίζεται» και ανακαλύπτει εξαρχής τις αξίες της αλληλεγγύης, της προσωπικής ευθύνης, της αλληλοβοήθειας. Το κράτος, ωστόσο, δεν έχει πει ακόμα την τελευταία λέξη...
Σε παλαιότερη συνέντευξή του στην «El Pais» ο νομπελίστας συγγραφέας τονίζει ότι ένα εκλογικό αποτέλεσμα στο οποίο θα κυριαρχεί η λευκή ψήφος είναι αν όχι ανέφικτο, τουλάχιστον εξωπραγματικό. Παραδέχεται ότι η άποψή του είναι προκλητική, ωστόσο «η λευκή ψήφος έχει τη δύναμη μιας βόμβας για το δημοκρατικό σύστημα, όχι για να το καταστρέψουμε, αλλά για να το αναμορφώσουμε και να το ανανεώσουμε». Το λευκό κατά την άποψή του ισοδυναμεί με μια επανάσταση, μια επανάσταση των πολιτών, η μόνη που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
Η δημοκρατία, σήμερα, υπογραμμίζει, δεν μπορεί να εγγυηθεί την κοινωνική δικαιοσύνη, τη δίκαιη κατανομή των αγαθών. «Το δημοκρατικό σύστημα είναι δέσμιο των τύπων, δεν μπορεί να πάει πέρα από αυτούς, στερείται ουσίας. Η δημοκρατία στην οποία αναφέρεται η αφήγησή μου είναι τυπικά άψογη, αλλά στην πραγματικότητα είναι περιορισμένη, εξαρτημένη, ακρωτηριασμένη. Από ποιο πράγμα; Από το γεγονός ότι οι εκλογείς κάθε τέσσερα χρόνια καλούνται να αντικαταστήσουν μια κυβέρνηση με μιαν άλλη, αλλά αυτό που στην πραγματικότητα δεν αλλάζει ποτέ, αυτό που οι πολίτες δεν μπορούν να επηρεάσουν, είναι η διαπλοκή ανάμεσα σε οικονομική εξουσία και πολιτική εξουσία. Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε η αγορά εξουσιάζει την πολιτική. Και στον πολίτη εκλογέα δεν απομένει παρά να νομιμοποιεί αυτό το σύστημα. Εκτός εάν, όπως συμβαίνει στο μυθιστόρημα, αποφασίσει να αξιοποιήσει μιαν από τις δυνατότητες που θεωρητικά του προσφέρονται: να ψηφίσει λευκό. Αλλά η πολιτική εξουσία δεν αποδέχεται αυτή τη λύση...
Αυτό που σήμερα χρειαζόμαστε δεν είναι μια δημοκρατία των τύπων, μια απλή εναλλαγή κυβερνήσεων στην εξουσία, αλλά μια δημοκρατία ουσίας. Θεωρεί ότι η δημοκρατία είναι το μικρότερο κακό, μόνον που έπρεπε να προσπαθεί να γίνει όλο και καλύτερη. Αντιθέτως όμως δεν το κάνει».
Είναι αλήθεια ότι, μετά το εντυπωσιακό αποτέλεσμα των εκλογών και όσα ακολουθούν, η πόλη, που εγκαταλείφθηκε από τις αρχές και ετέθη υπό πολιορκία, συνεχίζει να ζει με τρόπο απίστευτα αρμονικό. Αλλά ο Ζοζέ Σαραμάγκου είναι συγγραφέας και του επιτρέπεται να φανταστεί μια διαφορετική πραγματικότητα. Και να δώσει και στον αναγνώστη τη δυνατότητα να τη φανταστεί. Αυτό είναι που τον ενδιαφέρει.
Γι' αυτό συμβουλεύει πάντα να σεβόμαστε τους γέρους και ποτέ να μην τους θεωρούμε ξοφλημένους. Όσο είναι ζωντανός, ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει πολλά πράγματα.

Μπορεί να έχει παρέλθει ο καιρός των επαναστάσεων, όμως αρχίζει σιγά σιγά η ώρα των εξεγέρσεων υπό οποιαδήποτε μορφή (διεκδίκηση δικαιωμάτων μέσω δημοψηφισμάτων, πολιτική ανυπακοή, αντιπολεμικά συλλαλητήρια, εμφάνιση κινημάτων κοινωνικής αμφισβήτησης κ.ά.).
Αν υπάρχει κάποια ελπίδα για το μέλλον της ανθρωπότητας είναι αυτή η ώρα των εξεγέρσεων (οι οποίες οφείλουν να έχουν πολιτικές αντιπροτάσεις) και όχι τόσο η διπλωματική ικανότητα. Το «ΟΧΙ» των Βελβεντινών δεν είναι αμυντικό, είναι εξεγερτικό και πιθανώς να οχλήσει τα πάσης φύσεως συμφέροντα και την αδιαφορία ορισμένων, είτε στο Βελβεντό διαβιούν είτε στην Κοζάνη είτε στην Αθήνα. Είναι δυνατόν να μας συστήνει κάποιος τρίτος τι είναι καλό και τι όχι; Απαιτείται – λεν οι ιθύνοντες, πολιτικοί ή πολιτικάντηδες συνήθως – ψυχραιμία, νηφαλιότητα, αξιολόγηση, ρεαλισμός και όχι ανέξοδες πατριωτικές κορόνες και συναισθηματικές φορτίσεις. Μπα, τι λέτε;
Φίλες και φίλοι, οι εξουσίες μόνο τότε θορυβούνται και οπισθοχωρούν και ανησυχούν, όταν συναντούν αντίσταση, όταν συνειδητοποιούν ότι τα βασανιστήρια και τα βάσανα στα οποία αυτές επιδίδονται χωρίς αισχύνη μπορούν να προκληθούν και από τους κατεχόμενους.
Ξεχνάμε άπαντες ότι τα «ταραχοποιά» στοιχεία δεν είναι εγγενή των κοινωνιών αλλά προϊόντα αυθαιρεσιών και της τυραννικότητας της εξουσίας…
Ετσι, και οι εξεγερμένοι του Βελβεντού, δεν στέλνουμε κανένα μήνυμα. Το μήνυμά μας είναι η εξέγερση. «Το μέσο είναι το μήνυμα» όπως έλεγε και ο Μακ Λιούαν.
Δεν μπορούμε ποτέ να πάψουμε να σκεφτόμαστε και να ονειρευόμαστε, όπως δεν μπορούμε και να πάψουμε να αναπνέουμε.

Σας ευχαριστώ.
Τσιουκαρδάνης Νικόλαος
Πολίτης, δημότης και κάτοικος
του Δήμου Βελβεντού

Βελβεντό: Η απόφαση που θα πάρετε είναι και απόφαση για το μέλλον ολόκληρης της περιοχής

του Τάκη Παπαθανασίου
Διαβάζοντας τα σχόλια, στις αναρτήσεις του Ai-vres, που αφορούν το δημοψήφισμα της 4ης Ιουλίου 2010, για τη συμμετοχή ή όχι του Βελβεντού στις επικείμενες εκλογές, παρατήρησα ότι υπάρχει έντονος προβληματισμός για τις επιπτώσεις του ΝΑΙ ή του ΟΧΙ μεταξύ των κατοίκων.Και πως να μην υπάρχει σε μια κοινωνία όπου η άμεση δημοκρατία αποτελεί στοιχείο της κοινωνίας του, όπου οι εφαρμογή των δημοκρατικών διαδικασιών αποτελεί συστατικό στοιχείο της κουλτούρας τους;Έχουν δοθεί πολύμορφοι αγώνες, έχουν αναλυθεί σε πολλές αναρτήσεις οι λόγοι για τους οποίους οι κάτοικοι επιθυμούν να παραμείνουν αυτόνομος δήμος. Οι αγώνες δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα και τώρα βρίσκονται μπροστά στο δίλημμα: «Συμμετοχή ή όχι στις δημοτικές εκλογές;»Ιδού η απορία!!! Τι διαλέγεις, λοιπόν;Την πάνσοφη λογική ή το γλυκό συναίσθημα;Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, εγώ λέω.Τι είναι και αυτά τα διλήμματα!!!Πάντα τα κοίταζα στις ζωές των άλλων, όπως και σεις φίλοι μου Βελβεντινοί.Εκεί ξέρουμε δίνουμε ωραίες και με πολύ σοβαρό ύφος συμβουλές.Ξέρουμε να διορθώνουμε και να επικρίνουμε όταν κάτι δεν πάει καλά.Όταν έρχεται η δική μας σειρά, όμως; Εκεί κάτι παθαίνουμε κι από σοφοί ρήτορες γινόμαστε σαν «το δάσκαλο που δίδασκε και νόμο δεν εκράτει»! Γιατί όταν σου χτυπάνε την πόρτα τέτοιου είδους διλήμματα και αποφάσεις, αφού τους ανοίξεις την πόρτα με μεγάλη σου λύπη, βλέπεις ότι δεν ξέρεις τι θα προτιμήσεις.Τη λογική ή το συναίσθημα!!!Και να πεις ότι υπάρχουν απαντήσεις σε τέτοια θέματα ...Δεν είναι σωστό να παρεμβαίνεις σε τέτοια θέματα και δεν θα έλεγα τίποτε (εξ άλλου τι έχω να πω) αν η απόφαση που θα πάρει η κοινωνία του Βελβεντού, δεν αφορούσε το μέλλον ολόκληρης της περιοχής, αν δεν αφορούσε και μένα ...Φίλες και φίλοι ΒελβεντινοίΔεν είμαι Βελβεντινός, αλλά η απόφασή σας θα επηρεάσει άμεσα και τη δική μου ζωή. Μας αφορά όλους σαν «ευρύτερη περιοχή», σαν δήμο Σερβίων – Βελβεντού η όποια απόφαση θα πάρετε. Η απόφασή σας θα επηρεάσει όχι μόνο την κοινωνία σας, αλλά την κοινωνία ολόκληρης της περιοχής. Έτσι θα αποφασίσετε και για το δικό μου μέλλον και θα ήθελα αυτή την παράμετρο να τη λάβετε υπόψη στην όποια απόφασή σας.Ξέρω ότι αγαπάτε τον τόπο σας, αλλά ενδιαφέρεστε και για ολόκληρη την περιοχή. Ξέρω ότι δεν θέλετε «εξωτερικές» παρεμβάσεις και δεν θέλω να δείτε έτσι αυτή μου την παρέμβαση. Δείτε την σαν τη φωνή ενός καλού και όχι ενός κακού γείτονα. Σε κάποια ανάρτηση με το ίδιο θέμα «συμμετοχή ή όχι στις δημοτικές εκλογές» ένας φίλος έριξε μια ιδέα: «Ρίξτε πρωτότυπες ιδέες για να δούμε τι άλλο μπορούμε να κάνουμε ...»Γιαυτό, ανάβω τσιγάρο μου και αφήνομαι «μήπως και μου ρθει καμιά «πρωτότυπη» ιδέα ...»Τίποτα. Τα ίδια και τα ίδια!!!! Το δίλημμα παραμένει δίλημμα.Ωραίο το συναίσθημα! Έχει άλλη χάρη. Μπορεί να ξέρεις ότι όλα θα είναι μαύρα, αλλά μέσα τους κρύβουν μια φωτιά!Η λογική, όμως, μαγική κι αυτή. Με μία σκέψη που ξεφεύγει λίγο από το όνειρο και σε προσγειώνει ! Σε κάνει να πάρεις τα πράγματα από την αρχή ... να δεις τα λάθη σου ...Σε βασανίζουν και τα δυο! Σε πονάει να αφήσεις το ένα και να διαλέξεις το άλλο. Και τότε ... παίρνεις τη μεγάλη απόφαση λες «το μεγάλο ΝΑΙ ή το μεγάλο ΟΧΙ».Και τότε ... σηκώνεις το κεφάλι ψηλά και λες «θεέ μου εγώ το χρέος μου το έκανα, η ευθύνη τώρα ανήκει στους ανθρώπους, ανήκει στο θεό!».Αν στις δημοκρατίες λέμε δεν υπάρχουν αδιέξοδα, σίγουρα πρέπει να εννοούμε τη δημοκρατία όπως λειτουργεί στο Βελβεντό. Στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν μονόδρομοι, αλλά πολλοί δρόμοι που οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα.

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ

Φίλε Τάκη

Για μας τους Βελβεντινούς λογική και συναίσθημα μας λένε το ίδιο πράγμα:

-ΟΧΙ, δε θα φορτώσουν σε μας τα χρέη άλλων.(Αλήθεια πόσα είναι;)

-ΟΧΙ, δε θα μας στριμώξουν σ' ένα δήμο που δεν έχει τις κατάλληλες υποδομές.

-ΟΧΙ, μας κορόιδεψαν και δε θα το δεχτούμε.Δε θα τους πούμε κι από πάνω ευχαριστώ,πηγαίνοντας να τους ψηφίσουμε.

-ΟΧΙ, δε θα δεχτούμε τους ουρανοκατέβατους κομματικούς δημάρχους που κάποιοι θα αποφασίσουν στα γραφεία τους.Εδώ και χρόνια οι συνδυασμοί στο Βελβεντό είναι υπερκομματικοί.

-ΟΧΙ, γιατί κάποτε στην Ελλάδα οι καλοί πρέπει να επιβραβεύονται κι όχι να τιμωρούνται.Από εκεί έπρεπε να ξεκινάει ο "Καλλικράτης".Οι οικονομικά υγιείς δήμοι,που είναι μετρημένοι στα δάχτυλα,έπρεπε να μείνουν ανεξάρτητοι,Αυτό έπρεπε να ήταν το πρώτο κριτήριο.Μήπως δε θέλουν κάποιοι τέτοιους δήμους;

-ΟΧΙ,γιατί είναι η μόνη ελπίδα για να συνεχίσει ο δήμος την ανοδική του πορεία.

Φίλε Τάκη

Λογική και συναίσθημα, μας λένε λοιπόν το ίδιο ακριβώς.Να συνεχίσουμε τον αγώνα μέχρι τη δικαίωση.Και αν δε δικαιωθούμε τελικά,θα μας μείνει η γλυκιά γεύση του αγώνα.Κι αυτό έχει τη δική του αξία, για ανθρώπους που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το Βελβεντό και όχι προσωπικά συμφέροντα και πολυθρόνες εξουσίας.